20 voor de prijs van 1

Geplaatst op door

En toen werd er hier voor het eerst een maand lang niks geschreven. Nochtans een maand met inhoud voor wel twintig blogpostjes.

Eentje over die keer dat er met amper 24 uur verschil gerouwd en getrouwd werd. Eentje over de vlinders in mijn buik die toch een weekje bleven fladderen na het concert van Wannes in onze huiskamer. Eentje over al die leuke zinnetjes die tegenwoordig uit Jef zijn vierjarige mond rollen: “kijk mama, de zee maakt ruzie” terwijl hij het spel tussen zee en golfbreker observeert, “mama, moet ik op het bovenste of het benedenste knopje duwen?” of “mama, ik kijk in je lijf” terwijl twee oogjes in mijn decolleté turen.

En dat brengt ons bij Tuurke. Aan onze jongste telg had ik meer dan één postje kunnen wijden de laatste weken. Over de droomstart die een schijnmanoeuvre bleek. Over dagelijkse natte broeken en hysterische huilbuien bij het afscheid aan de klasdeur. Over een groot lijfje, dat minstens een hoofd en zelfs meer boven zijn klasgenootjes uitsteekt, waarin een klein hartje huist. Over zijn sterk karakter, en zijn extreem aftasten der grenzen, zowel thuis als op school. Over zijn prachtig blond, krullend engelenhaar, een soort van camouflage der natuur voor het hoge bengelgehalte. Over een schat van een manneke, echt waar, maar een oh zo energievretend exemplaartje.

Eentje over de essentiële vragen die op regelmatige basis terug door mijn hoofd beginnen te spoken. Over de evenwichtsoefening tussen werken en moederen, en hoe ik die maar niet onder de knie krijg. Over het gebrek aan ruimte in mijn hoofd om beide rollen naar mijn (waarschijnlijk veel te hoge) standaarden in te vullen.

Eentje over die keer dat ik snel wat boeken leverde in de Steenhouwersvest in Antwerpen, me even dubbel parkeerde, mijn vermoeide kop de autosleutels in de koffer vergat en de automatische vergrendeling jammer genoeg haar werk deed. Over hoe er ondertussen een graafmachine kwam aangereden, we samen de straat blokkeerden en een file veroorzaakten tot ver in de Nationalestraat. Over de behulpzame mannen die zich rond mijn auto verzamelden en me met Antwerpse raad (loat a ruit insloan madam, of ge got een sejeus boet on ah bien hebbe) en daad (de ruit werd met mijn goedkeuring ingeslaan) overstelpten. Over de snelheidslimiet van een auto met ingeslagen ruit en dat die 80km/u blijkt te zijn. Over een fantastisch nichtje die een halve vakantiedag opofferde om te helpen met dat leveren, een optimistisch nichtje ook die een glimlach op mijn gezicht toverde met haar “we zijn al in Haasdonk, tante Ina” tijdens de terugreis.

Eentje over onze vijfdaagse aan zee, samen met mijn gezellige, gouden schoonfamilie. Eentje over de door de zonen puik gebrachte nieuwjaarsbrieven en dat ik me niet kan herinneren ooit met zoveel zelfvertrouwen de jaarlijkse wensen te hebben overgebracht. Over hoe fijn het is om dat te zien. Eentje over een zeer geslaagde oudejaarsavond waarbij we voor het eerst in jaren afstapten van de traditionele volgorde der activiteiten. Eentje over het leuke concert van Kapitein Winokio in de AB. Eentje over de leuke verrassingstrouw van haar ouders.

Eentje over mijn wederhelft, die nog steeds, en misschien zelfs nog meer dan ooit, een super voor de man verdient. Over hoe ik met 100% zekerheid kan zeggen de laatste maand niet de meest aangename levenspartner te zijn geweest, over hoe ik mijn stress, vermoeidheid en doorgedraaide kop op hem heb uitgewerkt. Eentje over hoe hij er toch steeds weer in slaagt rust te brengen in mijn hart van de chaos. Over hoe ik geniet van de volle aandacht van en voor mijn jongens nu hij terug een weekje in Noorwegen is, maar het pas echt genieten is als we die aandacht kunnen delen. Speciaal voor hem, als afsluiter, de wonderschone nieuwe van Trixie Whitley.

Bonneke

Geplaatst op door

Nooit gedacht dat 2012 het jaar zou worden waarin ik afscheid zou nemen van allebei mijn grootmoeders. Ons bomma, bonneke zoals we haar vroeger noemden, is deze middag overleden. Een derde operatie op 6 weken tijd was er net iets te veel aan.

Ik schreef het hier al, een bijzondere madam. Apart ook. Geen twee zoals haar. Moeilijk te vatten in woorden, merk ik nu.

Ze was een sterke persoonlijkheid, met uitgesproken meningen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Enkel in heel intieme kring kwamen haar persoonlijkheid en verfijnde humor tot zijn recht, verdedigde ze met ingetogen stelligheid haar meningen. In alle andere omstandigheden verdween ze op de achtergrond, drong ze zich nooit of te nimmer op, verkoos ze zelfs vaak het aan haar te laten voorbij gaan. Ze was belast met een extreem overbezorgd hart, en zag ons in haar hoofd ontelbare keren te pletter rijden tegen een boom. Toch vond ze dat vooral voor ons een lastig gegeven, en excuseerde ze zich duizend maal voor de vraag om haar toch even te laten weten of we goed en veilig thuis gekomen zijn.

Ik hoop vooral dat zij nu goed en veilig aangekomen is. En rust vindt. Zich geen zorgen meer hoeft te maken. Al was ze veel te nuchter voor dergelijke ideeën.

Ik neem haar niet alledaagse, inspirerende manier van zijn mee. In mijn hart. Ze heeft er een plekje, samen met meme. Twee heel verschillende vrouwen, grootmoeders ook, die me op een heel andere manier geraakt hebben, maar allebei even diep.

Vier blogsters en acht stokjes

Geplaatst op door

Meer heb je niet nodig voor een geslaagde avond.

Gisteren deelde ik samen met Ysabje, Madrina en Inktvos, in de buurt van het vierde mooiste station ter wereld, een Chinese rijsttafel. We aten met stokjes. Zoals het hoort. De één al wat handiger dan al de andere.

Spannend was het. Niet dat het mijn eerste keer was. In mijn vorig leven als vrijgezel heb ik er wel een aantal gehad, maar nooit met vrouwen. Laat staan met drie tegelijk. Echt “blind” kon je de “date” niet noemen, want je leest elkaar, en dat geeft toch een basis. Een basis om meer met elkaar te delen dan de rijsttafel alleen.

Ik genoot van het eten, zelfs van het klungelen met stokjes en lange vingers, maar vooral van het gezelschap, en van het bijzondere gegeven om de mooie ziel achter een graag gelezen blog te ontmoeten.

Nonkel Willy

Geplaatst op door

Ikke: Jef, Wablief en Wablaf zaten in een boom. Wablaf valt er uit. Wie zit er nog in?

Jef: *denkt lang en hard na*

Ikke: En, weet je het al?

Jef: Nonkel Willy!

Ter info: Nonkel Willy is een schoonbroer van pepe Bloem, die ze regelmatig op woensdagnamiddag een bezoekje brengen.

Ik kwam bijna niet meer bij van het lachen. Misschien omdat ik nonkel Willy ken. Of is het ook grappig als je hem niet voor de geest kan halen?

Droomstart

Geplaatst op door

Een paar traantjes bij het afscheid op de eerste dag, nadat hij enthousiast, 10 meter voor ons uit, als koning Tuur de speelplaats op liep. Sindsdien geen traantjes meer gezien. Ik zei het al, hij was meer dan klaar voor de grote stap. Een broer, neef en nichtje die hem de hand reiken om alles te ontdekken, maken het allemaal iets makkelijker natuurlijk.

Je wordt er alleen zo moe van, van zoveel enthousiasme, zeker als je de namiddagdutjes niet meer ziet zitten.

We kunnen maar twee minpuntjes vermelden, het ene al wat vervelender dan het andere. Jammer dat zijn juf net nu twee weken ziek is, nadat we ons een weekend hadden bezig gehouden met hem aan te leren dat ze niet “madam” maar “Anneke” heet. En jammer dat de vermoeidheid ons terug naar af brengt wat de nachttraining betreft. Heel jammer. Voorlopig hopen we op een tijdelijke terugval. To be continued …

Bye Bye Baby

Geplaatst op door

Het is hier weer druk, druk, druk. De oprit wordt ongeveer op dagelijkse basis geblokkeerd door een vrachtwagen, wachtend om volgestouwd te worden met de beste azalea’s van de wereld. Klaar om wat kleur te brengen tijdens donkere Noorse winters.

Tussen alle drukte in plant onze jongste spruit een hele reeks mijlpalen. En wij dus ook. In augustus startten we met potjestraining. Wij doen hier tegelijkertijd van dag- en nachttraining. Voor Jef bleken beide een fluitje van een cent. Bij Tuur verliep de nachttraining iets minder vlot. Een aantal maanden doorzettingsvermogen later is hij er ongeveer mee weg en worden er zelden nog natte lakentjes ververst. De eerste drie weken draaide de wasmachine nochtans overuren door een nieuw nachtelijk ritueel, waardoor we even twijfelden of volharden de te volgen weg was, maar we beslisten hem de nodige tijd te gunnen om de klik te maken.

Eens die klik er was, werd het tijd voor een groot bed. We trokken richting Zweedse winkel en schaften hetzelfde exemplaar aan dat we amper een jaartje geleden voor zijn grote broer kochten. Het levert elke avond een mooi plaatje op, onze jongens broederlijk naast elkaar.

Morgen staat de allereerste schooldag op het programma. Eindelijk “naar sjool”! Hij kijkt er al maanden naar uit, net zoals er al weken een grote broer naar uitkijkt om Tuurke rond te leiden in de grote wondere schoolwereld.

En zo zijn we hier, volgens mijn moederhart eerder plots dan geleidelijk, de laatste maanden als een sneltrein uit de babyfase gereden. Dat was natuurlijk al een tijdje het geval, maar een huis zonder pampers, verzorgingskussen, spijlenbedje, … maakt het allemaal toch net iets echter. Met een gezonde dosis weemoed verwelkomen we deze nieuwe fase met open armen.

Catch up

Geplaatst op door

Kent ge dat, van die blogpostjes die klaar staan, maar niet afgeraken, en dan plots zo gedateerd zijn? We gaan een catch upke doen, hebben we meteen ook een nieuwe rubriek.

Deze stond al een tijdje klaar.

Ik vertelde hier al dat kleine zus een rappe is, en ik ga dat andermaal bewijzen. Er was eens een bericht van Oon over de lancering van de Ian Dutton webshop. Kleine snelle zus bestelde als de wiedeweerga twee prints voor de kamers van haar kindjes, en bleek de allereerste klant. Dat leverde haar gratis en voor nikske een derde print op. En die kreeg grote slome zus cadeau. Hoe lief. En schoon, zo boven het bed van Jef.

Dankbaar

Geplaatst op door

Vijf maanden geleden had ik een gesprekje met mijn meme. Ons allerlaatste gesprekje, bleek achteraf. Eentje waarvoor ik heel dankbaar ben. We spraken een aantal zinnen uit, zij met haar ogen dicht, ik met mijn hand op haar schouder, naar voor geleund om haar woorden te begrijpen.

Of ze niet beter dood zou zijn. En of ze dat mocht zeggen. Ik zei van wel. Of het lastig was, vroeg ik. Ze knikte. Wat gaan jullie dan doen, vroeg ze. Veel aan je denken, was het antwoord dat spontaan in me opkwam. Bij die woorden opende ze plots haar ogen, keek me aan en zei: echt? Tzal wel zijn, antwoordde ik. En ze sloot terug haar ogen.

En of ik al veel aan haar gedacht heb de laatste maanden. Telkens ik op de ring rond Gent de afrit Heusden/Laarne passeer, telkens ik een aardappel in frietjes snij zoals zij dat deed, telkens ik Joske zie en me afvraag of hij haar ook mist, telkens …

We missen haar, onze thuishaven waar we zo graag naar terugkeerden. Ik voel een dankbaar, een warm gemis. Ik spring nog steeds met veel plezier bij haar binnen, ook al kan dat alleen nog maar in mijn hoofd.

Topweekend

Geplaatst op door

Ons mama had voor haar verjaardag en moederdag nog wat te goed van de dochters. We prikten een weekend en boekten een toplocatie, in hartje Rotterdam. Het eerste plan was Amsterdam, maar er bleek een congres plaats te vinden in het geprikte weekend, waardoor het onbetaalbaar werd. Rotterdam dan maar, het Manhattan aan de Maas.

Vrijdag was het zover. Ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn kleine jongens met een weemoedig hart achterliet, nadat ik ze amper een maand geleden een weekje uit moederhanden gaf voor het echte Manhattan.

Maar wat was het een topweekend. Alles was perfect. Een tot in de puntjes ingerichte penthouse was onze tijdelijke thuis. Echt een aanrader! Met dank aan de speurneus van kleine zus gespecialiseerd in buitenkansjes (30% sneak preview korting)!

Veel valt er eigenlijk niet te vertellen. We shopped until we dropped, wat alleen maar vol te houden is na een stevig door de zusjes geprepareerd ontbijt. We sloten de dag telkens af met een lekker etentje en installeerden ons vervolgens in pyjama in onze design zetel met spectaculair uitzicht.

Het was eeuwen geleden dat ik een bed met kleine zus deelde. Zalige bedden trouwens. Mama heeft niet moeten roepen dat we stil moesten zijn, want we sliepen als uitgetelde roosjes!

We hebben op de terugweg unaniem beslist er een jaarlijkse traditie van te maken!

Deze slideshow vereist JavaScript.