Tot ziens, Liefde

Ik ga het missen, mijn wekelijkse portie Liefde op de televisie. “2013” heb ik graag gezien, om dezelfde reden dat ik van bloggen hou. Het delen van het gewone leven, dat zo bijzonder is. Ik keek de laatste aflevering alleen, zonder mijn Liefde, die ook fan is en zondagnacht naar jaarlijkse gewoonte richting Noorden vertrok.

Ik kijk uit naar “2014”, en naar de terugkeer van de andere helft van mijn rikketik.

Ondertussen wordt de lege helft gevuld met muziek die de kortste weg naar het hart neemt, om het met de woorden van Wim Willaert en Maaike Cafmeyer te zeggen.

Lilith & Ineken @ Huize Colette

Zal ik mijn recept geven voor een bruisend gevoel, voor een “miljaar, het leven is schoon” erlebnis? Neem pen en papier en schrijf op: zoek een tafel met als breedte een armlengte, schuif een stoel bij voor jezelf, en nog één voor een gelijkgestemde ziel, voeg een goed gesprek toe en iets lekkers om te eten. Een gezellige, huiselijke omgeving brengen het geheel volledig op smaak. Vergeet niet te genieten van het moment.

Het was er allemaal, op 19 december, tijdens mijn 3u blogcoaching met Lilith ten Huize Colette in de Belfortstraat in Gent. Lilith werd in mijn hoofd ondertussen vervangen door Kelly, nu we elkaar in levende lijve hebben ontmoet. 

Ik kreeg een blik achter de schermen, van haar blog. Ze vertelde openhartig en toonde enthousiast, wat je niet zal verbazen als je Tales from the Crib regelmatig leest, hoe ze het professioneel aanpakt. Ik zou dat hier allemaal uitgebreid uit te doeken kunnen doen, maar dat lijkt me niet gepast. Ik kan alleen maar aanraden om een plaatsje te reserveren als ze ooit een Vlaamse Blog Academy uit de grond stampt.

Ik kreeg een blik voor de schermen, van mijn blog. Interessant om uit eerste hand te horen hoe mijn plekje, mijn schrijfsels, mijn beelden aankomen bij iemand die me niet kent in het echte leven. Ze gaf veel complimenten met hier en daar een constructieve bedenking. Ik noteerde: kwaliteit, goed geschreven, mooie beelden, stijlvol en rustgevend. Mysterieus ook. Visjes worden uitgegooid, visjes die naar meer smaken, maar om één of andere reden blijf je ook wat op je honger zitten. Niks mis mee, maar er zit meer in. Potentieel tot bijleren dwaalt hier rond.

Ik nam haar flatterende analyse mee naar huis en superman zag onmiddellijk aan mijn blinkende ogen dat ik fijne uren achter de rug had.

Ik ga zeker aan de slag met haar tips en opmerkingen, zonder mijn eigenheid te verliezen. Een pagina voor de blog op Facebook is me voorlopig nog een brug te ver, maar ik installeerde ondertussen wel Evernote. Het is een app waarin Lilith als het ware haar hele leven organiseert en in lijstjes duwt, al haar ideeën verzamelt. Indrukwekkend om zien voor iemand met een zwak voor orde en structuur. Stel dat ik in Evernote een verzameling notities zou aanmaken met al mijn inspirerende ontmoetingen erin, dan plakte ik “Lilith/Kelly” erbij, mét uitroepteken.

Halfweg

Zes maanden later. Halfweg. En content.

Mijn inspiratiebron voor het “52 broertjes project” heeft ondertussen haar doel bereikt, maar gaat gewoon door. Ik kan me voorstellen dat ik het eind juni moeilijk zal vinden om plots te stoppen.

Het blijkt makkelijk vol te houden

  • omdat ik heel tevreden ben over mijn nieuwe vriend: Mister Fujifilm X100s. Wat een zalig, compact machientje. Zijn objectief met vaste brandpuntsafstand daagt me uit om te experimenteren, om te bewegen in plaats van in te zoomen. Toch verwacht hij geen perfecte kennis van alle technische snufjes om mooie beelden te maken. Ik sleur hem overal mee naartoe, wat ik met mijn Canon spiegelreflex een gedoe vond.
  • omdat ik niet te streng ben voor mezelf. Elke week zeer tevreden zijn met het resultaat is een streven, maar geen vereiste. Ik mag ook inhalen van mezelf, terwijl het de bedoeling was om elke zondagavond drie beelden de wereld in te sturen. Dat lukt niet (alsof we dat niet op voorhand wisten), maar dat is geen reden om het volledige project overboord te gooien. Mild zijn voor mezelf dus. Een vaardigheid die ik algemeen wat meer toepas en me meer rust brengt in het leven.
  • omdat ik ontdekte dat geposeerd of zelfs een beetje geforceerd ook werkt. Mijn modellen zijn bereidwillig op voorwaarde dat het niet te lang duurt. Ze stellen ondertussen ook vanzelfsprekend hun eisen. Zo zei Jef onlangs “Die foto waarop ik in mijn neus peuter, die mag niet op je blog mama”.
  • omdat het project mijn volgers positief beïnvloed heeft naar aantal (verdubbeld) en naar variatie (meer onbekenden en meer mannen). En dat is fijn. Wekelijks bezoek zorgt er voor dat ik nog iets meer mijn best doe, dat ik mijn toestel te voorschijn haal als ik een fotogeniek moment zie passeren.

Op naar meer!

Mijn favorieten:

Broertjes#23

52 broertjes: #26

Jef#26

Tuur#26

Broertjes#26

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 
Jef: wenste ons op een stoel alle geluk toe voor het nieuwe jaar.
Tuur: heeft plankenkoorts en weigerde wensen uit te spreken mét publiek. Zonder verliep het foutloos.
De broertjes: kregen een fototoestel van mama, papa, meter en peter. Er borrelt een nieuw blogproject in mama’s hoofd …

5 x geraakt

Een kersvers jaar. Een nieuwe rubriek. Geïnspireerd op deze post. Maar toch net iets anders.

Omdat delen wat me raakt de hartslag is van deze blog. Vanaf nu op regelmatige basis gebundeld.

  • 2013 op Vier. Alles klopt. De mix van verhalen, van emoties. Het concept. De muziek. Rudy Vandendaele vat het mooi samen in Dwarskijker: “Een programma over liefde, en liefde is het beste doekje voor het bloeden. In een betere wereld zou deze serie vast meer publiek trekken dan nu het geval is.”
  • De schrijfsels van a little bit of soap. Pareltjes zijn het. “Gebald, fris en pittig, zonder triviaal te worden of teveel op de eigen navel te mikken” las ik vandaag. Ik zou het niet beter kunnen zeggen. Fijne madam ook, in’t echt.
  • Ons Tuurke. Op een dag antwoord ik “oneindig” op de zoveelste vraag over wat nu meer is, het ene of het andere (10 of 1 miljard). Een aantal dagen later toont hij heel serieus een tweetal centimeter tussen duim en wijsvinger nadat ik hem vraag hoe graag hij me ziet. Plots verschijnt er een glimlach en zegt hij: “fopje mama, oneindigt!”.
  • Tom en zijn verhaal. Ik volg zijn blog nu ongeveer 9 maanden. Zijn beelden, zijn woorden. Pijnlijke pracht.
  • Gabriel Rios mag dit lijstje afsluiten. Knappe jongen, maar toch vooral een héél knap nummer.

52 broertjes: #25

Jef#25

Tuur#25

Broertjes#25

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 
Jef: trapt een balletje met de NNN-ploeg (Nonkels, Neefjes en Nichtjes)!
Tuur: leest aandachtig een boekje, samen met zijn oudste en zijn jongste nichtje.
De broertjes: helpen papa tijdens de vakantie, met het controleren van het proces der groeien en bloeien!

Hello 2014!

Een jaartje voorbij.

Een jaar van beslissingen, van hevige stormen. Op professioneel vlak. Op familiaal vlak.

Een jaar van openheid en diepgang. Van zoeken en vinden. Van moederen, zorgen en helpen.

Een jaar van rust vooral. Van luisteren. Naar mijn hart, mijn buik. Mezelf.

Ik kijk uit naar meer. Op deze weg. En naar het verder delen met jullie, lieve lezers!

Hello 2014!