Fijne dag gisteren. Lange dag ook, met dank aan het winteruur.

Overdag met al mijn mannen naar zee. Moeten we meer doen.

En ’s avonds Gotye in de AB. Kort, puur en krachtig. Het smaakt naar meer.

Neen, geen recept voor een lasagne of een soepke. Daarvoor moet je ergens anders zijn. Ik ben trouwens niet het type dat recepten volgt. Dat gebeurt één keer per jaar, als de meisjes samen met hun wederhelften hier Nigella’s balletjes komen vreten. Ja sorry, dat is het meest gepaste woord, maar het is in elk geval een compliment voor de balletjes. Ik kook de rest van het jaar vooral uit de losse pols, improviseer met wat ik in de ijskast heb liggen, de laatste tijd zwaar geïnspireerd door wat ik daar allemaal voor lekkers zie verschijnen.

Maar daar wou ik het niet over hebben. Ik wou het hebben over de taalontwikkeling van ons schattig driftkikkertje. Hij pikt namelijk woorden snel op, en de minst voor de hand liggende eerst. Om het archief in evenwicht te houden, krijgt kleine Tuur hier ook een soundcloud, eentje met zijn favoriete woord. Hij scoort er mee bij iedereen, en het is tegelijkertijd ook het seizoen van de:

Tijdens onze zomervakantie sliep Jef voor het eerst in een groot bed. Het plan was om hem bij thuiskomst een nieuw bed te kopen, maar het kwam er niet onmiddellijk van. Dit weekend hebben we dan toch eindelijk de daad bij het woord gevoegd en maakten we Ikea onveilig met onze twee zonen. Vooral Tuur is er eentje die me zover krijgt dat ik overweeg om nooit nog een winkel binnen te stappen mét een peuter. Als je toevallig zaterdag rond half 7 aan de kassa’s van Ikea Gent aanschoof, ik was diegene met dat klein, blond, hysterisch brullend opdondertje aan de hand 🙂

Het was ook Tuur die er voor zorgde dat we de daad bij het woord voegden. Hij besloot eerder die dag dat het nog wat vroeg was voor zijn middagdut en kroop uit zijn spijlenbed. Mét slaapzak aan. Hij stond me, naast zijn bed, met van die onschuldige oogjes aan te kijken, toen ik de kamer binnen kwam.

Dat vroeg om een actieplan. Jef schonk zijn dieper spijlenbed aan zijn broer en sliep vannacht voor het eerst in zijn nieuw zelf gekocht groot bed.

Er nestelt zich telkens weer een nostalgisch gevoel in mijn lijf bij al die laatste keren. Ik kan er beter mee om sinds ik mijn blog heb. Het stelt me gerust te weten dat het hier allemaal een plaatsje krijgt en ik een reis door de tijd kan maken, als ik er zin in zou hebben. En ik heb nogal wat over voor mijn archief hier.

Gisterenmorgen lag ik in mijn bed, met mijn iPhone in de aanslag, te wachten op Jef zijn laatste keer ontwaken in zijn spijlenbed. Ik heb hem een aantal weken terug geleerd om ons op een aangename manier op de hoogte te brengen van zijn wakkere toestand. Van zodra hij zijn ogen opende, begon hij te jammeren en te zeuren om “mèèèèèèlk”. En ik was dat beu. Hij bleek vatbaar voor het idee om de dag op een leuke manier te starten. Wat vindt u van dit alternatief? Ik heb nog geprobeerd om er “joepiedepoepie, een nieuwe dag” aan toe te voegen, maar dat bleek iets te veeleisend.

Het soundcloud-idee haalde ik bij Ysabje, waarvan ik dit weekend trouwens een leuk cadeauke in mijn mailbox vond. Maar binnenkort meer daarover.

We deden van Sewing Sisters op verplaatsing, we sleurden drie gemotiveerde vrouw exemplaren mee naar Brugge en hebben weer iets Gemaakt!

Echt een aanrader als je twijfelt om te leren naaien, wil weten of het iets voor jou is en geen zin hebt in wekelijkse naailessen. Reserveer dan maar eens een avondje met vriendinnen bij Miek. Zie hier het resultaat: 5 slim-fit-tricot-t-shirts. De afwerking kon hier en daar wat beter, maar uiteindelijk toch een prestatie, zeker voor de twee dames die nog nooit op een naaipedaal geduwd hadden. De rode met duikboten (volgens mij zijn het ruimtevaartuigen, maar ik was de enige met die mening) is voor Jef.

Ik overweeg trouwens om alleen maar mottige foto’s van mijn mooie maaksels te posten 😉

Het zijn hier drukke tijden in de azaleafabriek, niet de normale drukke tijden, maar de drukste van het hele jaar. Er worden hier momenteel nogal wat plantjes naar het Noorden versast en alles wat onder de blote hemel staat, verhuist met de winter in aantocht onder glas. En daar kruipt heel wat tijd in.

Elk jaar opnieuw is de eerste nachtvorst er vooraleer alles verhuisd is. Plantjes die nog buiten staan, zijn ten dode opgeschreven als ze niet tijdig met water besproeid worden. Het ijslaagje dat zich door het sproeien vormt, werkt dan als een soort donsdekentje. Om zeker te zijn dat er niks fout loopt, patrouilleren superman en zijn broer afwisselend de nacht door. Af en toe voel ik een ijsklomp bij me in bed kruipen die na ontdooiing terug de nacht in verdwijnt.

Er was een tijd dat we samen de koude trotseerden, hand in hand, warm ingeduffeld door onze toen nog prille liefde. Ik vond dat romantiek ten top. Zo zot zijn we nu niet meer. Ik hoor nog amper dat hij opstaat, wat jammer genoeg niet kan gezegd worden van onze kleine kereltjes. Weekenddagen die om half 6 starten met Spartel en Wriemel in mijn bed … Echt géén aanrader.

Vannacht blijven we volgens Frank ruim boven nul. We gaan voor 7 uurtjes ononderbroken slaap.

Voila, bij deze bent u terug mee met “Het leven zoals het is: De Azaleafabriek”.

Een zonnige herfstdag, tijdens het tuinieren met de hulp van Jef.

Jef: Waar is papa?

Ikke: Naar het voetbal.

Jef: Waarom?

Ikke: Papa vindt dat leuk, dat is zijn hobby.

Jef: Ik heb ook een hobby mama.

Benieuwde ikke: Wat is jouw hobby vriendje?

Jef: Thuis zijn bij mama.

En hebbes! Ik kan niet goed vangen (zou al een eerste weetje kunnen zijn), maar dit stokje kwam zo in mijn schoot terecht. Dankjewel Madrina! Weer een eerste keer in mijn prille blogcarrière. De opdracht: vertel 10 dingen over jezelf en geef het stokje door. Hier gaan we:

1. Om binnen het thema te blijven, ik was lang een stok. Ik ben 1m76 en woog tot 7 jaar geleden amper 48kg. Het heeft iets met genen en mutaties te maken. Ik wou heel graag 50kg wegen, maar dat lukte met de allerbeste wil van de wereld niet. Sinds ik drie mannen in mijn leven heb, zijn er vanzelf 10 bijgekomen. Ik noem ze mijn gelukskilo’s.
2. Ik haat verspilling. In die mate dat ik staaltjes die ik niet graag ruik of smeer toch opgebruik, omdat ik het niet over mijn hart krijg ze ongebruikt de vuilbak in te gooien. Dus parfumerieën, apothekers en soortgenoten: neen, ge kunt mij er geen plezier mee doen.
3. Ik ben een Collect&Go fan van het eerste uur. Mij vind je zelden in een supermarkt en als ik er toch nog eentje binnenstap vraag ik me af wat ik me in mijn hoofd heb gehaald. Al zeker in combinatie met jengelende jongens.
4. Ik ben een brokkenpiloot. Bij mijn eerste auto is zowat elk deel van de carrosserie vervangen. Ik ben nochtans een voorzichtige.
5. Je kan mij alles wijsmaken.
6. Ik ben een amateur binnenhuis architect. De herinrichting van ons huis is mijn neverending project. Ik geef superman regelmatig de opdracht om kasten en zetels te verhuizen, hier iets op te hangen en daar weer iets af te breken. Ik doe dat ook op verplaatsing, al dan niet op verzoek. Vraag maar aan mijn zus en ouders.
7. Als kind was The Neverending Story mijn lievelingsfilm.
8. Door mijn nieuwe job stapte ik de wondere wereld van Apple binnen en ben ik zwaar verliefd op mijn Macbook Pro, mijn ik-weet-niet-precies-hoeveel-inch scherm en iPhone. There’s no way back. Af en toe kruip ik nog eens achter de pc van superman en voel ik me Wilma Flintstone.
9. Ik en sport, dat is dan weer géén grote liefde. Ik ben er niet goed in. Ik maakte ooit mee dat ik mijn lopende superman niet ingehaald kreeg met de fiets. Hij loopt wel heel snel.
10. Ik droom elke nacht. Bijna altijd heel intens. Vannacht crashte mijn papa op het circuit van Zolder. Ik mocht niet verdrietig zijn, want het moest geheim blijven voor mijn meme. Toen ik pas bevallen was van Jef droomde ik elke nacht opnieuw dat hij tussen ons in lag en ik hem verpletterde in mijn slaap. Wekenlang werd ik zoekend wakker en vroeg ik superman waar Jef lag. Wekenlang antwoordde superman: “in zijn bedje”.
11. Ik mis lezen. Boeken lezen. Wegzinken in een verhaal. Het lukt me momenteel niet. Ik val na twee bladzijden gegarandeerd in slaap. En begin te dromen (zie 10).
12. Ik kan niet tellen 😉

Wordt zo groot. Niet gewoon groot, maar heel groot. Hij past al in de kleren van zijn 18 maanden oudere broer. We hebben een kleine reus op de wereld gezet en beginnen het nu pas door te hebben. Zijn valse start heeft ons op het verkeerde spoor gezet. Het heeft achteraf bekeken toch een jaartje geduurd vooraleer hij bekomen was van zijn vroege komst.

Het was wat, nu bijna 19 maanden geleden. Net 34 weken zwanger, en wat een dagje verlof moest worden om wat tot rust te komen, ging onze geschiedenis in als een emotionele overrompeling. Pijnscheuten werden te licht ingeschat en bleken vergevorderde weeën te zijn, in de hand gewerkt door kleine voetjes die zich een weg naar buiten stampten. Het moest plots allemaal snel gaan, we hadden nog net de tijd om op superman te wachten, vooraleer daar plots een klein, fijn manneke was, waarvan de longen niet voorbereid waren op zo’n abrupte intrede. We hadden niks, zelfs geen naam. Hij ging zijn eerste half uur als “jongen” door het leven en toen we eenmaal beslist hadden, besefte ik plots dat Tuur wel heel raar klonk in combinatie met prematuur …

Het hoort niet zo te gaan, je kind letterlijk uit je lijf voelen getrokken worden, het niet kunnen aanraken, het in een doorschijnende doos zien liggen met een tube in zijn neusje, handjes vastgebonden aan het matrasje. Aan de uitdrukking van zijn gezichtje zag je dat hij weende, maar door die tube kreeg je er geen geluid bij. Ik kan eigenlijk nog altijd niet beschrijven wat er dan door je heen gaat. Pijn en onmacht komt aardig in de buurt.

Het is een ervaring op zich, de tijd die je doorbrengt op neonatologie. De stille verbondenheid tussen de ouders is er bijzonder. Ook al was het zwaar, bij ons viel het uiteindelijk allemaal nog mee. We hadden snel door dat we tot de gelukzakken van de afdeling behoorden.

Nu zijn karakter zich voor ons begint te ontvouwen, wordt het allemaal duidelijk waarom dat manneke zonder enige aanwijsbare reden te vroeg kwam. Er waggelt er hier eentje rond met een uitgesproken willetje, Rupsje Nooitgenoeg is zijn tweede naam. Hij is ontzettend koppig, een echte doorzetter, een grappig kereltje ook, de clown van ons gezin. De overtreffende trap in hoogsteigen persoon. Ik ben benieuwd hoe dat allemaal verder gaat evolueren. We zijn vooral heel dankbaar dat er niks prema meer te bespeuren valt aan onze Tuur!

We deden gisteren niet van Sewing Sisters, maar van Shopping Sisters.

Toffe dingen daar in Laarne, ten huize Fleur Fatale. Vlotte madam ook.

Zéér tevreden met mijn buit 🙂

Ik had hem voorspeld hé, die prachtige nazomer 🙂