Als het hier lang stil blijft dan kan je er van op aan dat er verlammende chaos en twijfel in mijn bovenkamer heerst, er muizenissen door mijn hoofd spoken waardoor woorden aan elkaar rijgen en verhaaltjes neer tikken moeilijk wordt. Gelukkig is er mijn superman die in alle rust de rondslingerende stukjes ik samen veegt en aan elkaar plakt. En mijn kleine zus. Dat mag ook eens gezegd. We zijn zo verschillend, zo anders, maar we zijn zussen. Ze kent me en voelt me. In één oogopslag. En is er voor mij. Altijd.

Niet dat er hier veel dingen gebeurd zijn om de chaos en twijfel te veroorzaken. Niks zelfs. En zon is er ook genoeg. Voorlopig geven we een moeizame vertering van “de realiteit” na “de zaligeteit” met ons viertjes maar de schuld.

En zo stevende augustus langzaam maar zeker af op een primeur: een blogstille maand. Maar zelfs zonder veel blogproductiviteit zorgt deel uitmaken van Blogland voor leuke randverschijnselen.

Zo was er de Mme die op een zonnige dinsdag in den Humo stond, in “mijn, maar nu haar kleed“. Van twee jaar in mijn donkere kast naar den Humo, het kleed heeft er zich duidelijk op verbeterd na de wissel van eigenares.

Zo was er mijn 32-jarige geamputeerde clown die na een aantal maanden revalidatie bij Tante Hilde helemaal opgeknapt terug naar huis keerde. Voor een belachelijk klein prijsje (verblijf en terugreis inbegrepen) gaf ze hem twee spiksplinternieuwe onderbenen en voeten. Hij kan er weer tegenaan voor de volgende 32 jaar. Ik kreeg hem trouwens van mijn papa. Een paar weken na mijn derde verjaardag. In het ziekenhuis. Ik herinner me daar niks van, maar ik belandde er nadat de huisarts blijkbaar aan de vloer van mijn meme haar living genageld stond (alleen zij kon het verhaal met zoveel gevoel voor drama vertellen). Een röntgenfoto die een eventuele longontsteking zou uitsluiten, toonde namelijk een krom rugje. Mijn krom rugje. Ondertussen ook al een jaar of 22 opgeknapt. Maar we dwalen af …

Want het beste moet nog komen. Zo was er het bezoekje van An aan de azaleafabriek. Een hele goede reden om het plan van de blogstille maand recht de vuilnisbak in te kieperen. Deze morgen zat er een mail in mijn box met een link naar 93 toffe foto’s van mij en mijn mannen. Als bedanking voor het gebruik van de camera-babyfoon. Heel blij mee! Het klaart er helemaal van op in mijne kop! 🙂

Ze is hard, de realiteit. En we zijn er niet klaar voor. Drie weken verlof, waarvan twee met ons viertjes. Vermoeiend, maar vooral deugddoend om elke minuut van de dag samen te zijn. Elkaars ritme zoeken en er een harmonisch geheel van maken. De puzzelstukjes draaien tot ze in elkaar vallen en perfect passen.

Deze morgen vielen de puzzelstukken noodgedwongen uit elkaar. En we waren er duidelijk niet aan toe. Ik werd wakker en keek naar de wekker. Half negen. Voor het eerst in drie weken slapen de broertjes “uit”. Alsof we met z’n allen de realiteit nog heel even uitstelden.

Onze twee laatste dagen zijn kort samen te vatten: veel zon, uren in het zwembad, plezier met de buren en niet te veel denken aan het einde dat in zicht is. Gisterenavond organiseerden we een bbq waarop ook eigenaar Ricardo en zijn marita uitgenodigd werden. We ♥ Ricardo. Bij elke vraag die je hem stelt, antwoordt hij “This is your home, no problem” (denk er een Italiaans accent bij). We hebben een zalige tijd beleefd in Agriturismo Poggio d’Arno. Echt een aanrader!

Het zit er jammer genoeg weer op. Fijne vakantie, fijne herinneringen verzameld. En dan nu terug naar de bloemen en de thuisblijvers. Dat is ook fijn!

Er is er weer eentje waaraan de vakantieherinneringen zullen blijven vastkleven. Als we het aan de broers zouden vragen, dan kwam Kapitein Winokio ongetwijfeld als winnaar uit de bus (of auto in dit geval). Zij zijn fan. Wij ook. We moeten de man dringend eens live aan het werk zien.

Maar de overwinning gaat naar “Broers” van Het Zesde Metaal. Ik denk niet dat ik moet uitleggen waarom het liedje ons zo raakt. Alle teksten van Wannes Cappelle zijn trouwens pareltjes. Pure pareltjes, die een serieuze krop in de “kele” veroorzaken.

We gaan het hier niet over de regen hebben die vandaag met liters uit de hemel plensde. Er heeft zich blijkbaar een weerruil tussen Vlaanderen en Toscane voorgedaan, net in de week dat wij hier zijn. Wel heb je ooit. Maar maakt niet uit. Onze jongens beleven hier de tijd van hun leven met de vier buurmeisjes.

Kleine Jef ligt net in zijn bed na zijn allereerste avondwandeling in gezelschap van vier giechelende meisjes, hun papa’s en vijf zaklampen. Ze trokken de velden in op verkenning, Jef in zijn Spiderman-pyjama. Je had zijn gezicht moeten zien toen hij terug “thuis” kwam. Dit maakt kans om zijn allereerste herinnering te worden.

Twee ogen blinkend van contentement vielen net dicht voor een nachtje in dromenland.

Geen nieuwe, maar oude deze keer. Afspreken met hen gaf een zonnig randje aan een overwegend bewolkte dag.

Vakantie is …

samen lekker eten.

Uit één bord.

Of ijsjes op een bankje, met nieuwe vriendjes.

Er arriveerde een fijne vervanging voor de vorige lading buren.

Vakantie is …

de verlofcentjes van meme uitgeven aan plastieken brol.

Plezanten plastieken brol wel.

Echt, ons uitzicht, dat is goud waard.

Rustige kindjes, ook goud waard.

En het idee dat wij nog een weekje in dit paradijs blijven, terwijl alle buren vannacht aan de terugreis beginnen.

Onbetaalbaar.

Dag 5. Gisteren dus. Deden we nul de botten niks. Af en toe ons lui lijf eens in het zwembad laten glijden. Insmeren heeft nog het meeste energie gekost. Ik gaf zelfs het nemen van de vakantiefoto’s uit handen aan buurman Frank (zo sta ik er ook eens op), die vervolgens voorstelde om ons vlees op zijn bbq te gooien. We bereikten het toppunt van luiheid, het soort luiheid waar je moe van wordt. Om het thema van de dag geen oneer aan te doen, kwam er dus ook geen blogpostje. Met een dagje vertraging dan maar de gezinsfoto door buurman Frank.