Mijn drie mannen, het zonneke, een fietstochtje, en gezellig “piekenieken”.

Meer moet dat niet zijn.

Deze slideshow vereist JavaScript.

En toen werd om 6u deze morgen de deurhanger van Tuur straal genegeerd en stond Jef aan mijn bed met hét cadeautje. Een fluisterstemmetje vroeg “Gaan we het samen open doen mama?”. Mijn ogen plakten nog dicht van de slaap, maar zo’n verzoek valt niet te weigeren. Een schoon windbelletje zat erin, en het glundergezicht van de kleine kunstenaar kreeg ik er gratis bij.

Het krijgt voorlopig een plaatsje in mijn Pinterest-geïnspireerd-displaying-kids-art-hoekje, want het lijkt me niet echt waterbestendig genoeg om buiten te hangen. Er staan hier trouwens nog een aantal Pinterest-projecten te wachten op uitvoering.

Deze slideshow vereist JavaScript.

En dan mag ik mijn cadeautje voor moederdag open maken, vertelde Jef me deze morgen. “Je mag het nu nog niet open maken, er zit een bekertje in, ik ga het verstoppen, onder mijn bed. Niet kijken hé.”

Om een lang verhaal kort te maken: Jef werd vrijdag door papa opgehaald van school met de fietskar. De boekentas met cadeau bleef in de kar liggen, en de kar werd aan de andere kant van de azaleafabriek geparkeerd. Het weekend zat vervolgens weer te vol gepropt zodat er zelfs geen tijd gevonden werd om het cadeau tot bij de ontvanger te brengen. Stel je voor. Deze morgen viel de euro van kleine Jef bij het zien van de inhoud van zijn boekentas en nu ligt het pakje onder zijn bed te wachten op moederdag 🙂

Het zijn lang vervlogen tijden, mijn mannenloos bestaan, toen alles nog gestructureerd en volgens plan verliep. In ruil voor bergen liefde kan een mens al wat chaos verdragen. Je hoort mij niet klagen, met nog een paartje van deze als cadeautje van papa. En van Tuur kreeg ik dit, wat perfect is voor een mama die zo graag slaapt.

Die lieve, lieve, lieve Jef trouwens. Wat wordt hij groot. Mijn vrees voor het teloor gaan van de schattigheid met elke centimeter die ze groeien, blijkt voorlopig volledig ongegrond. De schattigheid druipt er, wat zijn subjectieve moeder betreft, met liters vanaf. Diezelfde subjectieve moeder vond hem de meest enthousiaste indiaan van de stam, zo tijdens het schoolfeest-optreden dit weekend. Al dat slikken om die tranen van ontroering niet te laten rollen, vermoeiend jong.

Ook het gevogel gevolgd bij Fielosophie? Gisteren werd er gejong gemeld, jammer genoeg zonder beeldmateriaal. Een klein spiegeltje blijkt een beter hulpmiddel tot begluren dan een nest met een gevelhoog venster 😉

Ik geef toe, de locatie van het huisje is wat ongelukkig gekozen. Het had oorspronkelijk ook alleen maar een decoratief doel. Ik vond het een tof idee, een vogelhuisje op een speelhuisje. Ik weet het, we hebben soms last van rare kronkels hierboven …

Het gejong is volgens mij dankbaar voor zoveel slecht weer. Dan wordt er hier namelijk niet zoveel buiten gespeeld door ons luidruchtig gejong.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Sinds een paar weken wordt er mooi samen gespeeld door de broertjes, wat voordien een zeer zeldzaam tafereel was. Met een leeftijdsverschil van 18 maanden was er tot voor kort bij de oudste te weinig inlevingsvermogen, en bij de jongste te weinig begrip, wat steevast op tranen, woede-uitbarstingen, duwen en trekken uitdraaide. Vermoeiend. Voor iedereen.

Maar kijk, we zijn blijkbaar op een punt aanbeland waarbij de broertjes zich al eens samen durven te amuseren, in peis en vree. Plezant, en schoon om zien, zoveel kindervreugd! De favoriete bezigheden zijn torens bouwen met de duplo-blokken, files creëren ter hoogte van de living, en met stip op nummer één: de brandstapel, zoals mama het fenomeen heeft bestempeld. Alles wat verplaats- en hefbaar is op een grote hoop verzamelen, met als favoriete locatie het ouderlijke bed. Gelukkig liggen de lucifers hier buiten kinderhandbereik!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het is hier zo stil. We zijn hier namelijk nogal onder de indruk. Nu ongeveer een maand geleden kreeg ik een telefoontje dat een “voor en na”-moment in het leven heeft geroepen. Een telefoontje waarbij je een klap in je gezicht krijgt, een stamp in je maag voelt. En ik (wij) die dacht(en) voorbereid te zijn. De grond is niet onder mijn (onze) voeten weg gezakt, zo dramatisch is het nu ook weer niet … maar toch … Het maakt wat los in een mens.

Onze jongens werden getest op het syndroom. Eén kans op twee dat je het doorgeeft. Dat is veel. Ik had me voorbereid op wat de kansen ons vertellen. Eén van de twee. Maar stilletjes hoop je dat de muntstukken na het opgooien op de “goede” kant terechtkomen. Alhoewel, dit kan je niet echt stilletjes noemen …

Sinds het telefoontje weten we dat de wetten van de genetica gerespecteerd werden. Bij één van onze jongens werd de mutatie teruggevonden. Het was alsof mijn overigens geweldige cardiologe aan de hendel van een flipperkast trok, waarbij zo’n vinnig balletje mijn lijf in knalde, en een hele reeks emotionele toeters en bellen deed afgaan. Ook al heeft het balletje ondertussen ongeveer een plaats gevonden, het schiet toch af en toe nog eens weg.

Het enerzijds niet weten wat er ons, hem te wachten staat, en er je anderzijds uit eigen ervaring wel iets bij kunnen voorstellen. Het is dubbel. Maar ik weet dat we daar uitstekend zullen begeleid worden, zoals ik er zelf al jaren uitstekend begeleid word. Het stelt me gerust.

Kleine zus en ik trokken terug naar het naaiatelier van Miek in Brugge. Altijd gezellig daar. We maakten twee kussens, mét paspelband. Dat kunnen we dan ook weer. Moeilijk is dat niet, maar zus en ik krijgen graag de allereenvoudigste dingen eens met kennis van zaken uitgelegd. Kletsen en koekjes zijn inbegrepen.

Geestige Jef gezegend met “windmolens” (hij bedoelt eigenlijk windpokken, vooral te bewonderen op zijn buik en rug) zag het wel zitten om te poseren met zo’n schoon kussen. Ge krijgt er nog een detailfoto bij, zodat ge kunt zien hoe goed die paspel gelukt is.

Stil word ik hiervan, héél stil. Zo schoon.