Kleine zus bracht me deze namiddag tijdens het taart eten voor bomma haar 89ste verjaardag op de hoogte: “zeg, je bent de winnaar van de give away bij Tiene“. Wat een leuke kers op mijn lekker stukje zondagse taart!

Ik volg Tiene al lang, bestelde een paar jaar terug een aantal toffe dingen bij haar, ben nu de winnaar van de mooie tas die ik onlangs op mijn Pinterest pinde (ik moet me trouwens intomen om niet ongeveer alles wat Tiene pint te repinnen), en kreeg als extraatje de drukste dag “ooit” hier op mijn blog.

Een mooi bewijs van mijn winnende woorden: bloggen maakt mijn kleine wereld een beetje groter en de grote wereld een beetje kleiner!

Dankjewel Tiene! Ik ben er héél blij mee.

We bereiden Jef al maanden voor op de komst van de Sint, en op het afgeven van zijn geliefde tuutjes. Als baby/peuter was hij nochtans geen fopspeenfan. Hij werd pas een echte verslaafde toen zijn broertje zo onverwachts te vroeg kwam, het hier hectisch emotionele tijden waren, en ik beken, mijn focus misschien iets te veel naar dat kleine hummeltje ging.

Ongeveer een maand geleden stond het maken van één of ander aftelding op mijn to do lijstje, maar ik had het toen héél druk. Mme Zsazsa kwam to the rescue door dit op haar blog aan te bieden. Ik tekende er een tuut bij, gaf het wat kleur en het deed zijn werk voorbeeldig.

Afgelopen weekend werden alle tuut-regeltjes overboord gegooid en mocht Jef tuuten zoveel hij wou. Bij wijze van afscheid. Hij heeft ervan genoten. Het ding heeft bijna twee volledige dagen in zijn mond gehangen. Er kwam er zelfs eentje in het toilet terecht op het moment dat er doorgespoeld werd.

Ik zei hem dat ik dacht dat hij dat heel goed zou doen, zijn tuutje aan Sinterklaas geven, hij antwoordde “ik denk dat ook, mama”.

En toen was het gisteren zover. Het begon allemaal plezant. De schoen met tuutjes erin klaar zetten, de wortel en het suikerklontje voor het paard erbij (vond Jef een beetje weinig dus moesten er ook nog twee appels bij) en tenslotte nog een trappist voor Sinterklaas. Enthousiasme alom! Maar toen kwam er toch, ondanks alle voorbereidingen, een besef van de allerlaatste keer. Er rolden wanhopige tranen over zijn wangen. Even kromp mijn moederhart in elkaar en overwoog het om ons plan nog even in de koelkast op te bergen, maar een aantal toverwoorden (grote jongen zoals: en dan de hele lijst neven die tuutloos door het leven gaan) zorgden voor dé klik. En plots viel er geen traan meer te bespeuren en zei hij zelf dat hij zonder tuut zou slapen. Al bij al een vlot verloop, maar de echte test vindt vanavond plaats wanneer alles terug z’n gewone gangetje gaat …

Jef wist trouwens heel goed wat hij wou. Een masker. Een roze masker. Roze is absoluut zijn lievelingskleur. Ik heb nog even overwogen om Sinterklaas te overtuigen van een Mega Mindy masker, maar hij bracht zijn nieuwe helden: Woody en Buzz van Toy Story. Een schot in de roos, bleek deze morgen. Tuur was vooral gelukkig met de speculoos, en de mondharmonica, die na een aantal pogingen gevuld was met speculoos.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vrijdag vertrokken we te laat en zorgde een deksels vroege kerstmarkt voor een parkeersoep in de buurt van de Dansaertstraat. We waren nog net op tijd om dit te zien en ik had snel door dat we iets gemist hebben. Ik had nog gelijk ook. Lijkt me een tof meiske, die Lara. Ontwapenende uitstraling op een podium. En een fantastische stem natuurlijk.

De volgende keer dat ik op voorhand weet dat wat ik doe gewoonweg lomp is, moet ik me het voorval met de afstandsbedieningen herinneren om alsnog op mijn stappen terug te komen.

Ik wist dat het geen goed idee was om de drie afstandsbedieningen op onze houtkachel buiten het bereik van de kindjes te leggen, wetende dat die kachel nog een avondshift voor de boeg had. Dit is het resultaat. En dan heeft u het kersverse kunststof-detail op onze kachel nog niet gezien.

Sinds vrijdag lopen we niet alleen wat achter, maar zetten we dus ook een serieuze stap terug. Ik krijg er zelfs heuse jaren 80 flashbacks van, waarin kleine zus en ik elk om beurt als een soort van afstandsbediening alle kanalen lieten voorbij flitsen door te draaien aan de knop vlak naast het televisiescherm, wachtend op de verlossende “ja, laat maar staan” van mama of papa. Waren alleen mijn ouders zo inventief met hun kinders, of was dat een algemeen fenomeen in die tijd?

Ik hoorde onlangs op de radio dat ongeveer 75% van de Vlamingen digitaal kijkt. Huize Ineken is duidelijk bezaaid met “laggards” (als ik me de marketinglessen goed herinner). Ik wist dat we niet onder de “early adopters” vallen, maar dat het zo erg gesteld is met ons, daar had ik geen benul van.

Als ik iets wil zien, plant ik me nog steeds, meestal net op tijd, in de zetel. Is het iets op de commerciële zenders dan erger ik me ouderwets aan het aantal onderbrekingen en de massa’s reclame die de revue passeren. Tot gisteren.

De herfstzondagavonden zijn al drie jaar lang mijn SYTYCD avonden. Ik zie dat graag. Of toch de delen van de show waarin gedanst wordt. Ik krijg er kippenvel van, ben jaloers op wat de dansers daar neerzetten. Ik zou het fantastisch vinden als mijn zonen ooit zouden dansen. Mama zou dat in elk geval plezanter vinden dan aan de zijlijn van een voetbalveld staan, maar dat is een ander verhaal.

Met een aflevering van SYTYCD ben je al gauw 3 uur zoet. De bekendmaking van de afvallers alleen al duurt een uur, als je de zogezegde spanningsopbouw van de presentatoren meerekent. Afschuwelijk. Ik heb me al meerdere keren bedacht dat het wel handig zou zijn om alle rommel tijdens zo’n programma door te spoelen.

Maar gisteren niet dus. Vorige week leerde Lien mij en kleine zus haken. We kregen een onderdompelingscursus in losse, halve vaste en vaste steken, in stokjes, in draaien en meerderen, in granny squares … De hele rimram. Of toch het noodzakelijke om aan de slag te gaan. Wat ik gisteren dan ook deed tijdens SYTYCD. Ik heb drie uur aan één stuk door gehaakt, keek enkel op als er daadwerkelijk gedanst werd, heb me niet geërgerd, en was ook nog eens fier op het resultaat. Merci Lien, ik heb er weer een nieuwe verslaving bij 🙂

Het zou wel eens kunnen dat Huize Ineken een zeldzaam fenomeen wordt, als men zich binnenkort afvraagt welke 5% van de Vlamingen nu nog steeds niet digitaal kijkt.

Gisteren nog eens deelgenomen aan een workshop van “Gemaakt“, samen met kleine zus.

Resultaat: een tof jongenshemd.

Helemaal zen word ik van het naaien. Zelfs een gat in mijn perfect ingenaaide mouw, door lomp gebruik van de overlock, kon de zen status niet verstoren. Dan beginnen we toch gewoon opnieuw 🙂

Geen overgrootouders ontdekt deze keer. Wel “food for thought”. Wie hier leest, weet ondertussen dat ik fan ben van Ysabje. Of toch van de blog van Ysabje, waarschijnlijk ook van Ysabje zelf, maar dat is moeilijk te zeggen over iemand die je nog nooit in levende lijve ontmoet hebt.

Ze schreef weer een geweldig stukje. Knal erop, wat mij betreft. Het deed me terugdenken aan die avond ergens in juni, toen ik met open mond zat te kijken en te luisteren naar de uitzending van de TED-talk van Alain de Botton op Canvas. Ik was toen compleet onder de indruk van de 1015 seconden bedenkingen en inzichten met betrekking tot succes in onze hedendaagse maatschappij. Ik wou het filmpje op mijn blog plaatsen, maar kon op dat ogenblik niks beters bedenken dan dat ik onder de indruk was. Ik vrees dat ik toen zelfs het “embedden” van youtube filmpjes nog niet onder de knie had 🙂

Soit, toen las ik dus gisteren het stukje van Ysabje, en dacht ik terug aan Alain, en nu wil ik hen vandaag laten weten dat ik genoten heb van de inspirerende woorden, de prikkels, de “food for thought”. Het geeft me energie, die zeldzame momenten waarbij ik een beetje rechtveer uit mijn zetel of stoel, en begin ja te knikken tegen het scherm.

Als je een versie wil met ondertitels, klik dan hier.

Gisteren even onze Tuur laten goedkeuren door de kinderarts/vriendin.

Hij werd gewogen en gemeten. En toen nog eens gemeten, om zeker te zijn of het eerste resultaat wel klopte.

Verdict: 14kg630gr zwaar en 94cm lang. Zijn gewicht zit nog op de curve, maar het bolletje dat zijn lengte weergeeft, staat daar als een zonnetje hoog aan de hemel boven diezelfde curve te zweven. Ter referentie: een jongen van 4 jaar meet gemiddeld 104cm. Onze Tuur wordt dit weekend 20 maanden.

Het is bij deze bevestigd door de statistieken. Hij is een kleine reus. Een kleine reus met een klein hartje, bang van de liefste kinderarts die ik ken.

Jammer dat er geen curve voor schattigheid bestaat, want ik heb zo’n vermoeden dat ook daar zijn bolletje ver boven het gemiddelde zou uitstijgen.

Wie schrijft die blijft. Er is toch iets van aan. Het hoeft zelfs geen wereldliteratuur te zijn.

Tot voor kort wist ik amper dat ik langs moeders zijde een overgrootvader had die op jonge leeftijd (48 jaar) gestorven is. Zijn vrouw Irma, dé marraine, daar had ik wel al veel verhalen over gehoord. Dat zou een felle madam geweest zijn, zo eentje die je nooit tegensprak. Maar die overgrootvader, daar wist ik eigenlijk niks van.

De opkuis van mijn bomma haar huis onthulde een hele reeks schatten. Bekende en onbekende pareltjes. Een aantal van die vergeten schatten vonden we terug in het bureau van mijn in 1984 overleden bompa, zoon van dé marraine en Jos, de onbekende overgrootvader (kan u nog volgen?).

Tussen honderden boeken en tientallen dozen dia’s, verdwaald onder een stapel vergeeld papier, lag een klein boekje, voor een derde gevuld met handgeschreven gedichten van die onbekende overgrootvader. Er staan aandoenlijk schone schrijfsels in. Ik geef er jullie eentje mee, het allereerste in het boekje, speciaal geschreven voor zijn vrouw Irma, mijn overgrootmoeder, dé marraine dus.

Lap zeg, wat een romantische ziel, die overgrootvader van mij. We vonden ook een reisverslag van zijn hand, een soort dagboek van een tiendaags avontuur met de auto. Tijdens de zomer van 1934 trokken mijn overgrootouders, samen met vrienden, de wijde wereld in en hadden blijkbaar de tijd van hun leven. Ze tuften “door de Vogezen naar Zwitserland”. Het lezen van het verslag brengt de statige zwart-wit figuren met hun uitgestreken gezichten, stijf poserend voor de bijbehorende foto’s, tot leven. Plots zijn ze zo echt, zo dichtbij, blijken ze grappig, avontuurlijk en ondernemend te zijn. Ik voelde me eventjes een upgebeamde Scotty en zat op de achterbank van de Oldsmobile bij Irma en Jos.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Druk, druk, druk. Ikke druk, superman nog steeds druk, en bijgevolg geen tijd om hier iets deftig neer te tikken. Ik denk in lijstjes momenteel, niet in volzinnen.

Een streepje muziek dan maar, een briesje rust. En niet vergeten om “tickets kopen” aan één van mijn lijstjes toe te voegen, zodat we deze topmadam nog eens aan het werk kunnen zien.