Lees Lilith

Geplaatst op door

Lilith al gelezen vandaag? Moet je zeker doen.

Het herinnert me aan D. van het aparte kledingwinkeltje in ons dorp, niet ver van de winkel van mijn mama. Ik leerde haar kennen toen ik 15 was. Zij was toen midden de 20 denk ik. Ik keek naar haar op. Ze stond zo spontaan in het leven en had een stralende glimlach. Ze studeerde sinologie, verhuisde naar het Oosten als gids, leerde haar man kennen en keerde getrouwd terug om te starten met een winkeltje. Ze stopte uiteindelijk met haar zaak en trok ergens anders, verder het leven in.

Vijf jaar geleden stond er een gelijkaardig artikel in de krant. De alleenstaande moeder bleek D. te zijn. De reacties op het artikel spuiden vooral hardheid en onbegrip. Ik kon alleen maar denken aan de spring-in-‘t-veld met haar stralende glimlach, en hoe eenzaam en machteloos ze zich gevoeld moet hebben. Jef was toen amper een paar maanden oud. Ik had geen huilbaby, maar worstelde met onzekerheden en vond mijn draai maar moeilijk in het moederschap. Ik kon er me iets bij voorstellen.

Lilith kan er zich veel bij voorstellen. Ik deel haar verhaal en hoop zo een kleine schakel te zijn in een ketting van empathie.

Beslist!

Geplaatst op door

36 ben ik. Voor de ene is dat jong, voor de andere (een beetje) oud. Het is in elk geval een hele tijd. Een tijd waarin allerlei beslissingen werden genomen. De allerbeste kan ik zonder problemen opsommen. Positieve impact in de vorm van een lijstje. Populair in Blogland en zal ongetwijfeld aangemoedigd worden door mijn coach tijdens mijn persoonlijke sessie. 🙂

1. 18 jaar: Ik beslis op kot te gaan in Brussel en psychologie te studeren aan de VUB. Ik was uitgekeken op Gent en wou iets anders. Dat mijn enige, maar favoriete neef er studeerde, gaf een duwtje. Ik betwijfel of ik nog steeds psychologie als studierichting zou kiezen, maar Brussel als leefomgeving heeft mijn blik vergroot, verruimd. Ik heb er ook haar ontmoet, wat me meer wijsheid heeft opgeleverd dan mijn diploma.

2. 23 jaar: Ik beslis mezelf een koppel borsten cadeau te doen. Ik had er geen, ook niet van die kleintjes. Was plat van voor. Olijfje van Popeye, zoiets moet je je voorstellen. Ik heb lang geloofd en gehoopt dat het wel goed zou komen, en dat ik op een morgen wakker zou worden met vrouwelijke welvingen. Niet dus. Hoogstwaarschijnlijk een gevolg van dit. Toen mijn geduld eenmaal op was, werd er actie ondernomen. Op 10/07/2000 was ik zeer tevreden met wat ik zag onder het laken,  na het ontwaken in een ziekenhuisbed. Het heeft mijn zelfbeeld, zelfvertrouwen, de hele psychologische rim ram en nog zo veel meer een boost gegeven. Ze gaven me vleugels, die borsten.

3. 27 jaar: Ik beslis ja te zeggen tegen een vriend die me wil voorstellen aan een toffe bloemist. Ik zag hem, hij lachte, en ik wist het. Hij gelukkig ook. Aangezien het een chronologisch lijstje is, staat dit op 3, maar deze beslissing wint eigenlijk goud. Hij is perfect. Voor mij. Hij maakt een beter mens van me. Samen zijn we verantwoordelijk voor twee energieke brokken schoonheid. Ze zijn mijn alles, mijn drie mannen.

4. 34 jaar: Ik beslis te starten met een blog. Wat stilletjes en anoniem begon groeide uit tot iets wat een plek verdient in dit lijstje. Het is mijn ding. Mijn cocon. Het werkt therapeutisch, brengt me rust. Moois, overpeinzingen, herinneringen delen. Delen met bekende en onbekende lezers. Bloggen maakt mijn kleine wereld ietsje groter, en de grote wereld ietsje kleiner. Op een fijne manier. Dat het gezond blijkt, is de kers op de taart. 🙂

Sinterklaas, sejieus?

Geplaatst op door

Jef wandelt na school papa zijn bureau binnen. Er zit een vrachtwagenchauffeur met grijze haren, bijhorende baard en leesbrilletje te wachten op de nodige documenten.

Jef: Dag Sinterklaas!

De alerte vrachtwagenchauffeur: Dag braaf manneke, wie ben jij?

Jef: Zwarte Piet!

***

We zitten samen met pepe bloem aan tafel, een koekje te eten en wat te kletsen.

Grappende pepe bloem: Zeg Tuurke, de directrice van uw school vertelde me zondag op het spaghettifestijn dat jij zo’n brave jongen bent.

Tuurke, met heel verwonderde blik: Sejieus?!

Perspectief

Geplaatst op door

Ik las het ene en zag het andere op dezelfde dag. Of hoe het andere het ene in perspectief plaatste. En nog geen klein beetje.

‘In plaats van de migratie te aanvaarden en in goede banen te leiden, zitten de Vlamingen nog in de ontkenningsfase. We vinden onszelf zo superieur. Tegelijk waren we nooit zo bang om ten onder te gaan.’ (Reactie van Jozef De Witte, directeur van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, op  de bevindingen uit de Vlaamse Migratie en -Integratiemonitor).