Dinsdag is in de running om onze cultuurdag te worden. Vorige week trokken we naar de Bozar (eerste kennismaking) om er de geweldige Tori Amos te zien. Ik ben al sinds mijn zestiende fan, vooral van haar beginjaren. Toch was het nog maar onze tweede ontmoeting nadat ik haar tien jaar geleden voor het eerst zag in Vorst. Die zaal ligt me niet, en Tori ook niet, vond ik toen. Geen memorabele avond. Vorige dinsdag was dat wel. Wat een zaal zeg, die Bozar. Wat een klank en de artieste was in haar nopjes, zo onder begeleiding van een 60-koppig orkest. Toch wil ik haar ooit pur sang zien. Zij en haar piano’s, in een zaal zoals de Bozar. Dat lijkt me het allermooiste. Misschien als ze binnen 10 jaar de 30ste verjaardag van haar carrière viert, misschien weet ze me dan echt te raken, zoals ze ooit op mijn 16de deed.

Van geraakt gesproken …

Gisteren stond The Broken Circle Breakdown in de Vooruit op het programma. De film zit 24 uur later nog steeds onder mijn vel. Zo’n intens, passioneel gebracht verhaal. En de muziek die de film draagt, fe-no-me-naal. Recht naar hart, buik en alles wat week kan worden van emotie. Pijnlijk schoon. We zaten een beetje lamgeslagen in onze zeteltjes tijdens de aftiteling, en we waren niet alleen. Ik heb alvast tickets besteld voor het concert in De Roma op 2 december.

Ik kan me de laatste keer dat ik koorts had niet meer herinneren. Misschien was vorige nacht wel de eerste keer. Mijn hersenen gingen aan de kook en herhaalden de hele nacht het lied waarvan ik gisteren onder de indruk raakte, vooral door de clip die tijdens het zappen mijn aandacht trok.

Mooi. Zo puur. Er gebeurt niks, en toch blijf je kijken. Zo “eighties” ook. Ze doet me denken aan Viktor Lazlo. Mijn mama was daar fan van. Of was het nu papa?

Zo’n intens weerzien trouwens met de kindjes, na een weekje weg van huis. De laatste twee dagen van ons uitje kreeg mijn moederhart toch heimwee naar die twee warme lijfjes. Aan de andere kant van de oceaan bleken ook voor Jef de twee laatste dagen het lastigste. Er begon een onderlipje te trillen toen op woensdag duidelijk werd dat hij nog twee nachten moest slapen vooraleer we terug kwamen … Auch.

Eenmaal terug was Jef helemaal onder de indruk dat we ook echt terug waren, Tuur was uitzinnig enthousiast.

Later op de dag kwam Jef me halen om te tonen wat hij speciaal voor mij gemaakt had. Een hart voor een smeltend moederhart. Zo mooi, zei ik nog, wat is dat?

“Een cirkel mama”.

🙂

Om 10u20 is het zover. Dan doen wij van:

Bron: Pinterest

Hij laat de bloemen achter, ik de boeken. We besteden onze twee schatten een weekje uit aan mammie’s, meme’s, pepe’s, tantes en nonkels. Voorlopig zeul ik nog een rugzakje schuldgevoelens mee, maar ik ben vastbesloten om het binnen enkele uurtjes af te geven aan de douane. We gaan een weekje genieten. Van elkaar, van de prikkels, van the city that never sleeps. Een zesde huwelijksverjaardag mag al eens deftig gevierd worden!

Vier jaar vandaag.

“Dat is toch al héél groot hé mama.”

“Dat is héél groot Jefke!”

Gisteren deden we van familiefeestje, met de traditionele kroon, vlaggen en verse wafels met aardbeien en slagroom. We trokken naar de fietswinkel en hij koos er met de hulp van de winkeljuffrouw helemaal zelf een exemplaar dat blijkbaar al drie (drie!) maten groter is dan zijn vorige fiets. Hij gaf een schattig zwart konijntje (dankjewel tantes) de naam “nonkel Willy” en opende met plezier het ene na het andere cadeautje. Uitgeput, maar oh zo voldaan kroop hij in bed.

En toen moest dé dag nog komen. Naar school fietsen gaat nu veel vlotter en sneller, als we de gemiste bocht eventjes buiten beschouwing laten. Een vierjarige kruipt na een val immers gewoon terug recht en rijdt flink verder. Een buil meer of minder kan de pret (gelukkig) niet bederven.

Ik bracht zijn klas ’s namiddags een bezoekje, we aten allemaal samen zelfgekochte cake en juf Elke transformeerde onze kleine kanjer in een grote leeuw.

“Vier jaar worden is héél leuk hé mama.”

“Héél leuk Jefke!”

Deze slideshow vereist JavaScript.

Klaar voor een leuk verhaal? Het zou een vervolg op Blogverschijnselen kunnen zijn. Een “Part 2”, en ik heb zo’n vermoeden dat er nog volgen.

Woensdag kreeg ik telefoon van kleine zus. Of ik zin had in de première van de theatertour van Het Zesde Metaal in De Roma? We zijn hier namelijk fan en Mamasha had twee tickets gewonnen, maar kon niet gaan. Een aantal telefoontjes en last-minute-babysit-geregel later vertrokken we richting Antwerpen en werden onze harten geraakt door de innemende Wannes en zijn liedjes. Echt, ga hem, zijn strijkkwartet en die prettig gestoorde Roosbeef zien. Zo schoëne!

Na het concert kochten we een cd voor kleine zus, lieten hem signeren door de artiest hemzelve en informeerden bij de vriendelijke “assistente” naar de huiskamerconcerten. “Stuur maar een mail naar huiskamer@hetzesdemetaal.be en ik bezorg jullie alle info.”

Dat was dus woensdag.

Hop naar vandaag. Deze morgen. Kindjes naar crèche/kamp en we beginnen aan onze dagelijkse routine der openen van de mailboxen. We starten met de werkmail, gevolgd door de persoonlijke gmail, om af te sluiten met de blog gmail. In deze laatste zat een mailtje van Inktvos. Ze is druk bezig met haar 25 voor 25 project met als onderdeel “ontmoet 25 bloggers”. We prikken momenteel een datum om een aantal dames achter de schrijfsels in levende lijve te ontmoeten. Ik antwoord op haar mail en verhuis vervolgens terug naar mijn persoonlijke gmail om toch eens te informeren naar die huiskamerconcerten. Er floept onmiddellijk een antwoord binnen met als afzendernaam dezelfde niet alledaagse Inktvos-naam. Mijn eerste reactie was: hoe komt Inktvos nu in mijn persoonlijke gmail terecht?

Aha, blijken de vriendelijke “assistente” en Inktvos één en dezelfde persoon te zijn, wat wil zeggen dat we elkaar woensdag al ontmoet hebben. Of hoe een grote wereld toch plots zo klein kan worden. Iemand als ik is volledig verbouwereerd door zulks toeval. En oh ja, op 6 december komen Sinterklaas én Wannes naar onze huiskamer. Wat denkt ge daarvan!? Eindelijk een perfect cadeau voor de verjaardag van mijn superman die superfan is!

Hij is een zalig manneke, ons zot konijn, de knuffelbeer van dienst, één grote brok levensvreugde. Zonder twijfel een uniek exemplaartje. Maar hij is ook verantwoordelijk voor mijn (voorlopig) drie grijze haren.

Tuur Terrible Two, alsof de term speciaal voor hem uitgevonden is. Alles wil hij zelf doen, en liefst op zijn manier. Driftbuien, grenzen aftasten, letterlijk en figuurlijk dwarsliggen. Het passeert hier allemaal de revue, en van een intensiteit die we bij Jef zelden zagen.

Een extra portie geduld, kunt ge dat ergens online bestellen?

🙂

Een enthousiaste Jef en ik, samen op de E17 in de file, op weg naar zijn allereerste (piraten)kamp:

Jef: Gaan al die mensen ook naar het kamp?

Eén kilometer later:

Jef: We gaan toch niet te laat zijn mama?

Vijf kilometer later:

Jef: Mama, er zijn toch toiletten op die piratenshow?

Ongeveer elke vijfhonderd meter:

Jef: Mama, zijn we er al? Is het nog ver?

Help me eens onthouden dat we dit meer moeten doen. Zo een avondje tafelen op verplaatsing, met ons tweetjes.