Jef kruipt deze morgen bij me in bed en vult de lege plaats van superman die er even tussen uit is op mannenweekend.
Een fluisterend ochtendgesprekje, neus tegen neus.
Jef: Mama, wat zijn die rode bolletjes op je wang?
Ikke: Ik weet het niet. Dat zal wel van “den ouderdom” zijn.
Jef: Mama, heb jij “den ouderdom” opgegeten?
Vandaag blog ik 1 jaar. De tijd lijkt hier nog sneller te vliegen dan elders.
Nog geen seconde spijt gehad van mijn buitenverblijf. Ik voel me thuis op dit plekje waarin ik allerhande eieren kwijt kan. Het brengt af en toe wat rust in mijn hart van de chaos.
Een hart dat trouwens kleine sprongetjes maakt als ik hier reacties lees. Bij deze wil ik speciaal mijn topcommenters Ysabje, Madrina en Missfolies bedanken voor hun fijne woorden onder mijn schrijfsels.
Ik ben nochtans stilletjes en ondergedoken begonnen met bloggen, met zelfs een beetje angst voor het “gelezen worden”. Tweeënnegentig berichten later, waarbij mijn meme en mijn lijf de plaatselijke statistieken deden pieken, hebben we de smaak volledig te pakken!
Ik moet dringend terug een ouderwetse agenda aanschaffen. Het is grote liefde met mijn iPhone, maar op agendavlak wil het niet lukken. Ook al staat alles er mooi ingepland, om één of andere reden gebeurt er geen transfer naar mijn geheugen. Na een jaar van alles en nog wat vergeten, is de maat vol. Ik schaf me terug een papieren exemplaar aan.
Deze morgen beslist, nadat Jef voor de 4de keer ijverig met de fiets naar school werd gebracht terwijl het pedagogische studiedag is. De eerste keer was het nog grappig, de vierde keer niet meer 😉
Het is zover. Kans is klein dat de deur van nummer 11 nog door mijn meme geopend wordt na het aanbellen.
Ze verhuisde van het ziekenhuis naar het rusthuis. Het is gewoon te riskant om haar een moment “onbewaakt” thuis te laten.
Vorig weekend, het drukste weekend ooit, wou ik haar toch nog een eerste bezoekje brengen. Even polsen hoe ze zich voelt bij deze onverwachtse wending in haar leven, kijken waar ze nu terecht gekomen is, of ze in goede handen is.
Het werd een emotioneel bezoekje. Ze vroeg bijna toestemming om eens goed te mogen huilen. Das goed, zei ik. Ik huil dan een potje mee. Een eerste stap richting aanvaarding, voor allebei. Huilend in elkaars armen, met een geëmotioneerde superman als getuige.
Het deed haar zichtbaar goed. Na het drogen van de tranen was ze toch weer een beetje haar positieve zelve. Vertelde ze dat één van de verpleegsters al haar “maatje” is.
Ze klaarde helemaal op toen we zeiden dat we haar vogeltje – Joske – willen adopteren. Ze maakte zich zorgen over het beestje, dat alleen achterbleef in haar huis. En zo kreeg Tuurke voor zijn tweede verjaardag een vogeltje cadeau. Iedereen tevreden: meme, ikke en mijn mannen, en misschien nog het meest van allemaal: Joske. Hoor hem eens fluiten!
We zijn zo fier op onze lieve, schattige, eigenzinnige knuffelbeer! Twee jaar vandaag.
Zelfcensuur tiert hier welig. Meer dan ooit tijdens deze wijvenweek met als thema “maskers af”. Hoe paradoxaal is dat.
Ik wik en weeg, schrijf en schrap, herlees, herlees, en herlees nog een keer, vooraleer ik op het publiceerknopje klik. Ik denk plots veel meer na over wat ik wel en niet de wijde wereld instuur, over hoe ik het in woorden giet. Mijn denktank draait hier overuren.
Heb ik bij mijn kleine kantjes vermeld dat ik de neiging heb om de dingen vaak (te) serieus te nemen? Ik vergat ook nog “nonchalanter in het leven staan” als droom op te nemen.
Ik vrees dat het niks voor mij is jong, die wijvenweek 🙂
Vandaag hou ik het kort.
Mijn droom?
Kleine Jef en Tuur zonder syndroom.
Dat rijmt nog ook.
Time and tests will tell.
In groepsdiscussies ben ik de stille spons. Diegene die alle gespuide meningen opslorpt, tijd nodig heeft om ze te verwerken, om er vervolgens het hare van te denken. De grijze, die het op haar scheve heupen krijgt van zwart-wit stellingen, van veralgemeningen, in alles de nuance ziet, zich in u maar ook in de andere kan inleven. Diegene die enkel haar mond opent als ze onrechtvaardigheid ruikt, of het gevoel heeft een waardevolle bijdrage te kunnen leveren.
Ik hou nochtans van meningen. Ik sprokkel ze, heel selectief. De onderbouwde, de gefundeerde, de op kennis gebaseerde. En het is mijn bescheiden mening dat die meningen zeldzaam zijn …
Van deze bijvoorbeeld was ik helemaal onder de indruk.
Ik had een top 10 kunnen maken van mijn kleine kantjes, maar ik hou het bij een top 3, dat lijkt me al saai genoeg 🙂
Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten. Het is op mijn bijzonder lijf geschreven. Om met de deur in huis te vallen, ik heb een fantastisch lijf. Zo eentje dat in staat is om het één en het ander te doorstaan. T’hee zijnen dienst al bewezen, zou mijn meme zeggen.
Het thema is maskers af, en af gaan ze. Ik heb een syndroom. Een syndroom dat de naam kreeg van een zekere Mijnheer Marfan. Ge kunt dat googelen en dan lees je meer over skeletmisvormingen, hartaandoeningen, overflexibiliteit, lange en smalle ledematen en nog meer fraais. Ik ga het hier niet allemaal oplijsten, ook niet wat ik wel en niet heb, dat brengt ons te ver binnen het thema van de dag. Feit is dat het syndroom een stempel drukt op “mijn uiterlijk”.
Ik was 13 toen het vermoeden voor de eerste keer geuit werd. Ik was net geopereerd aan een scheefgegroeide wervelkolom nadat het corset dat ik al 10 jaar droeg niet meer hielp. Nog eens 10 jaar later onderging ik, op aanraden van een vriendin die geneeskunde studeerde, een reeks onderzoeken. Er werden genetische testen uitgevoerd en meer dan 10 jaar werd er gezocht, maar niks gevonden. Ik viel in de 5% patiënten waarbij alles op een positieve diagnose wees, maar er geen mutatie op het DNA gevonden werd. Maar de laborantes hebben speciaal voor wijvenweek een tandje bij gestoken. Maandag 13 februari kreeg ik telefoon dat “het” gevonden werd. Het is nu dus officieel bevestigd. Ik heb het syndroom van Marfan.
Voor mijzelf verandert er niks. Ik wist dat ik het had. Je zou toch al ongelooflijk veel pech moeten hebben om bij wijze van toeval zoveel symptomen van een syndroom te verzamelen. Het verandert veel voor mijn kleine jongens, die we nu laten testen. Maar ook dit brengt ons te ver binnen het thema van de dag.
Het uiterlijk dus. Het syndroom zorgt er voor dat ik een lange, smalle ben. En dan ben ik mild voor mezelf. Ik word beschreven als lang en mager, te mager. Hier en daar zelfs op het knokige af. En dat zorgt al heel mijn leven lang voor blikken. Blikken die ik met opgeheven hoofd verdraag en aan kan omdat ik van jongs af aan de beautyqueen-in-het-diepste-van-mijn-gedachten strategie heb gevolgd. Ik zei het al, het thema is op mijn bijzondere lijf geschreven. Er zijn een aantal zaken die helpen bij het volgen van deze strategie. Ze hebben hierboven beslist om op het manke lijf een schone kop te zetten. Ik durf dat zeggen. Een fris gezicht doet wonderen jong. Dat helpt ook om het opgeheven hoofd vol te houden. En de ouders natuurlijk. Een niet te verwaarlozen invloed. Mijn papa heeft me lang wijsgemaakt dat ik een filmster in wording was en mijn mama heeft me nooit of te nooit het gevoel gegeven dat ik anders was. Maar ook dit brengt ons te ver binnen het thema van de dag.
En nu we bezig zijn, ik zal eens verduidelijken waarom er hier consequent een super voor de man wordt gezet, als ik het over mijn wederhelft heb. Niet omdat hij de meest romantische, knapste, liefste, attentste der mannen is, maar omdat ik me onder zijn handen niet alleen een beautyqueen, maar ook nog eens een topmodel voel. En ik kan u zeggen, dat is een klein wonder. En wonderen vallen niet binnen de thema’s van wijvenweek, maar is wel de ondertitel van mijn blog. Dus dit mag er nog bij.
Tot slot toch nog even het thema van de dag aansnijden, want voor de rest ben ik ook maar een heel gewoon meisje. Zo eentje die op haar achttiende verjaardag de tijd rijp vond om te starten met een dagcrème, die elke dag de half-krullende haren in bedwang probeert te houden, die verslaafd is aan haar pincet en het epileren van buiten de lijn groeiende wenkbrauwhaartjes, die schoon oorbellekes in haar oren steekt en die de wimpers verlengt met een laagje mascara. Met dit als resultaat. Kiekeboe!
ineken 