Pepe Wijn deed dat goed, de grootouders van Jef vertegenwoordigen tijdens de fietstocht, georganiseerd door zijn school. We fietsten onder politiebegeleiding naar Puyenbroeck, verkenden de speelterreinen, aten cake, dronken fruitsap en trapten vervolgens terug naar school.

Fijne voormiddag, zo onder het stralende zonneke. De grote kleuters fietsten helemaal zelf de 15 lange kilometers. Jef is pas vanaf volgend schooljaar een grote kleuter, en genoot dus vanuit de fietskar. Eerst met wat tegenzin, ahja, wie wil er nog in een fietskar als je zelf de kunst van het fietsen op twee wielen beheerst.

Een mooi staaltje kinderlogica.

Jef: Mama, gaan we met de voet of met de fiets?

Er nestelt zich bij momenten een lichte vorm van paniek in mijn lijf. De gedachte dat ik de rust en de geborgenheid die ik bij mijn meme vond, niet meer kan opzoeken, grijpt me naar de keel. Tot ik vorige week plots besefte dat ik getrouwd ben met een grote gouden brok vergelijkbare rust en geborgenheid. Een besef dat de paniek doet wegsmelten als sneeuw voor de – nochtans zeldzame – zon.

Onze Jef zit er al een tijdje in, in de fase van “pipi en kaka zijn hilarisch”. Het is al een ietsiepietsie beter in vergelijking met een paar maanden terug, maar geen idee wanneer de fase voorbij zal zijn, te meer omdat ik dertigers ken die nog steeds in de fase zitten 😉

Soit, ter gelegenheid van de fase een hilarisch Vaneigens-filmpje.

En ook een beetje omdat ten huize Ineken de vaste waarde “Man Bijt Hond” op Eén zal gemist worden. Wij waren fan!

Ze woont te gevaarlijk dichtbij, Fleurfatale Greet. Niet goed voor de portemonnee, maar wel voor een portie contentement. Je wordt niet alleen blij van wat je er koopt, maar ook van een babbel met de ontwerpster zelf. Tijdens de laatste homesale kocht ik een medaillon, en gisteren heb ik de binnenkant ervan een beetje gepersonaliseerd. Wreed content met mijn knip- en plakwerk.

De kinderlijke verwondering voor een kermis met amper vijf attracties. Daar word ik ook content van. Het regende zondag, en het was koud, maar ze vonden het geweldig. Laat je niet misleiden door de huilende Tuur op één van de foto’s. Een rondrijdende motor is nu eenmaal veel plezanter dan een stilstaande.

Mijn meme vond dat je af en toe eens goed moest stoefen met je gebroed. Ze deed het met ouder worden meer en meer, en ongegeneerd. Achteraf zei ze ook: “Ik heb eens goed gestoeft met jullie.” Schone gewoonte die we, weliswaar met mate, zullen verder zetten.

We hebben mogelijke opvolgers voor Eddy en Toots op de wereld gezet. Ik schrijf “mogelijke” om toch een zekere zin van bescheidenheid te bewaren.

Vrijdag 25 mei kreeg superman plots het idee om de twee zijwieltjes van Jef zijn fiets te halen. Jef kreeg de uitleg van het juist plaatsen van de pedalen, kroop op de fiets en reed weg. Alsof hij nooit anders gedaan heeft. Niks oefenen. Hij reed gewoon weg op twee wielen. Hij vond zichzelf nu echt wel héél groot, en niet te vergeten “cool”. Wij ook.

Tuur kreeg van Sinterklaas een mondharmonica. Het bleek onmiddellijk een schot in de roos. Hij trakteert ons sindsdien regelmatig op muzikale intermezzo’s en wordt vooral geïnspireerd door Neil Young, die hier vaak door de luidsprekers galmt. We moeten hem enkel nog aanleren om tijdens het optreden rustig te blijven zitten op een barkruk, maar dat is een detail als je het mij vraagt.

Ik moet ongeveer vijftien geweest zijn, toen ik omver geblazen werd door Tori Amos. Little Earthquakes kan ik van voor naar achter meezingen, en omgekeerd. Vijf jaar later ontdekte ik Heather Nova. Op kot in Brussel ben ik vele avonden in slaap gevallen met Oyster op de achtergrond. En toen kwam PJ Harvey. Stories of the City, Stories of the Sea is zonder twijfel de cd die het meest weerklonk in mijn studio op het Casinopleintje in Gent.

Het was lang geleden, maar ik denk dat ik er terug eentje ontdekt heb die in de categorie grijsgedraaide madammen zal terechtkomen. Ze beschrijft het zelf zo: “I want my music to sound like throwing yourself out of a tree, or off a tall building, or as if you’re being sucked down into the ocean and you can’t breathe.” Awel, ze heeft dat goed beschreven, die Florence + The Machine.

Gisteren namen we afscheid van ons meme. Op een heel persoonlijke manier, zoals ze verdiende. Met de perfecte muziek, en de juiste woorden. Ze zou trots geweest zijn.

Mijn bijdrage:

Meme, t’is Ineken. Toen ik je vorige zondag op intensieve zorgen een bezoekje bracht, vertelde je met heel veel moeite dat je over mij gedroomd had. In die droom had ik een briefje voor jou, en je wou het zo graag lezen, maar het viel in zee en je kreeg het niet te pakken. Ik heb een briefje mee vandaag, speciaal voor jou, en verzamel al mijn moed om het hier voor jou te kunnen voorlezen.

Ik ga je missen, meme. En ik niet alleen, we zijn met velen.

Ik ga de grote dingen missen. Je warmte, de gezelligheid en de rust die je uitstraalde. Je bezorgdheid, je oprechtheid, je optimisme en je eenvoud, je grote moederhart waarin plaats was voor veel meer mensen dan alleen je eigen kinderen, klein- en achterkleinkinderen.

Ik ga de kleine dingen missen, meme. Aanbellen bij nummer 11 in de Vijverstraat, alvast door de brievenbus kijken of je er aan kwam, wachten op je enthousiaste “eeeh, wie damme hier hebben”, als je de deur opendeed. Je hoge drempel opstappen, die trouwens enkel in de letterlijke zin hoog was, en je geborgen nest binnen wandelen.

Ik ga je frietjes missen, meme, met een stukske uit hespe, anjuunsaus en gesneeën witloof. En hoe je dat zo smakelijk kon zeggen. De complimentjes die je gaf, je eerlijke mening ook. Onze gesprekjes. Je verhalen. Je lieve glimlach.

Ik kan nog wel een tijdje doorgaan, maar ik wil je vooral bedanken meme. Voor je goede zorgen, samen met pepe, en voor de duizenden mooie herinneringen. Ik, en velen met mij, zullen er nog vaak met een warm hart aan terugdenken.

Iemand dierbaar verliezen, het doet wat met een mens. We zitten er middenin, we ondergaan het, maar iets in mij observeert ook. En ziet hoe verschillend er met dat verlies wordt omgegaan. Hoe er geworsteld wordt met kwetsbaarheid en het uiten ervan.

Het is nog maar twee weken geleden dat ik tijdens een virtuele klikwandeling op dit pareltje botste. Ik heb er toen heel geboeid naar geluisterd en ik heb er de laatste dagen al vaak aan terug gedacht, aan de kracht van kwetsbaarheid.