Mijn bomma haar naaigeriefkastje staat hier ondertussen al een paar maanden handig, maar niet echt mooi te wezen. Ik had al lang een opsmukplan in gedachten, naar een idee (afgekeken dus) van Tiene. Zie hier het resultaat van een avondje knippen en plakken.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We hadden de film nog niet gezien. We lopen altijd een beetje “achter“. Al is dit de week van de inhaalbeweging, want terwijl ik dit schrijf is de Telenet-man ons hier van digitale televisie aan het voorzien.

Maar Rundskop dus. Dinsdagavond gekeken en hij spookt nog steeds door mijn hoofd. Lang, lang, lang geleden dat een film me zo naar de keel heeft gegrepen. Ik was en ben er nog steeds ondersteboven van.

Straf.

Mijn bomma woonde naar “Vlaamsche” normen ver (65km), mijn meme daarentegen heel dichtbij (15m). Ik heb tot mijn 21 jaar samen met kleine zus en ouders in een doodlopende straat gewoond. In huis nummer 7. Nonkel Gaby en tante Lisette woonden in nummer 9, meme en pepe in nummer 11. Drie dezelfde aan elkaar gebouwde huizen. De achterliggende tuinen met elkaar verbonden. Nummer 7 was ooit van mijn overgrootouders. Ze bouwden rond de helft van de vorige eeuw met hun twee oudste zonen een thuis. Toen de overgrootouders kort op elkaar overleden, ergens begin jaren 80, verhuisden wij naar nummer 7. En eigenlijk ook naar nummer 11, want kleine zus en ik hebben ongeveer onze halve jeugd twee huizen verderop doorgebracht.

Meme en pepe waren een vanzelfsprekendheid voor ons. We waren er altijd welkom, vielen gewoon langs de achterdeur binnen. Er stond ons altijd soep, restjes van ’s middags, lauwe koffie om speculoosjes in te doppen, gezelligheid en warmte op te wachten. We bleven er regelmatig in het grote bed op de logeerkamer slapen. Woensdagnamiddagen werden door hen gevuld, dan voerde pepe zijn drie dames van het ene naar het andere tuincentrum. Dan reden we het Vlaamse landschap door, mijn zus en ik op de achterbank die wel een grote sofa leek, meme als co-piloot (ja, rechts is goed!) in de passagierszetel zonder hoofdsteun, want anders zat ze haar wekelijks gecoiffeerde haren plat. Er werd al eens een verkeersdrempel over het hoofd gezien, wat niet al te erg was tegen een gemiddelde snelheid van 40km/u. Ik heb honderden, misschien zelfs duizenden, mooie herinneringen aan momenten onder hun vleugels.

Pepe overleed heel plots, nu bijna 9 jaar geleden. Mijn hart krimpt nog steeds in elkaar als ik er aan terug denk. Pepe was mijn maatje. Ik zakte letterlijk door mijn knieën toen ik het telefoontje kreeg op een absurd moment en had geluk dat zij toen bij me was. Ik kan het nog steeds niet laten doordringen dat ik mijn superman niet aan hem heb kunnen voorstellen en weet onmiddellijk welke wens te laten vervullen als een goede fee voor me zou verschijnen. Het zou ongelooflijk geklikt hebben, tussen mijn pepe en mijn superman.

Meme bleef alleen achter in nummer 11. Zo gaat dat wel meer met meme’s. We proberen regelmatig langs te gaan, al is dat niet evident in drukke tijden en is dat geen excuus. Ik probeer dat een beetje te compenseren door af en toe ’s middags in mijn eentje bij haar te eten. Ze dekt dan de tafel in de living en niet in de keuken, tovert haar traditionele stergerechten op mijn bord. We genieten van elkaars gezelschap en ik luister naar haar verhalen. Ze vraagt me of het lekker was en vindt nog steeds na het verorberen van twee goed gevulde borden dat ik niet veel gegeten heb. Dan voel ik me terug even een klein meisje, geborgen in de enige omgeving in mijn leven die door de jaren heen nauwelijks veranderd is, en hopelijk nog een tijdje onveranderd blijft.

Superman is geen man van kostuums. Een bloemisterij is niet de omgeving om in pak rond te lopen. Dat ziet ge van hier. Tijdens werkdagen kent hij het fenomeen van de controle der outfit niet.

Toch is hij van het ijdele soort, loopt hij er graag een beetje hip en trendy bij tijdens de vrije uren, maar in zijn kleerkast vind je bitter weinig binnen de categorie kostuums. Eén exemplaar hangt er: zijn trouwkostuum.

Toch vind ik het iets hebben, een man in een schoon kostuum. En al zeker als het de mijne is. Het staat hem.

Bewijs werd geleverd deze middag en u mag mee genieten 😉

Voor zijn 40ste verjaardag kreeg hij een heel aantal cadeaubonnen van Café Costume. Echt een aanrader! Ergens begin december gingen we langs om zijn maten te laten opnemen en alles uit te kiezen. En als ik zeg alles, dan bedoel ik ook alles: model van vest, model van broek, model van hemd, stof, knopen, stiksels, voering, enkele of dubbele split, wel of geen knopen voor bretellen, wel of geen zakken … Een beetje overweldigend allemaal, maar deze middag bleek dat we dat goed gedaan hebben, met de hulp van het lieve winkelmeisje met zeer goede smaak. Een minicursus “das knopen” zat in de service inbegrepen 🙂

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een aantal fotootjes van het azaleakasteel ergens in september tijdens de nazomer:

Deze slideshow vereist JavaScript.

Omdat ze nog niet zo lang geleden op zoek was naar wat herkenbaarheid hier.                                             Omdat we ondertussen elkaar kort ontmoet hebben in de hall van haar kasteel.                                       Omdat haar woorden veels te lief zijn en het maar een kleine moeite was.

Toch eventjes een toelichting bij mijn commentaar daar.

Ik heb een grote schoonfamilie. Jef en Tuur zijn nummer 8 en 9 in een rij van 10 kleinkinderen (tussen 3 maanden en 18 jaar oud). Er is dus een rijke verzameling baby-peuter-kleuter-…-puber ervaringen ter beschikking. Ik moet toegeven dat zoveel ervaring en spontane raad me vooral onzeker maakte in het prille moederschap en me soms verhinderde om mijn eigen weg te zoeken daarin, maar het heeft natuurlijk ook zo zijn voordelen.

De beste tip tot nog toe kwam van superman zijn oudste zus en haar man. Ze hebben 4 kinderen en zijn in hun eentje dus verantwoordelijk voor bijna 50% van de totale verzameling kleinkinderen. Daarenboven staan ze allebei in het onderwijs (lagere school), heeft zij jarenlang les gegeven aan kindjes met autisme, en is zij nu verantwoordelijk voor de volledige begeleiding van de school in het lesgeven aan deze doelgroep. Als ze raad geven in het kinderdomein, heb ik de neiging om toch eens goed te luisteren 🙂

Toen ik Jef klaar vond om te beginnen met potjestraining, nu ongeveer een jaar geleden, gaf ze me de tip om dag- en nachttraining op hetzelfde moment te starten. Het opdelen in twee fasen brengt alleen maar verwarring voor een kind. Ik vond het heel logisch klinken, al kon ik me op dat moment niet voorstellen dat het zou lukken, aangezien Jef steeds ’s morgens met een volle pamper wakker werd. Een succespercentage van 100% bij nichtjes en neefjes was voor mij genoeg bewijs om het toch te proberen.

Het nam een weekend in beslag om hem het concept van een potje bij te brengen. Hij begreep snel, door het volledig verbannen van de pamper overdag (ook al gingen we op uitstap), en met de hulp van stickertjes, dat kleine en grote boodschappen in het potje dienden terecht te komen. Toen ook zijn eerste pamperloze crèchedag goed verlopen was, gingen we voor de eerste pamperloze nacht. Ik was voorbereid op een hectische nacht en had reserve pyjama’s en onderlakens klaar liggen op de gang. Het bleek allemaal niet nodig. Nachttraining verliep nog makkelijker dan dagtraining.

De eerste avond hebben we hem wakker gemaakt toen we zelf naar bed gingen, maar dat hebben we maar één keer gedaan toen een droge nacht het resultaat was van onze eerste poging. Het manneke zat trouwens zo verdwaasd op het potteke, er kwam geen druppel uit.

Maar soit, om maar te zeggen dat het geen kwaad kan om het eens te proberen. Je zou niet de eerste zijn bij wie het lukt. En denk nu vooral niet dat we hier ’s nachts nog nooit lakens hebben ververst 🙂

Deze morgen tijdens het goedkeuren van mijn outfit voor de spiegel.

Tuur: Mooie mama.

Mijn dag kon al niet meer stuk 🙂

Mannekes, mannekes, mannekes, nu hebben jullie toch iets gemist eergisteren, daar in de Handelsbeurs. Wat ben ik blij, blij, blij dat ik tussen alle drukte door eventjes de tijd heb genomen om tickets te bestellen voor Trixie Whitley. Echt een straffe madam! Ze blies het publiek weg met haar fenomenale stem. Schoon, schoon, schoon!

Als ik onder de indruk ben, herhaal ik alles drie keer.

We zagen haar ongeveer twee jaar geleden in de AB, samen met Daniel Lanois. Toen was ze al goed, maar nu was ze schitterend. Bij haar volgende bezoek aan België mag ze ons terug verwachten! Ondertussen kijken we uit naar haar solodebuut.

Jefke’s allereerste nieuwjaarsbrief:

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik voel me half. De andere helft zit namelijk voor de azaleafabriek in Noorwegen. Twee maal per jaar trekt hij naar het hoge noorden om zijn klanten te bezoeken. In kinderloze tijden ging ik gewoon mee, maar nu blijf ik dus achter. Samen met mijn kleine jongens. En voel ik me half.

Superman en ik, wij doen graag dingen “samen”. Dat gaat zo als je “in love” bent. De veeleisende azaleafabriek zorgt er jammer genoeg voor dat we weinig tijd hebben om samen leuke dingen te doen. Zaterdagen zijn hier grotendeels gewone werkdagen. Ik heb moeten strijden voor een jaarlijks verlof van net geen twee volle weken, wat een overwinning is als je weet dat onze allereerste zomervakantie 3 dagen Normandië was.

De mooie kant van de medaille is dat hij bijna altijd “thuis” is, aangezien we vlak naast de bloemisterij wonen. Willen we hem zien, dan kan dat. Tijdens de zomermaanden spring ik op mijn fiets, en rij tussen een half miljoen azalea’s op zoek naar de andere helft. Onze jongens zijn altijd te vinden voor een zoektocht naar hun held.

Dit alles om te kaderen dat er een echte leegte ontstaat als hij naar het noorden trekt. Ik zit dan alleen op onze tandem. De bloemisterij zonder de bloemist ligt er verlaten bij, ons huisje mist zijn warmte, mist het bekende geluid van de deur die opengaat, en het enthousiasme dat ontstaat bij het vooruitzicht dat papa eventjes stopt met werken.

Ik mis mijn alles. Er valt een vervelend gevoel in mijn lijf als hij er niet is. Anderzijds, zo alleen op de tandem moet je harder duwen om ergens te geraken. Zo herontdek ik twee keer per jaar mijn innerlijke kracht, besef ik dat ik het in mijn eentje allemaal kan bolwerken en verbaas ik mezelf met mijn georganiseerde aanpak. Maar een paar dagen om dat besef terug aan te wakkeren, is meer dan voldoende. Dat hij maar snel terug komt. Het is zoveel fijner om met twee te trappen en je compleet te voelen.

Dit vond ik gisteren op Pinterest en het paste perfect bij mijn gevoel van de dag. Het bracht me trouwens naar dit. Wat een feest voor het oog zeg! Het effect is nog sterker als je op archive klikt.