Ik heb mijn zus besmet met mijn enthousiaste naaiverhalen. En ze heeft het erger te pakken dan ik. Bij mij beperkt het enthousiasme zich voorlopig tot braaf elke week drie uurtjes naaien in de les, de aankoop van een paar lapjes stof, het mooi etaleren van mijn bomma’s naaimachien op mijn bureau en heel veel onuitgevoerde plannen.

Mijn felle zus die pakt het anders aan. Ze volgt workshops bij De IJverige Wijven en bij Gemaakt, kocht bij die laatste gelijk ook een tweedehands naaimachine en overlock, laat stoffen in haar brievenbus vallen vanuit verschillende uithoeken van de wereld, en heeft wel al een hele reeks uitgevoerde plannen.

Gisteren naaiden we voor het eerst samen. Nadat zowel haar als mijn kinders in bed lagen, trok ik met mijn retro-machien onder de arm richting kleine zus met grootse naaiplannen. We maakten elk een Reversible Bag. U welbekend als u een beetje thuis bent in Naaiblogland.

Het was gezellig. We gaan dat nog doen, mijn zus en ik. We hebben onszelf (en getuigende wederhelft van zus) verrast met hoe vlot het allemaal verliep. Muziekje op de achtergrond, wat bijkletsen, en elkaar aanmoedigen en bijstaan in het creatief proces. Tof, tot, tof! Zeker voor herhaling vatbaar. Mijn enthousiaste ik zou er al een 52-weken-project van willen maken.

Het initiatief heeft wel een invloed op de reeds beperkte uren slaap in ons bestaan. Om 1u ’s nachts waren de zakken een feit, en stonden we daar voor wat in een werkweek toch midden in de nacht is, te blinken met ons vers maaksel. We hebben ons nog een kwartier bezig gehouden met de poging om er een deftige foto van te maken, wat duidelijk niet gelukt is.

Eens getrouwd verliest een mens de datum dat het allemaal begon uit het oog, ook al is die minstens even bijzonder. Dit jaar hebben we er aan gedacht. Zo ergens rond 3u ’s nachts viel het me plots te binnen, toen één van onze kleine mannen onze nachtrust onderbrak.

Soit, we zijn dus 7 jaar samen vandaag. Je ziet mijn held hier in het mini, maar hij is echt mega. Mijn rust, mijn alles-komt-goed, mijn dagelijkse portie geluk.

Kziehemzograag!

Ik vertelde al over die gezellige avond met één van de meisjes, die ene die extra, dubbel, speciaal bijzonder is voor mij. Ik ga ze hier niet als de “beste vriendin” bestempelen, want dat heb ik altijd al een vervelend label gevonden, al sinds de lagere school eigenlijk, waar ik ruzie kreeg omdat ik alle aanvragen tot benoeming van beste vriendin enthousiast bevestigde.

Dat ze bijzonder is, zag ik klaar en duidelijk toen ze de allereerste dag van tweede kandidatuur als nieuweling de aula binnenstapte (exact 15 jaar geleden). Eerste kandidatuur was haar niet bevallen dus verhuisde ze. Ik wist onmiddellijk dat ik haar beter wilde leren kennen en al gauw waren we een onafscheidelijk duo. We zaten alle lessen naast elkaar, deden alle opdrachten samen, dwaalden samen rond op de campus, hingen samen aan de toog, zaten samen op de fiets (ik achterop), zaten samen op kot, deelden de badkamer op de gang, … Kortom, zag je de ene dan zag je gelijk ook de andere.

Door een reeks toevalligheden kwamen we dan ook nog eens op dezelfde job terecht, hadden we elk onze eigen stek in dezelfde stad, vertoefden we op en naast het werk in elkaars gezelschap en verkenden we eilanden tijdens zomervakanties. Het ene al wat groter dan het andere. Het waren turbulente jaren waarin we met veel plezier 1000 keer dezelfde gesprekken voerden over onbeantwoorde liefdes, stukgelopen relaties, al dan niet beschamende blunders, euforische ervaringen, tekorten en overschotten aan kilo’s.

Ze was de eerste die ik smste op de avond dat het iets meer werd tussen mij en superman. Als mijn getuige gaf ze ons het allermooiste trouwcadeau door samen met familie en vrienden een onvergetelijke viering in elkaar te steken. Jef kwam op haar verjaardag ter wereld.

In mijn herinneringen aan al deze jaren staat ze telkens aan mijn zijde, of ik aan haar zijde. Ik heb haar zo graag. Ze opende mijn gesloten boek. Ze weet alles, alles, alles van mij, de diepste geheimen, de meest genante verhalen, en ze zorgt er voor dat je ze even makkelijk kan vertellen als de doordeweekse verhalen. Ze luistert in de eerste plaats en als toemaatje schud ze bedenkingen en adviezen uit haar mouw waar je – in de goede zin van het woord – stil van wordt …

De laatste drie jaar van onzer beider levens waren alles omwentelend. Superman en ik werden papa en mama en zij verloor in diezelfde periode eerst haar papa en toen ook haar mama. Qua emotioneel spectrum kan dat wel tellen. Zo ingrijpend, zo verschillend, voor mij, voor haar, voor ons. Maar ze gaat er voor, in alles. In haar verdriet, in haar blijdschap, in haar zoektocht naar “geluk”. Ik bewonder haar omdat ze telkens weer haar gevoel volgt, ondanks het onbegrip waarop haar beslissingen soms stuiten.

Het klinkt allemaal zo serieus, maar bovenal kan ze me eigenlijk heel hard aan het lachen brengen. Het soort van lachen waarbij je je buik moet vasthouden. Met twee handen.

Ik ben uit mijn wekelijkse drie uurtjes weg gekieperd begot, sta met mijn zelfgemaakte tas op straat. Het was nochtans een fijne start, maar er zijn blijkbaar een paar beginnelingen die hun inschrijving hebben ingetrokken. Na wat verschuiven en puzzelen om een groep samen te stellen die groot genoeg is, pas ik er blijkbaar qua niveau niet meer bij.

En dus sta ik op straat.

Ze hebben mij wel, nadat ik verontwaardigd gereageerd had, een plaatsje versierd in Gent.

Maar ik voel me gedumpt. Zeker sinds ik weet dat één van de andere beginnelingen wel mag blijven.

En nu stop ik met zagen en klagen. Volgende week een verse naaistart!

Vijf jaar geleden stond ik op na een korte nacht naar het plafond staren, zag ik een stralend blauwe hemel, voelde ik zwoele temperaturen en maakte ik me klaar voor wat later één langgerekt geluksmoment zou blijken te zijn. We zijn vijf jaar getrouwd vandaag, superman en ik. Een houten verjaardag, vond ik op Wikipedia.

Toen ik deze morgen in de auto stapte na een korte nacht uurtjes slaap inhalen, zag ik een stralend blauwe hemel, voelde ik koude temperaturen en knalde er “it’s a beautiful day” uit de luidsprekers, op het moment dat ik de sleutel in het contact stak.

Nu moet ge weten dat voor iedereen die op ons avondfeest was, dit liedje voor altijd aan “ons” gelinkt is. We maakten namelijk “onze entree” op U2, want we hebben het niet zo voor die Connemara-toestanden. Het was de bedoeling om zonder al te veel gedoe, met Bono op de achtergrond, naar onze tafel te flaneren. Maar dat was buiten de-man-die-het-allemaal-in-goede-banen-moest-leiden gerekend. Die zei, toen de eerste hartslagen al uit de boxen weergalmden, “doe gerust een tourke op de dansvloer”. Superman en ik keken elkaar vertwijfeld aan en niet wetend wat het plan was, liepen we samen een magisch moment tegemoet. Ons tourke op de dansvloer werd zo enthousiast onthaald dat de avond al niet meer stuk kon en de stemming er meteen inzat.

Dat was dus wel bijzonder, deze morgen. Dat net vandaag Bono bij mij in de auto bleek te zitten toen ik instapte.

Maar eigenlijk is dit “ons liedje”. Onze openingsdans. De tekst vat het nog steeds allemaal mooi samen.

Deze gaat tegenwoordig luider als ik in de auto zit. Zo’n blij liedje. Gecombineerd met het zonneke en het is alsof er spuitwater-bubbels in mijn bloed zitten.

Waar de liefde groot is gebeuren altijd wonderen. Zo kondigden we drie jaar geleden de geboorte van onze Jef aan (ik ben het grote kleine en kleine kleine man gedoe beu, voortaan dus gewoon hun namen hier).

Twaalf en dertien september 2008 staan in mijn geheugen gegrift, ik kan er aan terugdenken zoals aan gisteren. Drie jaar geleden stamelde ik de woorden “zo’n schoontje” toen ik hem voor het eerst zag. Helemaal ondersteboven was ik, van de perfectie van ons kindje, van de verbondenheid die ik voelde met superman, van de euforie dat het ons gelukt was. Ik werd als een raket naar die roze wolk geschoten (en viel er bij onze thuiskomst als een baksteen weer af, dat ook ja).

Drie jaar moederen. Het deed/doet wat met me. Ik beschouw mezelf niet als een natuurtalent. Ik ben een twijfelmoeder. Toen ik dit las, was het alsof ik in de spiegel keek. Ik bedenk me regelmatig dat als er een sollicitatieproef voor zou bestaan, ik waarschijnlijk de tweede ronde niet zou halen. Ik ben jaloers op moeders die het allemaal met een zekere (schijnbare) nonchalance bolwerken.

Eén ding weet ik echter zeker. Ik hou van dat manneke met elke vezel in mijn lijf. De ontelbare keren dat ik vertederd ben door zijn lach, zijn guitigheid, zijn enthousiasme, … Het doet de twijfels telkens weer als sneeuw voor de zon verdwijnen.

In die drie jaar hebben we hier ondertussen al enkele tradities in het leven geroepen om verjaardagen te vieren. Er is de oranje versie van deze kroon, er zijn de vlaggetjes en de ballonnen, en er worden met ons rond machien verse wafels gebakken.

Gefeliciteerd “ikke sterke man” van ons!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het is zover … Ik ben nu “uit de baby’s”. Definitief. Onze kleine kleine man stapt. Vandaag zette hij vastberaden, met fonkelende blauwe pretoogjes, een aantal reeksen van wel vijftien stapjes. Het evenwicht wordt nog wat gezocht, maar hij is ermee weg om voortaan de wereld rechtop te verkennen.

Ik ben blij, blij voor hem, want hij is er met zijn bijna 18 maanden helemaal aan toe.

Dus ik ook.

En toch …

Ge wordt daar inderdaad week van, van die groeiende kinders.

En we zijn vertrokken voor het eerste volledige schooljaar van onze grote kleine man. Ik hield mijn hart al vast. De juf waar hij zo verzot op was, zou er niet meer zijn, en het tranenvrij houden van de afscheidsmomenten was al een klein aandachtspuntje. Voorbereiden dus, op de start én een nieuwe juf. Maar man, man, man, zo aandoenlijk flink dat hij was. Moeder was niet voorbereid op zo veel flinkheid en het scheelde niet veel of er vloeiden toch nog tranen.

En vanavond start diezelfde moeder ook met een nieuw schooljaar. Ik ga me volledig smijten op “rokken en pantalonnen”. Ge gaat hier wat zien het komende jaar. Wat er mij aan doet denken dat ik beloofde om te pronken met mijn creaties van vorig schooljaar. Ik hou het bij deze: een pyjama met retro vierwielers afgewerkt met rode vintage knopen van mijn bomma. De stof kocht ik hier.

In afwachting van de prachtige nazomer is trouwens bij ons gisteren officieel het zandbak-seizoen gestart. Het kunstwerk is af. De laatste dag van de vakantie, maar dat is een detail. Met deksel (om te vermijden dat het een kattenbak wordt), terrasje en alles. Ik zet niet voor niks altijd die super voor de man. Aanschouw en bewonder! Na de test van gisteren heb ik zo een vaag vermoeden dat we hier nog veel plezier aan zullen beleven. Ik had plots tijd om mijn Flow te lezen!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik kreeg onlangs een pakje geleverd vanuit Engeland. Een cadeautje. Gekregen van mezelf. Ik ben fan van de schoenen van Chie Mihara en heb een paar toevoegd aan mijn bescheiden collectie. Tegen de helft van de prijs! Al is dat eigenlijk een schande, want als je in het filmpje ziet hoeveel passie, tijd en vakmanschap er in kruipt, dan zijn ze elke euro die je er voor moet ophoesten meer dan waard. Ze zijn echt een aanrader. Ik ben geen held op hakken, grijp geregeld naar de arm van superman om niet tegen de vlakte te gaan, maar verander in een elegante gazelle wanneer ik Chie’s draag.

Ik kreeg mijn allereerste paar van superman (daar heb je hem weer :-)). Ik wist vanaf dag één dat hij de man van mijn leven is, maar zijn perfecte keuze voor de laarsjes om ons één-jaar-samen te vieren, was een bevestiging van mijn perfecte keuze voor hem. Een man die schoenen koopt voor zijn geliefde, die moet je met beide handen vasthouden, niewaar 🙂

Mijn schoenencollectie telt ondertussen 7 paar van haar, waarbij de gouden sandaaltjes de meest atypische zijn binnen mijn stijl, maar tegelijk ook de meest geliefde. De zwarte zijn een miskoop. Die kocht ik een paar jaar terug een maatje te groot tijdens de solden. Ik heb ze maar één keer gedragen. Heb je maatje 40 en vind je ze mooi, laat dan een berichtje achter en ze komen je richting uit. Met originele doos, roze papier en bewaarzakje inbegrepen.

Deze slideshow vereist JavaScript.