Ook de blogbuzz al gemerkt rond DagenZonderVlees en de Wijvenweek, waarschijnlijk wel, anders was het geen buzz, niewaar.

We doen er hier aan eentje mee, en aan eentje niet.

Ik heb me ingeschreven voor de Wijvenweek en de banners al gedownload. Net de dagthema’s gelezen en ik ben al aan het schrijven in mijn hoofd … Ik ben benieuwd wat het zal geven om “op commando” te bloggen. Over “maskers af” dan nog wel. Kan alleen maar interessant worden.

Pieter heeft het ondanks zijn schoon ogen niet gehaald. Geen DagenZonderVlees hier. Mijn mannekes eten te graag ballekes in hun soep. Maar we doen sowieso al ons best om toch wat minder vlees te consumeren. Wij kopen elk jaar samen met een aantal andere gezinnen een buurtkoe, waarvan een deel voor ons wordt verwerkt tot worsten, hamburgers, stoofvlees, blinde vinken, … en schoon stukskes vlees voor bij de friet. Dat maakt dat wij zelden tot nooit terug te vinden zijn bij de slager. Geen overzees vlees op ons bord dus. En elke dag koe eten, dat steekt tegen, dus hebben wij hier regelmatig vleesloze dagen, vooral onder de vorm van vegetarische pasta’s. Geen van mijn hanen die ernaar kraait. Om toch iets of wat Pieter tegemoet te komen, koop ik 40 dagen geen vleescharcuterie, wat dan toch voor rollende ogen zorgde bij mijn 40-jarige haan.

En wat de rest van onze ecologische voetafdruk betreft, vind ik dat we een klein steentje bijdragen. Bij de geboorte van Jef gingen we van twee auto’s naar één. We (vooral superman eigenlijk) transporteren onze kleine mannen grotendeels met de fietskar naar crèche en school, er wordt hier met ecover/froggy toestanden gepoetst, er hangt een geen-reclame-sticker op onze brievenbus. Al heb ik soms het gevoel dat het een druppel op een hete plaat is. Eén vriesweek en de azaleafabriek stookt al onze inspanningen de vervuilde lucht in …

Gisteren deden wij van babysit op de kindjes van mijn kleine zus. Jef en Tuur vonden het bezoek van Aaron en Enna geweldig! Lekker druk was het. Drie jongens en een meisje tussen 4,5 en 2 jaar, dat geeft (nog meer) leven in de brouwerij. Ik wandel even met u door ons gevuld programma: er werd rustig gestart met een bordje spaghetti eten, vervolgens overgegaan tot het uitmesten van ons kippenhok, een korte stop ingelast in de zandbak en op de schommel, enthousiast plasticineworsten gedraaid, vlijtig auto- en treinbanen gebouwd, geconcentreerd gepuzzeld, en afgerond met het bakken van een stapel pannenkoeken.

Doorheen al die gezellige drukte en sprankelende levendigheid valt als jongensmama me dan toch de rust van zo’n meisje op. Miljaar, wat is me dat toch een verschil. En pas op, onderschat haar niet, ons Enna kan binnen de categorie meisjes als een wilde brok gedefinieerd worden. Dat effect hebben de drie jongens wel op haar, maar toch is het een wereld van verschil. Dat kruipt op ons langharig tapijt, samen met een knuffeltje, onder een dekentje. Ligt wat rond te kijken en valt uiteindelijk in slaap voor het warm stoofke.

Mijn mond valt daar wagenwijd open van. Mijn kadetten moeten al ongeveer 39° koorts hebben vooraleer dat op vrijwillige basis zou gebeuren. Kleine schattige Enna had er geen last van dat ondertussen de jongens ons kot aan het afbreken waren 🙂 Of zou één jongen en drie meisjes net het omgekeerde effect geven?

Er vloeit sinds de eerste mama en papa heel wat woordenschattigheid uit onze bijna tweejarige Tuur. Hij zegt nu ook al een paar weken zijn eigen naam en die van zijn broer Jef. Ideaal moment om nog eens een soundcloud op de blog te smijten! En eigenzinnig als hij is, somde hij dan maar alle gezinsleden op.

Papa is terug thuis van een weekje werken in Noorwegen! Reisgezel “pepe wijn” bracht schone sloefkes mee voor de jongens en papa een hippe noorse trui (dit is de mijne) voor elk gezinslid, allemaal mooi assorti 🙂

Eergisteren ging ik vreemd, een heel klein beetje maar. Mét de toestemming van mijn in het buitenland vertoevende superman. Er stond een concert van Pieter Embrechts en The New Radio Kings op het programma, in De Roma in Antwerpen. Vooraleer ik het over Pieter heb, toch eerst de zaal bestoefen. Aangename kennismaking zeg, een stapje terug in de tijd, met alles erop en eraan. Daar moet ik zeker de wederhelft mee naartoe sleuren!

Maar Pieter dus. Ik ben niet van het type dat zwaar in zwijm valt voor de sterren van deze aarde, maar Pieter is dé uitzondering. Die kan mij krijgen, met één blik. Al ongeveer een jaar of 8, denk ik. Ik vind alles wat hij doet geweldig: zijn laatste cd “Time is a thief“, “Mijn sport is top“, zijn debuut-cd “Maanzin”, “Man over woord“, en heb je hem dit al horen zingen? Zijn bijdrage aan “De Rodenburgs” heb ik hem onmiddellijk vergeven 🙂

De drie schoonzussen, waarvan er twee bloedbanden hebben met de wederhelft, gingen mee om me in bedwang te houden. Al viel de verantwoordelijkheid bij de oudste, aangezien de jongste al even smoor is op Pieter als ik.

Hele fijne avond. Als we de gemiste kansen buiten beschouwing laten 🙂

• We zaten op het balkon en hij haalt toch wel daar beneden dames uit het publiek voor een dansje op het podium. Niks voor mij, behalve als Pieter het zou vragen.
• We dronken na het concert een drankje in de foyer op de eerste verdieping, ons afvragend of Pieter ook dorst zou hebben. Na een uurtje hielden we het voor bekeken, daalden we af van de elegante trap, en wie staat daar gezellig handjes te schudden? Juist ja, onze Pieter. We hebben nog een minuut de tijd gekregen om hem van ver een beetje te staan aanstaren. En toen was hij weg.

Voor de rest viel het wel mee met het puberale gedrag. Ik vond het net heel sjiek overkomen, zo de theaterverrekijker aan elkaar doorgeven om het schoon vlees van dichtbij te bewonderen. En nu we het toch over vlees hebben, je zou er toch zo (nog) wat minder van eten omdat hij het zo mooi vraagt, niet?

… van dattum. Maandag was een dikke week nog kort. Vanaf vandaag duurt een dikke week terug een eeuwigheid.

Dit wordt, eind juli, twee weken lang ons uitzicht, en raar maar waar, ik heb nu al het vooruitzicht van het fantastische uitzicht.

De laatste keer uitkijken en toeleven naar een vakantie, was acht jaar geleden. Toen boekte ik rond deze tijd een ticket Australië. Ik stippelde samen met haar een vierweekse rondreis uit en kon 5 maanden lang uitkijken naar wat een zalige tijd Down Under zou worden. Een maand na mijn terugkomst liep ik dé liefde tegen het lijf. Liefde met een grote L, ook iets waar ik al lang naar uitgekeken had. Veel langer dan 5 maanden …

Er valt weinig negatiefs te vertellen over het leven zoals het is, samen met mijn grote L.

Toch is er één onderwerp dat geregeld voor een dik zwart haar zorgt in onze voor de rest zeer lekkere boter. Vakantie, vrijaf, verlof, er op uit, … het zijn woorden die héél klein gedrukt staan in het woordenboek van een bloemist. In mijn woordenboek staan ze vetgedrukt. Onderlijnd. Gemarkeerd in gele fluo.

Het is niet dat er hier 8 jaar geen bestemmingen werden uitgekozen, maar altijd op het laatste nippertje. Na veel zagen van mijn kant. Ik heb heel wat overtuigingskracht uit de kast moeten halen om onze koffers te mogen vullen met meer dan 7 verse onderbroeken voor elk. Onze huwelijksreis was, val niet van uw stoel, 2 dagen Damme. Twee heerlijke dagen wel, onverwachts ook, want het oorspronkelijke scenario was: geen huwelijksreis. Onze trouwdag valt in één van de drukste maanden van de azaleafabriek.

Toen we nog maar met ons tweetjes waren, kon ik er mee leven. Het is wat het is. Het begon pas echt door te wegen toen ik de eerste keer zwanger was. Niet alleen het gebrek aan vakantie, maar ook het gemis van het uitkijken en het wegdromen naar. We hebben er de laatste jaren veel discussies over gehad, over blij zijn met wat je hebt, het al dan niet steek houden van het argument dat een dikke week in de wereld der bloemisten een eeuwigheid is, de zin van zo hard werken en niet de tijd hebben/nemen om te genieten …

Maar kijk, zoals de ondertitel van mijn blog zegt, het gaat hier over grote en kleine wonderen. En dit kan wel als een klein wonder geklasseerd worden. Onze zomervakantie ligt vast. Twee volledige, echt volledige weken Toscane. En nog meer dan 5 maanden om er naar uit te kijken. Ge kunt niet geloven wat voor rust dat in mijn drukke hoofd brengt!

Deze keer mét zon!