De broertjes: onze tweede thuis valt in de smaak!
52 broertjes: #5
De broertjes: onze tweede thuis valt in de smaak!
De broertjes: onze tweede thuis valt in de smaak!
52 broertjes: #4
Tuur: “… I sing about you“
De broertjes: pizza prosciutto e funghi, lekkerrrr!
♥ de Admiraal
Tijd voor de jaarlijkse rubriek. Deze keer gaan we voor de Admiraal. Raar eigenlijk, dat hij niet vroeger een plaatsje op de blog veroverde. Aan zijn debuut kleeft een volledige lading herinneringen aan vier weken Australië met haar. Ondertussen al bijna 10 jaar geleden. Wat nu ondenkbaar is, was toen nog heel gewoon. Ik nam de cd over op een ouderwetse cassette. Het was de Admiraal die ons vergezelde terwijl we met onze camper door het rode landschap cruisden.
De zomer van 2004 was het. Een scharniermoment in mijn leven. Er werd een zware koffer liefdesverdriet bewust niet opgehaald aan de baggageband, nadat het vliegtuig uit Australië geland was in Zaventem. Drie weken later werd ik voorgesteld aan mijn superman, en viel alles op zijn plaats.
Er kleven dus ook heel wat herinneringen van de beginperiode met superman aan de Admiraal. Het zou het eerste concert geweest zijn dat we samen deden, had ik niet mijn heupkom gebroken met het skiën. Meeluisteren aan de telefoon vanuit een bed op de 5de verdieping van K12 bleek eigenlijk even romantisch.
En nu, tijdens de zomer van 2013, zit de laatste cd van de Admiraal in onze auto. Jef vroeg plots om het liedje van de “last song” nog eens op te zetten. Hij vindt het prachtig. En alles wat Jef fantastisch vindt, vindt Tuurke fantastisch. Het is de Admiraal die ons vergezelt terwijl we door de heuvels van de Chianti cruisen en we met ons viertjes luid meezingen. Ik weet niet of ik het geloofd zou hebben als een aboriginal me indertijd zoveel geluk voorspeld zou hebben …
52 broertjes: #3
52 broertjes: #2
Uit het niets
Tijdens een autorit, op een zomerse zondag.
Jef: Mama, ik heb vannacht gedroomd van meme visje en bonneke.
Ikke: Echt? En hebben ze iets verteld?
Jef: Ja. Dat alles goed is.
Zo spontaan. Zo uit het niets. Haren recht overeind en kippenvel terwijl het rond de 30 graden was. Ik zat gelukkig niet achter het stuur 🙂
52 broertjes: #1
52 broertjes: een woordje uitleg
Puzzelstukjes zijn een tijdje terug in mijn hoofd ineen geschoven tot een idee. Een project zelfs.
Puzzelstukje 1: Ik wil een vaste rubriek op de blog. Iets wekelijks, want dagelijks is niks voor mij, heb ik gemerkt. Iets met een start en een finish.
Puzzelstukje 2: Dit fototoestel stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, maar ik vond het te duur om het mezelf zomaar cadeau te geven. Ik twijfelde niet toen ik een mooie bestemming zocht voor een potje centjes van meme en pepe die via papa mijn richting uitkwamen. Sinds een paar weken ben ik de trotse eigenaar van een Fujifilm X100s. Schoon en handig ding. Zo blij mee! Ik haat handleidingen lezen en liet deze meneer me elk knopje, elke functie uitleggen. Hij doet dat goed, al was het een beetje raar dat hij midden in zijn uitleg zijn neus snoot. Soit, ik ben helemaal klaar om ermee te experimenteren en mijn liefde voor de fotografie terug leven in te blazen. De goesting is aangewakkerd.
Puzzelstukje 3: Ik wil terug meer “echte” foto’s van mijn kindjes. Zeker omdat ik het gevoel heb op een keerpunt te zitten in hun groei. Het kleine, schattige kleutergehalte groeit er sneller uit dan mijn moederhart kan opslaan. Bovendien heeft mijn iPhone voor een serieus gat in mijn foto-archief gezorgd. Ik kan een hele reeks boekjes vullen met honderden leuke instagrammekes, maar het vervangt bijlange niet het echte werk.
Puzzelstukje 4: Elke week kijk ik uit naar het resultaat van de mooie reeks die zij een jaar lang maakt van haar kinderen. Anki van Zilverblauw is ook gestart en spoort haar lezers aan om hetzelfde te doen.
Et voila, de puzzel schoof ineen. Vanaf nu vind je hier elke week, gedurende één jaar, een portret van mijn jongens en ééntje van de broertjes in actie, genomen met de Fujifilm X100s. Het begin van de grote vakantie geeft het startschot en het einde van Jef zijn kleutercarrière wordt de finish.
Zie het volledig zitten!
Een overlopend hart
Mijn hart voelen overlopen. Alleen zij slagen er in. Zo met hun tweetjes.
Ik geef toe, soms van ontsteltenis. Het overkomt me dat ik één milliseconde zeker weet dat ze niet van mij kunnen zijn. Vrijdag nog, toen ze plots roetzwart voor me stonden, nadat ze beslist hadden de binnenkant van de (gelukkig reeds afgekoelde) uitlaat met deskundige handjes aan een controle te onderwerpen. Mijn meisjesbrein kan er niet bij.
Maar het hart loopt vooral over van heftige liefde.
Bij de aanblik van de blonde krullen van de ene, of de donkere puppy-ogen van de andere, bij het voelen van terloopse handjes op mijn arm, of kronkelende lijfjes op zoek naar maximaal huidcontact, bij het horen van een bulderlach tijdens kietelbeurten, bij het afluisteren van gesprekjes tussen broertjes, bij het zien van die opengesperde oogjes terwijl hun favoriete verhaal voor de 236ste keer wordt voorgelezen, …
Dan gutst het met grote teugen over de rand van mijn hart. Die onvoorwaardelijke, grenzeloze liefde.
T’is t’onze!
Sinds vandaag is het helemaal officieel. We kochten niet alleen deze deur, maar het volledige appartement dat er bij hoort. Eentje op 1 minuut stappen van de stranden van Cadzand.
Wat kijk ik uit naar weekendjes samen met mijn drie mannen, weg van de azaleafabriek. Naar weekendjes zee, strand, rust, zonnen of uitwaaien. En naar een volgende ronde herinneringen sprokkelen.
Als het af is, neem ik je mee voor een rondleiding. Beloofd! Want t’is niet alleen t’onze, het kan ook t’uwe zijn voor een tijdje! Binnenkort vertel ik er alles over.
ineken 