Vanavond aan tafel, na een aantal vlotte, gezellige en vooral ruzieloze naschoolse uurtjes:
Ikke: Amai Jef, nu ben jij al heel flink geweest vanavond. Mama heeft zich nog niet boos moeten maken.
Jef: Ik heb gisteren in mijn bed nagedenken, en heb beslist om flink te zijn.
De oudste terwijl hij me een duplo-creatie toont:
Jef: Mama, ik heb iets gemaakt voor jou.
Ikke: Zo lief, wat is het?
Jef: Een meisjesrobot.
Ikke: Aha, nu je het zegt.
Jef: Het is een robot zonder schieters, want jij vindt schieten niet leuk hé.
***
De jongste tijdens een zeer natte en koude strandwandeling:
Tuur: Gelukkig lopen we niet in onze onderbroek hé mama.
Ik kocht de dvd vorige week voor mijn kereltjes. Of was het voor mezelf? Ondertussen zijn we alle drie fan. Zelden Tuur en Jef zo hartelijk horen lachen terwijl ze naar de platte kijkkast zitten te staren.
Mooi verhaal over vriendschap, in een charmante tekenstijl. Grappig en ontroerend. Spannend zonder grootse effecten. Een echte verademing naast al dat animatiegeweld in ik weet niet hoeveel dimensies.
Jef: Mama, ik hou van jou.
Ikke: Ik ook van jou vriendje.
Jef: Ik wil met je trouwen in ons speelhuisje.
Ikke: Ok, dat is goed. Moet ik dan een wit kleed aantrekken?
Jef: Ja.
Ikke: Draag jij dan een kostuum?
Jef: Ja. Van spiderman.
Eerst nog even vlug scheiden van superman. 😉
Het is vandaag exact 9 jaar geleden dat ik voor het eerst mijn bed in hartje Gent inruilde voor een bed tussen een half miljoen azalea’s, en wakker werd in de armen van een bloemist. Nog geen seconde spijt van gehad, maar ik mis Gent wel. De sfeer, de indrukken, de prikkels, de schoonheid en de “quirkiness” ervan … Gent is de max!
… en fotografeerde de achterblijvers. Een enthousiast zwaaiende mama en twee kereltjes die niet goed wisten wat ervan te denken.
Een klasgenootje van Tuur heeft een luchtballonvaarder als papa. Hoe cool is dat zeg?! Het werd pas echt cool toen in het kader van een project rond voertuigen die papa zijn luchtballon kwam demonstreren op de speelweide. Maandagmorgen stond de volledige school naar de mistige hemel te staren terwijl een donkerblauwe luchtballon opsteeg. Indrukwekkend moment voor de kleine sterretjes.
Zo’n gigantische luchtballon vliegklaar maken, vroeg om wat extra spierkracht, vriendelijk aangeboden door mijn superman. Het leverde hem onverwachts een vlucht door de wolken op. Al zwaaiend riep ik: trek eens een foto van ons! Et voilà …
Zondag krijgen jullie foto’s te zien vanuit mijn perspectief. Hier kan je er alvast eentje bekijken. Ook cool, als je het mij vraagt. 😉
ineken 