Ineken viert 3 jaar!

Geplaatst op door

Straf zulle! Dit plekje viert zijn derde verjaardag vandaag.

Nog altijd, en nog veel meer dan bij de start, zeer tevreden met mijn buitenverblijf. Ik voel me hier thuis.

Ik durf zelfs te stellen dat ik niet zou staan waar ik sta vandaag, zonder deze plek. Het zoeken naar de juiste woorden om uit te drukken wat er zich in mijn hoofd afspeelt, heeft me geholpen mijn innerlijke stem naar buiten te brengen. In de echte wereld.

Conclusie: we gaan er gewoon mee door. Dat gaat me hier goed af en ik vind het fijn dat ge hier komt lezen. Zo af en toe wat meer reactie zou me wel deugd doen. Een iets beter idee hebben van wie hier allemaal langskomt. Het zou een fijn cadeau zijn voor de derde blogverjaardag. Zeg dus eens “hallo” als je op bezoek kwam. Echt, het is geen één-april-grap.

Voila zie, drie jaar geleden zou ik dit niet durven schrijven hebben, maar nu dus wel. 🙂

Groeten uit Cadzand

Geplaatst op door

“Zonnen op het terras. In het hoofd een flesje vin coeur de bulles … Prachtig appartement. Superlocatie! Deugddoende vakantie! Zeg maar aan je zus dat het een aanrader is. Groeten uit Cadzand!”

Deze sms kreeg mijn zus van vrienden die ons appartement huurden tijdens de krokusvakantie. Er verscheen een tevreden glimlach op mijn gezicht toen ik het berichtje las. Fijn om te weten dat anderen er evenveel van genieten als wij.

Er staan nog heel wat weekends, midweken of weken vrij. Als Frank of Sabine blijven voorspellen zoals de laatste weken, dan is de kans op mooi weer trouwens zeer groot. Boeken, zou ik durven zeggen!

Klik op de foto voor meer info.

Cadzand Duinhof VI - 29

Die keer op Ketnet

Geplaatst op door

Vier jaar geleden spendeerden wij onze dagen op een emotionele rollercoaster, tussen een kamer op de materniteit en de afdeling neonatologie. Het was eenzaam op die kamer, zo zonder baby. Bezoek was schaars. De wereld was amper op de hoogte van de onverwachtse geboorte van onze kleine held.

Een smsje van haar, toen redactrice bij Ketnet, bracht wat verstrooiing en ook een stroom van tranen. Stem rond een uur of 4 eens af op mijn zender, was de boodschap. Ik zie ons nog liggen met twee, in een ziekenhuisbed, met natte ogen starend naar de televisie. Schoon moment was het. Voor wie het toen gemist heeft, kijktekeerhierzie! 🙂

Vierrrr!

Geplaatst op door

Je kan een kind niet samenvatten in één woord. Er flitsen er heel wat door mijn hoofd als ik aan onze jongste denk. Toch springt ééntje, serieus vetgedrukt er bovenuit. Eigenzinnig. In alles.

Vier jaar geleden besloot het wezentje in mijn buik dat hij het wel gezien had daarbinnen. Het leek hem een goed idee om zich koppig, maar met de voeten eerst, een weg naar buiten te stampen. Zes weken te vroeg. Ik had nochtans zo uitgekeken naar een tweede bevalling, maar hij en mijn gynaecoloog beslisten er anders over. Het werd een spoedkeizersnede.

Mijn kleine wereld schoof weg onder mijn lange, smalle voeten toen ik hem, van op de operatietafel, voor het eerst zag. Opgesloten in een verwarmd, transparant huisje met een tube door zijn piepklein neusje. Beduusd van de rit en snakkend naar adem. Hier was ik, waren wij, niet op voorbereid. Op niks eigenlijk. Er stond ongeveer twee uur “jongen” op zijn naambandje. Maar alles kwam goed dankzij de goede zorgen van de helden en vooral heldinnen van de afdeling neonatologie. Exact 22 dagen na zijn geboorte namen we een gezond minimensje met de naam Tuur mee naar huis.

Ik bleef tien maanden thuis. We namen onze tijd om het gemiste contact in te halen. Het eigenzinnige manneke leerde me een eigenzinnige moeder te zijn en groeide uit tot een rustige, immer lachende baby, tot een energieke peuter, tot een rebelse kleuter. Het minimensje werd een reusje, en stak ondertussen zijn oudere broer in lengte voorbij.

Zijn oudere broer is een kleine jongensversie van mezelf. En bijgevolg, voor mij, makkelijk te lezen qua karakter en persoonlijkheid. Tuur daarentegen daagt me uit, test de bandbreedte van mijn emoties, in beide richtingen van het spectrum. Vanaf dag één.

Tuur 4

Een zalig ventje is het. De levensenergie spat er dagelijks vanaf. Hij verbaast ons met zijn knappe humor, zijn logische opmerkingen en straf geheugen. Met zijn doorzettingsvermogen en explosiviteit ook. Hij is een kei in boos zijn, en in helpen. Helpen koken, helpen opruimen, helpen in de tuin. Hij doet het allemaal met evenveel enthousiasme. Of net niet, want neen is neen, en blijft neen.

Zondag organiseerden we een eigenzinnig feestje. Midden in de serres, tussen de groeiende azalea’s. Met familie, vlaggen, ballonnen, zon en lekker eten.

Gefeliciteerd kleine superman! We kijken uit naar meer, véél meer van jouw charmante eigenzinnigheid … ♥

Feestje Tuur 4

8 x geraakt

Geplaatst op door

Omdat delen wat me raakt de hartslag is van deze blog. Op regelmatige basis gebundeld.

  • De langverwachte “r”. Van ons Tuurke en de overgave waarmee hij ze uitspreekt. Hij kijkt nu niet meer naar “Jox”, maar naar “Rrrrox”. En vandaag is zijn lievelingskleur “rrrrood”, maar morgen kan het “grrrroen” zijn.
  • Een onverwachtse vermelding. Van ons stekje in de leuke rubriek Effeweg Eyecandy. Merci Ilse!
  • Bieke Depoorter. Haar beelden, maar vooral haar aanpak. Mensen die zij op doorreis tegen het lijf loopt, vragen of zij bij hen mag overnachten. In Rusland, Amerika, en nu in Egypte. Het getuigt van een geloof in de goedheid van de mens. Schoon.
  • Philemon. Onze alleenstaande 74-jarige buurman. Elke schooldag staat hij om 8u20 aan zijn venster op de uitkijk, om te zwaaien naar onze voorbij fietsende jongens. Zijn vriendjes.
  • Een koppel vriendjes. Waarvan de mannelijke helft er voor zorgde dat wij het optreden van Editors in Club 69 aan ons lijstje van bijzondere concerten kunnen toevoegen.
  • Nieuwe, groene, aluminium ramen. In nummer 11, nu niet meer het huis van mijn meme. Ze zitten er al een tijdje in, maar ik ging twee weken geleden voor het eerst even kijken. Raar. Onwerkelijk ook.
  • Ons Jefke. Met het zinnetje “mama, ik vind jou een mooie vrouw”, nadat ik thuis kwam van de kapper met kortgeknipte haren. Waar zou hij dat nog gehoord hebben? 😉
  • Gabriel Rios mag opnieuw in dit lijstje met een afspeellijst van 4 nummers. Een jaar lang brengt hij elke maand een nieuw lied uit. Pareltjes. Man, die is goed bezig. 29/03 trekken we nog eens naar de AB. Om geraakt te worden.
  • Agnes Obel. Haar laatste cd is één van mijn favorieten van de laatste maanden.

37 lentes en een opgeruimd hoofd

Geplaatst op door

37 vandaag. Ik voel me 37, op een goede manier. Zoals ik ooit hoopte me te voelen op deze leeftijd. Zelfbewust. Gelukkig ook. Het hart van de chaos heeft rust gevonden. Is in balans, en geniet. Met volle teugen.

Het bleek uiteindelijk eenvoudig. Ik luisterde naar mezelf, legde externe verwachtingen naast me neer en koos voluit voor ons. Voor mezelf en mijn drie mannen.

Ik werk niet meer. Niet meer aan mijn persoonlijk geluk, maar des te meer aan ons geluk. Al draait het meer om een balans, want geluk woont hier al een tijdje. Het was dé frustratie die de laatste jaren als een wazige filter mijn zicht belemmerde. Beseffen dat je alles hebt om gelukkig te zijn, en het niet, of toch te weinig, echt voelen. Ergens diep binnenin. Er de ruimte niet voor aantreffen in een drukbezet hoofd.

Ik vond drie keer de job van mijn leven. En dan ben je weg natuurlijk.

Ik koester warme en zotte herinneringen aan de zes jaar als wetenschappelijk medewerker, aan de collega’s die vrienden voor het leven werden. Aan het begeleiden van studenten. Aan de samenwerking met een schitterende, maar vaak afwezige baas. Inhoudelijk lag marketing me niet nauw genoeg aan het hart om er verder mijn weg in uit te stippelen. En hup ik was weg. Ik verslond de kennis die ik opdeed gedurende vier jaar onderdompeling in het beleid van zorginstellingen inzake beslissingen rond het levenseinde en ben best trots op mijn gepubliceerde wetenschappelijke artikels. Tijdens mijn onderzoek naar de dood (om het simplistisch uit te drukken) zette ik twee levendige kereltjes op deze wereld. Een combinatie van beide bleek voor de academische wereld niet evident. Bovendien zat ik opgescheept met een niet zo schitterende, en vaak afwezige baas. En hup ik was opnieuw weg. Ik heb 2,5 jaar genoten van het creatieve proces waar de publicatie van een fotoboek om vraagt. Ik heb wederom boeiende mensen ontmoet, maar vond het lastig om zo nauw samen te werken met iemand die andere waarden en normen in het leven hanteert. En jah, ge raadt het al, hup ik was een derde keer weg.

Toen liet ik het los, nu ongeveer zes maanden geleden, en kreeg ik ruimte in mijn hoofd. Zalig veel ruimte. Om te doen waar ik zin in had. Voluit moederen. Met (meer) geduld. Er zijn en zorgen voor mijn hardwerkende superman. Tijd maken voor familie en vrienden. Helpen waar nodig. Genieten van een rit met de schoolbus naar de zwemles, met een stralende vijfjarige zoon naast me op de bank. Rond 16u luisteren naar de avonturen op een doordeweekse dag, met een naschoolse chocomelk in de hand. Zelden zoveel voldoening gevoeld …

A calm life.

Geen idee of het een verstandige beslissing was. Ik weet wel dat het juist aanvoelt. Eindelijk kan ik mijn drang om heel bewust in het hier en het nu te leven, dicht bij mijn mannen, de vrije loop laten. Ik maak me geen zorgen meer over de toekomst en vertrouw op mijn rugzakje kennis en ervaringen.

Ik merkte het op in mijn tweede bericht dat ik ongeveer 3 jaar geleden Blogland instuurde. Ik ben een bofkont, een geluksvogel. Vandaag bezit ik niet alleen die kennis, maar straal ik het ook uit. Van ergens diep binnenin. En ben ik dankbaar. Dat ik deze keuze kàn maken.

Happy birthday to a happy me!