Over toen en nu

Tuur_neonatologie

Deze foto is exact 6 jaar oud. De tijd stond stil toen Tuur 6 weken te vroeg deze mooie, harde wereld in sprong. Hij bracht 22 dagen door op neonatologie, tussen kindjes die er vaak veel erger aan toe waren. Ondanks alles herinner ik me vooral een positieve, kalme ingesteldheid bij alle ouders. Een warme solidariteit. Het waren 22 dagen waarbij we in een kleine, afgeschermde wereld terug gingen naar de essentie, naar wat echt van belang is.

Ik dacht er aan terug, toen ik vandaag dit las. En net zoals zes jaar geleden, focus ik me na deze duistere dinsdag vooral op het licht. Op het positieve. Op de solidariteit. En hoop ik dat het lang mag blijven nazinderen.

Over kinderdromen en droomhuizen

BucketList

Een paar jaar terug kribbelde ik een bucket list bij elkaar, waarschijnlijk nadat ik een artikel in Flow gelezen had. Ik zal gedacht hebben, laten we dat eens doen. Zelf nieuwsgierig naar wat ik nog allemaal zou willen doen met en in mijn leven. Ik herinner me dat ik snel uitgeschreven was. Hard heb nagedacht om aan 10 punten te komen. En concludeerde dat ik eerder van het “we zien wel wat er mijn pad kruist, en beslis dan wat ik al dan niet meepik” type ben. Of zoiets. Dat heeft tot nu toe al verrassend goed gewerkt.

Van alle dromen die ik neerpende, is een oud huis in ere herstellen de oudste. Ik heb iets met oude huizen. Altijd gehad. Ik heb iets met inrichten. Ook altijd gehad. Geef me een ruimte en ik maak er een cocon van waarin ik me graag terugtrek. Mijn kamer in nummer 7, mijn drie verschillende koten in Brussel, mijn allereerste studio (een omgebouwd klaslokaal in een oud schoolgebouw) toen ik alleen ging wonen op het Casinopleintje in Gent, mijn appartement in hartje centrum van diezelfde zalige stad. Allemaal met plezier omgetoverd tot persoonlijke plekjes. Eén van mijn oudste dromen is dus om dat te doen met een mooi, oud huis.

Wij wonen momenteel naast de azaleafabriek. Lekker dicht bij de bloemen. Dat is vooral handig. Een hoek van de hangar werd door mijn superman tot huis verbouwd. Toen ik erbij kwam, werd er een extra verdiep gebouwd waarop ik mijn inrichtingskriebels los liet. Het is tof wonen. Maar het is geen oud huis.

In ons dorp staat een huis. Een heel mooi, oud huis. Een huis waarop ik elke keer ik er passeer, een blik werp. Een huis dat we allebei geweldig vinden, en waarvan we al lang zeggen: dat zou iets voor ons zijn. Ongeveer 4 jaar geleden fietsten we er voorbij terwijl een man de gevel in een nieuw kleurtje schilderde. Ik riep naar mijn superman: “wanneer zou dit nu eindelijk eens verkocht worden?”. “Nog niet onmiddellijk precies …” was het antwoord dat het fietsend gesprekje afsloot.

De week erop hing er plots een “te koop” bord aan de gevel. Het bord heeft er geen 24 uur gehangen, want toen we enthousiast informeerden bij het immokantoor, bleek het diezelfde dag al verkocht. We kregen zelfs geen kans … Ik weet nog dat ik die avond – we gingen toen eten voor mijn papa zijn 60ste verjaardag – een paar keer ventileerde hoe jammer het was dat het zo snel verkocht was. Zo op ons lijf geschreven.

Een paar weken later vertelde een kennis aan mijn ouders dat haar zoon een huis kocht in ons dorp. Hét huis, bleek al snel. We namen nog contact op of er eventueel interesse was om tegen een hoger bod te verkopen, maar dat voorstel kreeg geen gehoor.

Bijna exact drie jaar later (mei vorig jaar) kregen we een sms van dé zoon. Of er nog steeds interesse was in hét huis? Het startschot van een aantal spannende weken. Van rondleidingen, rekenen, overleggen, twijfelen, overtuigd zijn. Spannende weken met een … goede afloop!

Ik kan nog steeds niet geloven dat het echt waar is. Dat het van ons is. Dat we er waarschijnlijk een jaar na onze eerste rondleiding zelf zullen wonen. In ons droomhuis, en toch nog steeds handig dicht bij de bloemen.

Het werkt dus echt wel verrassend goed: afwachten wat er je pad kruist en dan beslissen of je het al dan niet meepikt. 🙂

Droomhuis

Deze oude postkaart vond ik na een virtuele zoektocht naar meer informatie over ons huis op deze website. Ik betaalde er 7€ voor.

Familiefotograaf

Ergens eind juni maakte ik deze foto van de 10 kleinkinderen. De aanleiding was het gouden jubileum van mijn schoonouders, meme en pepe voor onderstaande modellen. De vier schoonzussen kwamen samen, brainstormden en namen feestelijke beslissingen met de goedkeuring van de jubilarissen.

Kleinkinderen

Ik kreeg de opdracht om de uitnodiging in elkaar te boksen. Het idee om de kleinkinderen voor de gevel van het grootouderlijke huis te fotograferen, sprong tijdens het douchen in mijn hoofd. Zo gaat dat met ideeën.

Je moet weten, het leven van mijn schoonouders draait grotendeels rond de kinderen en kleinkinderen. We kunnen altijd op hen rekenen, zijn er steeds welkom, gaan er heel graag op bezoek en de kindjes blijven met plezier logeren in dit warme nest. Het is een plekje vol ouderwetse gezelligheid. Het vervangt voor mij persoonlijk zelfs in zeker mate mijn dierbare nummer 11, dat er jammer genoeg niet meer is. Het doel was om dat gevoel gefotografeerd te krijgen. Die ideeën toch …

De kleinkinderen werden ergens eind juni verzameld, wat niet meer vanzelfsprekend is met de drukke agenda’s van de tieners en twintigers in de groep. Het licht zat op het bewuste moment niet goed, maar toch werd er een half uur lang druk geposeerd: mooi op een rijtje, als een treintje, zwaaiend, … Uit de meer dan 100 foto’s koos ik uiteindelijk één van de allereerste testfoto’s. Niks geposeerd en heel spontaan. De helft kijkt niet naar mij, staat heel erg zichzelf te wezen. Zoals ze ook bij meme en pepe altijd zichzelf kunnen zijn. De allermooiste dus.

Op deze foto staan ze allemaal samen voor mijn lens, maar elk van hen heb ik ook al persoonlijk geportretteerd. Toen ik mijn superman 12 jaar geleden leerde kennen, volgde ik avondles fotografie. Ik kreeg al snel de vraag of ik bereid was communiefoto’s te nemen, wat uitgegroeid is tot een traditie. Tantina fotografeert de neefjes en nichtjes op een door hen zelf uitgekozen locatie en krijgt als allereerste van de familie dé outfit te zien.

Voor het ontwerpen van de kaartjes val ik vaak terug op Smartphoto. Levering gebeurt snel (wat handig is voor een familie van uitstellers), de mogelijkheden zijn uitgebreid en de kwaliteit was nog nooit teleurstellend. Ook de uitnodiging voor het gouden feest bestelde ik bij Smartphoto, net als de vergroting van de foto die nu boven de kast van meme en pepe de aandacht trekt.

Tot slot ook nog wat leuk nieuws! Binnenkort (1 april, echt waar) vier ik mijn 5de blogverjaardag en mag ik van Smartphoto iets weggeven aan mijn lezers! Ze noemen dat een giveaway denk ik. 😉 Ik zie dat volledig zitten!

Tot gauw!

Over 2015

Ik vind ze wel iets hebben, de jaarlijkse rapporten die WordPress.com per blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 17.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 6 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport van ineken te bekijken.

Lief dat ze het zo positief brengen, mijn magerste blogjaar tot nog toe. Amper 14 nieuwe berichten in 2015. Dat is weinig. Met dit erbij worden het er 15. Alsof het zo moest zijn.

Alhoewel ik er weinig over schreef, zal ik 2015 niet gauw vergeten. Het was alles wat 2014 niet was. Een hobbelig, confronterend jaar. Een jaar waarin …

  • mijn hart raar deed. En vervolgens de pillen die ik voor mijn hart neem.
  • ik me voor het eerst eindig voelde. En onbegrepen door mijn arts.
  • ik voor het eerst een psychologe bezocht. En dat iedereen die erover twijfelt om dat ook te doen, kan aanraden.
  • we voor het eerst een huis kochten. En niet zomaar een huis: ons droomhuis.
  • ik leerde dat je een prijs betaalt voor je dromen. En niet enkel letterlijk.
  • ik zwaar teleurgesteld was in de aanpak van de verkopers. En de logica van verzekeraars.
  • oude vriendschappen op de proef werden gesteld. En nieuwe vriendschappen warm aanvoelden.
  • de actualiteit onder mijn huid kroop.
  • ik voor het eerst mijn best moest doen om hoopvol en positief te blijven.

Ik zwaai 2015 met plezier uit en kijk uit naar 2016. Naar wonen in ons droomhuis, naar vroeger in mijn bed kruipen en meer lezen. Naar meer schrijven. Naar nog meer de juiste prioriteiten stellen. Naar nog minder oordelen. Naar tijd met mijn mannen, familie en vrienden. Ik heb er zin in!

Ik wens jullie een fijn einde en een mooi begin!

ineken

Tijd voor iets lichter

Het moet niet altijd zware kost zijn, niet? Tijd voor iets lichter.

Ik heb een zwak voor gezinsportretten. Oude, recente, van mensen die ik ken of van totaal onbekenden. Maakt niet uit. Als ik er ééntje opmerk, eender waar, dan word ik er als vanzelf naartoe gezogen. Moet ik de foto van dichtbij bekijken. Zo vertelde deze zomer een Italiaanse mamma van een strandbar in Senigallia me haar familieverhaal omdat ik het gezinsportret van haar ouders poserend voor dezelfde strandbar in de jaren 70, van dichtbij bestudeerde.

PortretEén van mijn lievelingsfoto’s is een portret van mijn ouders, kleine zus en mezelf. Ik was toen 5 en kan me perfect dit moment herinneren. De fotoshoot werd indertijd uitgesteld omdat ik pardoes op mijn neus gevallen was. Geen fotogenieke plek voor een schaafwonde. In 1982 droeg ik bovendien al twee jaar een korset voor mijn toen nog kromme rug, en dat korset mocht voor deze gelegenheid uitzonderlijk een paar uur uit. De tweede reden waarom dit bezoek aan een fotostudio in mijn geheugen gegrift staat.

Deze ingekaderde versie hing in nummer 11 bij meme en pepe, en heb ik opgeëist toen het huis leeggehaald werd. Ik heb er uren naar staan kijken. Als kind, als tiener, als twintiger … Om één of andere reden hadden we dit thuis niet aan de muur hangen, wat ik altijd jammer heb gevonden. Misschien ligt daar wel de kiem voor de fascinatie …

Portret_MarloesDeVriesMijn liefde voor gezinsportretten heeft zich ondertussen uitgebreid naar alternatieve vormen. Zo liet ik ons gezin tekenen door Marloes De Vries. Wie Flow Magazine leest, kent haar tekeningen ongetwijfeld. Ik nam contact op, bezorgde vakantiefoto’s, blog en Instagram account, en na een wachttijd van een paar maanden (druk, druk die Marloes) kreeg ik een eerste potloodschets waarop feedback verwacht werd. Ik vroeg wat extra krullen voor Tuur en wat meer “caruur” voor superman. Twee weken later zat dit in mijn postbus. Vooral de kindjes vind ik heel geslaagd, en de lachrimpeltjes van mijn allerliefste, wiens “caruur” nog iets breder mocht.

TheCitizensCollectiblesDit gezin gaven we als geboortecadeau. De gepersonaliseerde popjes sprongen op Pinterest in mijn oog toen zij halverwege haar tweede zwangerschap was. Ik wist meteen dat ik ons cadeau gevonden had. Voor bijzondere vriendinnen ga je op zoek naar een bijzonder cadeau. Das evident!

Zoals met veel handgemaakt moois, vroeg ook dit wat geduld. Maar toen ze eenmaal vanuit Madrid arriveerden, maakte mijn hart een sprongetje. Perfect afgewerkt en zotschattig (om het met de woordenschat van mijn 7-jarige te zeggen). Check zeker eens de Etsy shop van Liliana, want de mogelijkheden zijn divers. De reactie tijdens het geven, maakte het trouwens helemaal af. “Dat zijn wij” riep ze enthousiast. Moet je zelf maar eens kijken of ik haar gezin goed gepoppetteerd heb, want je kan hen bewonderen in het fantastische idee van Nimsa Photograhpy. Voor “A day in the life of” komt Jasmine zich een dag in je gezin onderdompelen om het dagdagelijkse gezinsleven te vereeuwigen. Mooie tegenhanger van de statige gezinsportretten zoals in 1982. 🙂

Jasmine fotografeerde ook het Lentefeest van Jef, maar die beelden komen zeker nog aan bod in een toekomstige post over deze dag. Voor haar nieuwe concept zou ze gerust eens mogen langskomen als we in ons nieuw oud huis wonen, maar ook dat is voer voor een volgend verhaal.

Terug van weggeweest

Terug. Van weggeweest.

Letterlijk van twee deugddoende weken Italië. Figuurlijk van maanden sukkelen met de medicatie voor mijn hart.

Waar zal ik beginnen …

Bij het syndroom, om met de deur in huis te vallen, verantwoordelijk voor de verwijding van mijn aortaboog (bocht in de aorta net buiten het hart). Die van u is waarschijnlijk ongeveer 35 mm breed, die van mij 43 mm. Breder dan 50 mm zou gevaarlijk kunnen zijn (denk hartaderbreuk in het ergste geval) en is de grens waarop een hartoperatie noodzakelijk zal zijn. Spreekt voor zich dat het belangrijk is om die verwijding onder controle te houden. Wat ik braaf doe door dagelijks een bepaalde dosis bètablokkers te slikken die er voor zorgen dat mijn hart minder hard moet werken. De cardiologe voert jaarlijks een meting uit en stelt ondertussen al 15 jaar vast dat de verwijding stabiel blijft. Met uitzondering van de zwangerschapsjaren die er 3 mm bijlapten. Een derde zwangerschap werd dan ook sterk afgeraden.

Zo, nu ben je mee met het hartverhaal. Anders snapt ge het vervolg niet.

Begin dit jaar kreeg ik last van hartkloppingen. Naar mijn gevoel op veel te regelmatige basis. Ik was ongerust (ik niet alleen, zo gaat dat met liefde) en vervroegde mijn jaarlijkse afspraak. Een fietsproef gaf aan dat alles ok was, de cardiologe stelde me gerust, maar vond het aangewezen mijn trouwe bètablokker te vervangen door een tablet met verlengde afgifte, en de dosis te verdubbelen. Strak plan. Effectief plan ook, want de hartkloppingen verdwenen. Juijkes!

Ik zie mezelf nog staan, op onze oprit ergens midden de Paasvakantie, een paar weken later. Ik vertrouwde mijn superman na een periode van futloosheid toe dat ik het gevoel had af te glijden. Ik durfde zelfs het woord depressief te gebruiken. Het is voor mij op zich geen onbekend gevoel om diep te zitten, maar dit was anders. Ik was mijn levenslust kwijt. En dat was wel onbekend terrein.

Ik weet nu hoe het voelt om bij letterlijk elke stap jezelf te moeten overtuigen die stap te zetten. Te denken, te hopen dat het beter zal gaan eens die stap gezet is, maar je achteraf nog steeds even slecht te voelen.

In niks had ik nog zin. Zelfs niet in mijn superman. Stel je voor.

Alles, letterlijk alles, werd een opdracht.

Ik herkende mezelf niet meer. Stelde mezelf en mijn beslissingen volledig in vraag. Kon me niet meer voorstellen dat deze brief amper een paar maanden eerder door mezelf geschreven werd. Complete crisis. Zonder concrete aanleiding.

En toen, vraag me niet meer hoe, ging er een lichtje branden. Zouden die nieuwe pillen een invloed hebben? Voor het eerst in 15 jaar las ik de bijsluiter van een bètablokker. En voelde ik opluchting. Herkende ik een hele reeks bijwerkingen. Van concentratiestoornissen, futloosheid, slapeloosheid, vermoeidheid, onverklaarbare jeuk, angst, zenuwachtigheid tot zelfs depressie. En trillende handen als extraatje. Al vond ik dat laatste niet terug in de bijsluiter.

Opnieuw naar de cardiologe. Ze keek me begripvol aan, en verzekerde me een oplossing. Ik vertrouw haar. Ze kent me al 15 jaar. En toch keerde ik huiswaarts met de raad om de dosis opnieuw te halveren, met de boodschap om het nog drie weken een kans te geven, en met het gevoel dat mijn verhaal niet aangekomen was. Zelfs in twijfel getrokken werd …

Na een wanhopige huilbui bij een (schat van een) arts die onderzoek doet naar het syndroom, een tussenstop bij een psychologe en nog een bezoek aan mijn cardiologe waarbij ik andere pillen eiste, kwam er dan toch een einde aan drie maanden onweer in mijn hoofd. Van dag op dag. En schrok ik er bovendien zelf nog van, hoe ongelooflijk hard gelijk ik had.

Everything you go through, grows you.Ik heb er veel uit geleerd.

Dat je tonnen begrip krijgt voor fysieke tegenslagen. Ik weet dat uit ondervinding. Ik bracht al weken door in een ziekenhuiskamer voor “functionele” ingrepen zoals het recht zetten van een kromme rug of het aan elkaar laten groeien van een gebroken heupkom, en kon telkens rekenen op  kilo’s begrip en steun. Kilo’s die tot grammetjes wegslinken als het over psychische problemen gaat. Ik tik mezelf daarbij ook op de vingers. Ik weet niet of ik een half jaar geleden met dezelfde ogen naar deze moedige getuigenis zou gekeken hebben. Op de uitzenddatum nam ik pas 1 dag andere pillen, voelde ik me net wat beter, en kwam het pijnlijk herkenbaar binnen.

Dat ik geluk heb dat het uiteindelijk zo makkelijk op te lossen bleek. Was dat maar het geval voor alle mensen die sukkelen met hun geestelijke gezondheid …

Dat je de impact van zo’n klein pilletje niet mag onderschatten. Je pech hebt als je in de groep valt die last heeft van bepaalde bijwerkingen. Zeker als die groep volgens “de statistiek” heel klein is.

Dat empathie zo een belangrijk goed is. Wat mij betreft mogen ze het opnemen in de eindtermen van het lager en het secundair onderwijs. Deze naïeve idealist is overtuigd dat het dé vaardigheid is die een mooiere, verdraagzamere plek van deze wereld zou maken. Ik beschouw mezelf als empathisch, al kan ik me zonder moeite een aantal situaties herinneren waarin ook ik de inlevingsbal mis sloeg. Het is niet iets wat je bent, je kiest er telkens opnieuw voor om het te zijn, om je in te leven. En dat is niet makkelijk. Het was midden in mijn troebele periode dat ik dit filmpje over empathie tegen kwam. Brené Brown dook al eerder op in mijn leven, net op het juiste moment.

Dat ik mijn lijf goed ken, en hoe dankbaar ik ook ben voor de positieve invloed van dokters op mijn levenskwaliteit, ik vooral niet mag onderschatten hoe goed ik mezelf kan analyseren. Fysiek en mentaal. Dat ik mijn gevoel echt wel mag volgen. Moet volgen. Ik blijk hardleers wat dat betreft.

317ce8dd46e5cda2fc9bcc11fd36c576Dat het me niet meer lukt om “goed” te antwoorden op de vraag hoe het met me gaat, als dat niet het geval is. Ik vermoed trouwens dat bloggen daar een rol in speelt. Je stelt je kwetsbaar op door open te communiceren,  je voelt onmiddellijk wie meegaat in je verhaal en wie niet. Nadeel is dat reacties van de laatstgenoemden dubbel zo hard aankomen, maar het zorgt er ook voor dat je steun en hulp krijgt uit verwachte én onverwachte hoek.

Dat het onmogelijk is om goed te moederen (wat dat ook moge zijn) als je worstelt met jezelf.

Dat ik geluk heb met mijn wederhelft, een kei in goed vaderen. En dat niet alleen. In er zijn voor mij, in geloven in mij, in alles tegelijk doen, in niet klagen, in het graag zien van de niet zo aangename versie van mezelf. Dit potje heeft een topdekseltje, maar dat is al lang geen geheim meer, veronderstel ik … 😉

Bij deze ben ik dus terug. Met veel goesting en leuke nieuwtjes om te delen!

Focus

En toen was het weg. De energie, de zen, de goed in mijn vel. Weg. Iets met nieuwe pillen voor mijn hart die bijwerkingen ter hoogte van mijn hoofd hebben. Hoop ik. De chaos is te groot momenteel om het op een rijtje te schrijven, zonder al te dramatisch te willen klinken. Ik hou me vast aan het vertrouwen dat het goed komt.

Focus. Op het positieve. Op dat schoon kind van ons. En de foto’s voor zijn lentefeest. Best trots op het resultaat van een uurtje zwoegen in onze duinen tijdens de warmste dag van de Paasvakantie.

Lentefeest Jef - 1

Jarige Tuur

Maart, de maand waarin de helft van onze verjaardagen vallen, verrast ons elk jaar opnieuw met zijn snelle komst en hoog voorbij-in-een-flits gehalte. Een maand vol feestjes voor mezelf en de jongste telg van ons gezin. Vijf kaarsjes al voor de laatstgenoemde. Niet te geloven … Ter gelegenheid van zijn verjaardag deel ik het verhaal van zijn naam.

Tuur.

Ik twijfelde toen we halsoverkop beslisten, en ben nog steeds niet overtuigd over de naam op zich. Vooral omdat ik me erger aan mijn eigenste uitspraak van de “r”. Als ik het ventje een aantal keer na elkaar met zijn naam aanspreek, denk ik telkens weer: het is niet wat het moet zijn. Bas had absoluut beter gebekt.

En toch klopt het. Is het de naam die bij hem past. Door dit verhaal.

Het was mijn superman die me overhaalde, 19 maart 2010. Hij had een goede vriend met dezelfde naam, een vriend die ik jammer genoeg nooit gekend heb. De ouders van Tuur ken ik wel. Elk jaar, begin juni, zien we elkaar na de herdenkingsmis voor hun zoon, en drinken we achteraf een glas in hun prachtige tuin ergens midden in de zonnige Kempen. Ik vind hen een bijzonder paar. In hoe ze het immense verdriet dragen, in de warmte die ze uitstralen naar de vrienden van toen, in hun mooie manier van zijn. Naast deze jaarlijkse traditie is er weinig contact. Er is een wederzijdse appreciatie die weinig nodig heeft om in stand te blijven.

Vijf jaar geleden, toen we met ons tweetjes op een klein kamertje in het verloskwartier bekwamen van een spoedkeizersnede, we besloten om toch de naam van de overleden vriend te kiezen, en we met de gsm in de hand twijfelden wie van onze ouders eerst op de hoogte te brengen, deed een telefoontje ons voor een tweede maal opschrikken die dag. Ongeloof in de blik van mijn superman bij het zien van de naam op het schermpje … Het was de papa van Tuur, die plots heel graag wou weten hoe het met ons was. En zo wist hij als allereerste dat wij een Tuurke op de wereld hadden gezet, zes weken vroeger dan gepland.

Elke keer weer krijg ik kippenvel, als ik er aan terug denk.

Te koop: warm hart

Deze week kwam het aan met de post. “warm hart” van Tom Van Ryckeghem. Ik deed de doos open, nam het in mijn handen en sloeg het open. Het plan was om er vluchtig even door te gaan, en er later op de dag rustig in te kijken en te lezen.

Maar dit is geen boek om even vluchtig door te gaan. Het grijpt je naar de keel. Het doet je letterlijk en figuurlijk even stil staan.

Het leven ging snel … Op de kadans van een sneltrein, met de vaart van een vliegtuig, als een razende machine, vooruit, snel, go … We leefden zoals jij het waarschijnlijk ook doet of toch ooit hebt gedaan. Zonder veel te denken, crosten we van Zuid naar Noord, door West en Oost en terug. Onze dagen werden voor ons goed gevuld. Zonder dat we konden beslissen werd ons levenspad met enkele aartsmoeilijke kilometers berg verlegd. Terwijl ik aan een snelheid van 120 km per minuut door het leven raasde, rinkelde de telefoon … plots … Een oorverdovende stilte maakte een eind aan een perfecte zwangerschap. Mijn vrouw kreeg plots meer dan een schattige baby in haar lichaam cadeau. Een leger zwarte soldaten en een chemisch gevecht maken tot vandaag deel van haar.

Dit visueel dagboek gaat over de essentie in dit gekke leven. Over knuffels en warme blikken. Over tranen en trieste woorden. Over gedachten die je best nooit tegenkomt. Over de smerigste hoekjes in deze grootse wereld. Over Kamiliemeters en intieme momenten met ons 4 … koesterknuffels … geheime“vader-zoon praktijken” … Over liefde en veel verdriet. Over echtgenoot en papa zijn …

Maar vooral … over het meest onbetaalbare ter wereld …

Het heftige verhaal van Tom en zijn gezin volgde ik op zijn blog. Er was een tijd dat ik mijn hart vast hield bij elke nieuwe post. Ik herinner me momenten dat ik naar mijn scherm zat te staren en het niet droog hield. Nu is het rustig op de blog, en dat is goed. Ondertussen werd de blog een boek. En wat voor één …

It makes you count your blessings …

Dus koop dit prachtige boek en steun drie fantastische projecten (Speelgoedkoffers voor IZ Gent, Zonnedekens en Cliniclowns). Het zou mijn hart verwarmen als er door dit berichtje 10 extra boeken verkocht worden. Want zeg nu zelf, wie is er niet geïnteresseerd in een warm hart?

© Tom Van Ryckeghem