In één week tijd, 3x geraakt, met als grootste gemene deler de kracht van kwetsbaarheid. Love it.
365 dagen
Een jaar zonder meme. Een jaar al. 365 dagen geleden kon ik me niks voorstellen bij haar een jaar niet zien, maar een mens overleeft dat blijkbaar. Zelfs makkelijker dan gedacht. De dagen zijn gevuld met liefde, kinderen en veel werk, met plezier en gepieker, met geregel en chaos, met saaie verplichtingen en fijne feestjes, met het leven zoals het is … Er is weinig tijd voor verdriet of gemis.
En toch. En toch. Het zit er, niet eens zo diep. Af en toe stompt het in mijn maag, knijpt het mijn luchtpijp dicht of maakt het mijn ogen nat.
Mijn rustoord is weg. De plek waar amper iets veranderde in de loop van een 35-jarig leven, de plek die het effect had van een zacht fleecedekentje. Ik mis het volledige pakket. De tikkende klok, de geur van vers gemaakte soep, het aanslaan van de kachel op koude winterdagen, het flapperen van het vliegengordijn op hete zomerdagen, het geluid van de onmogelijk stiekem te openen snoepkast, … maar vooral het vertrouwde schuifelen van mijn gezellige meme, door haar nest nostalgie en prullaria. Wat was ze groots in klein geluk.
Mo(oi)leskine
Over het algemeen ben ik een zuinig mens. Weinig verspilling en impulsaankopen ten huize Ineken.
Maar af en toe durf ik diep in de buidel te tasten voor iets moois. Ik heb veel geld betaald voor dit Moleskine+Milk fotoboekje, maar het is perfect. Ik zocht al lang iets leuks om jaarlijks mijn Instagram/Hipstamatic foto’s te bundelen. Veel dingen gezien, in veel prijscategorieën, maar niks dat kon tippen aan dit. Album 2011 staat hier ondertussen mooi te wezen, en binnenkort ga ik aan de slag met mijn foto’s van 2012. Weer iets dat we kunnen schrappen van het to do lijstje. Met het klasseren en tot albums verwerken van mijn virtuele berg “gewone” foto’s vul ik dan wel mijn pensioendagen. Daar zie ik me voorlopig geen meester over.
Als je van plan zou zijn om ook zo’n boekje te maken, dan geef ik je alvast een spaarzame tip. Maak het boekje in de handige software, laat het twee weken rusten, en je ontvangt vervolgens mails die je met kortingen en extra notitieboekjes warm maken om je album af te werken. Handig meegenomen. De tweede keer werkt dat trucje jammer genoeg niet meer …
Zonnen op bezoek
Vorige week kwamen er op een zonnige donderdag 36 zonnen op bezoek. De eerste leefgroep (alle kleuterklassen) van de leefschool is gevuld met kleine sterren en grote zonnen. Tuur is een ster, Jef is een zon. Iedereen mee?
Voor het project “zaaien en planten” werd een uitstap naar de bloemisterij georganiseerd. Ze liepen wild van de eerste warmte, al die zonnen. Even de beregening opengedraaid, en ze waren zo weer afgekoeld. Een bedrijfsbezoek wordt al snel saai, maar niet met superman als gids.
En één zonnetje liep wel heel hard te stralen, terwijl zijn papa de rondleiding gaf.
And 1 point goes to “Ineken”
Ik ben niet genomineerd als finalist. Alsof dat nieuws is.
Toch kreeg ik één stem. Hij vertelde het terloops. Terwijl ik reed en hij naast me zat in de passagierszetel. Dat hij mijn blog genomineerd had voor één of andere prijs. Of toch geprobeerd had om voor mij te stemmen. Het ging waarschijnlijk zoals met zijn reacties hier op de blog. Proberen reageren, denken dat het niet lukt, terwijl er vervolgens drie reacties staan te wachten om goedgekeurd te worden.
Ik voelde me in elk geval een winnaar in de categorie “ouderlijke trots”.
Merci voor je stem, papa.
Over spoken en contentement
Met de regelmaat van de klok begint er een idee in mijn hoofd rond te spoken en dat spook krijg ik pas weggejaagd door het idee concrete vorm te geven. Er voor zorgen dat ook superman last krijgt van het spook, is de beste strategie om tot een snelle uitvoering te komen.
Het spook dat vorige week opdook: en kruiden/planten/bloemenrek, met verdiepjes. Geen nieuw exemplaar, zo eentje met hier en daar een charmant plekje roest. Kapaza is mijn place to be voor dergelijke schatten. Ik vond er onze kloostertafel met bijhorende banken, stoof, cafétoog, vitrinekastje, …
Een uurtje rond snuisteren en een aantal telefoontjes later trok ik met mijn mannen en aanhangwagen naar Wetteren. Een tussenstop in het Prullenbos, een aanrader als je ooit eens in de buurt bent, zorgde er voor dat ook de kleine exemplaartjes het project van mama ondersteunden. Ik reed later op de dag naar Hamme om er twee stenen bloembakken voor 5€ op te halen. Het heeft altijd een hoog “Man bijt hond” gehalte, het ophalen van Kapaza-vondsten, wat het alleen maar “wijzer” maakt, om het op z’n Gents te zeggen.
Soit, alle ingrediënten voor het idee werden dus verzameld en toen was het tijd voor het leukste gedeelte. Zeker als de zon opdaagt om mee te helpen. Wat verpotten, wat herschikken, een keer van op afstand bekijken, nog wat herschikken, iets verzetten wat superman niet naar mijn goesting placeerde, nog eens van op afstand bekijken, om uiteindelijk tevreden naar het eindresultaat te kijken. Zie hoe schoon! En zelfs mijn superman die tijdens het verjagen van mijn spoken gematigd enthousiast is, werd zowaar dol van zoveel pracht op ons terras, en zei “zet dát maar eens op de blog”. Bij deze is dat gebeurd, mijn lieve partner in crime.
Een boon voor Wouter
Het is niet moeilijk om mijn hart een aantal slagen sneller te doen slaan. Breng me aan het lachen of ontroer me, en het ritme gaat de hoogte in. Ik word ook instant een beetje verliefd, als je een man bent tenminste.
Zalig hard gelachen met Wouter Deprez op Vier, eergisteren. Ik sta al te popelen om de volledige voorstelling te beleven op 30 juni in De Roma. Zijn statussen op Facebook zorgen voor een dagelijkse glimlach op mijn gezicht. Tip van de week: like zijn pagina. Deze boekjes zijn trouwens ook een aanrader.
Die boon voor Wouter zit er al een tijdje. Het is geen recent fenomeen. Ooit, het moet ergens 2002 geweest zijn, ging ik iets drinken met Wouter. Op het terras van ’t Vosken, met zicht op het Belfort en de Sint-Baafskathedraal, maar toch vooral op Wouter. Het was geen date, want zij was mee, en hij had zijn vriendin en vriend/geluidsman mee.
Het zat namelijk zo: Wouter gaf een aantal weken eerder een voorstelling tijdens een event van ons werk. Tijdens die voorstelling zong hij een serenade, terwijl hij tussen het publiek, over de stoelen onze richting uit balanceerde. Of eigenlijk haar richting uit. En toen raakten we na de voorstelling aan de praat met zijn vriend/geluidsman, werden er nummers uitgewisseld en dronken we een aantal weken later allemaal samen een pintje op het Sint-Baafsplein. Het bleef bij die ene keer, maar Wouter maakte indruk die avond. En nog steeds eigenlijk.
Met de geluidsman spraken we nog een aantal keer af. Hij verjaarde op dezelfde dag als mij en had een bijzondere gave. Ik zei de titel van een favoriete cd en hij vertelde me wat mijn lievelingsnummer op die cd was. Telkens weer boenk erop. Straf, maar dat is eigenlijk voer voor een totaal ander verhaal.
Kokodil
Ik doe mijn jongste spruit oneer aan. Nog geen enkel leuk gesprekje met mijn blonde krullenbol werd vereeuwigd, terwijl Jef zijn woorden regelmatig hun weg hierheen vinden. Foei! Het ligt nochtans niet aan de kleine man, want die kan er wat van.
Ik probeer het alvast met deze eerste goed te maken.
Gisterenmorgen tijdens de “doordeweekse” ochtendroutine, trokken we met ons drietjes terug naar de keuken nadat Jef ons met veel enthousiasme naar buiten sleurde om een kikker in het gras te bewonderen. Tuur smokkelt ondertussen een voetbal binnen.
Ikke: Tuurke, NIET in huis voetballen! Buiten met die bal!
Tuurke: Neeeh mama, ikke bang! Zit een kokodil in het gas!
En dat gebeurt dus allemaal tijdens de ochtendchaos, terwijl ik hen vertrekkensklaar maak voor school …
Trop is te veel
Jef, een beetje geërgerd: Mama, waarom zeg jij zoveel dat je me graag ziet?
Ikke: Omdat ik jou héééél graag zie! Zeg ik dat te veel misschien?
Jef, nog steeds geërgerd en naäpend: Pfff … Veel te veel. “Ik zie je graag, ik zie je graag, ik zie je graag, …”
Ikke: Moeten we dan afspreken dat ik dat maar één keer per dag, of één keer per week zeg?
Jef, opgelucht: Jaaaah. Goed idee. Eén keer per dag, als ik ’s morgens opsta, tot ik 10 jaar ben.
Ikke: *slik*
Gulle zondag
De zuinige zon besliste plots om kwistig uit de hoek te komen. We lieten geen straaltje onbenut en genoten van een gulle zondag.
ineken 