Mijn metekind is nu een metedame, al klinkt dat niet natuurlijk. Ze wordt 10 jaar vandaag en dat verdient een mooi bericht op mijn blog. Dit is ons verhaal.

Maart 2001 ging ik voor de start van mijn professioneel leven een weekje niksen op de Dominicaanse Republiek, samen met neef en vriendin en een koppel vrienden. Neef en ik zijn zolang ik me kan herinneren goeie maatjes. Hij is 3 jaar ouder en sleurde me vroeger overal mee naartoe (naar fuiven, op reis, op kot). Ik en vriendin van neef, dat klikt. En dat is handig als neef je maatje is. Tijdens mijn single-leven heb ik menige uurtjes bij hen doorgebracht. Die twee zitputtekes in hun zetel? Van mijn billen 🙂

Even terugkeren naar de Dominicaanse. Tijdens die vakantie was vriendin van neef zwanger van hun eerste kindje. Op een morgen zat er onder de deur van mijn hotelkamer een handgeschreven brief met de vraag of ik meter wou zijn van hun eerstgeborene. Wat een eer was me dat! Heel bijzonder vond ik dat.

De eerste ontmoeting met mijn metekindje was al even bijzonder. Ik zag haar voor het eerst in de aankomsthal van de luchthaven in Zaventem. Twee weken oud was ze. Ik ging die zomer naar Maleisië en wist dat ik de geboorte hoogstwaarschijnlijk zou missen. Maar ze kwam iets te vroeg, en voor mij eigenlijk net iets te laat …

De dag voor ik vertrok wou ik nog even dag zeggen en ging langs om neef en vriendin een goede bevalling te wensen. Terwijl ik daar was, brak hét water. Enkele uren later was ik op weg naar de luchthaven en bevielen zij van hun eerste dochter. Ik vond het verschrikkelijk dat het nog twee weken zou duren vooraleer ik haar zag. Haar eerste weken beleefde ik via mails in internetcafé’s. Om haar bij mijn terugkomst zo snel mogelijk te kunnen bewonderen, kwam neef me ophalen en was het de bedoeling onmiddellijk naar bij hen thuis te rijden. Maar … te midden van de drukte van een aankomsthal in een luchthaven zat een kersverse mama op een bankje, met naast haar een maxi-cosi met daarin de prachtigste baby die ik tot dan toe ooit gezien had. Ik stond letterlijk aan de grond genageld. Hélemaal onder de indruk! En dat moment staat in mijn geheugen gegrift. Van een bijzondere start gesproken …

Zij past trouwens bij mij, en ik pas bij haar. We lijken op elkaar. Ze is mooi, frèle maar sterk, wil geen kort haar, is een dromer, een tikkeltje onzeker en bijzonder lief :-). De laatste jaren zie ik haar te weinig, mijn twee kleine kereltjes eisen/verdienen nu even alle aandacht, maar onze band zit goed. We zijn speciaal voor elkaar en dat voelen we bij elke ontmoeting, zonder er veel woorden aan “vuil” te maken.

Ik wens haar via deze weg (ik zit in Toscane en zij bij haar grootouders in Wallonië) een gelukkige verjaardag toe en als alles goed gaat wordt er een verrassingsdoos geleverd. Veel plezier ermee lieve L.

10 dikke kussen en knuffels,

Je meter, I.

Het was fijn daar op ons plein, samen met de kleine prins en zijn zingende harem, dansend onder de paarse regen.

Ik volg sinds vorig jaar naailes. Me inschrijven was het begin van een nieuwe start. Ik had net beslist om mijn contract bij mijn toenmalige werkgever niet te verlengen, nog wat thuis te genieten van mijn jongste spruit, en rustig op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. Ideaal moment om iets te doen wat ik al heel lang op mijn verlanglijstje had staan. Naailes volgen.

Ik doe het graag, héél graag, en ben al ijverig ingeschreven voor het tweede jaar “rok & pantalon”. Het zijn mijn wekelijkse drie uurtjes weg van alles. Elke donderdagavond spring ik rond 18u in mijn auto en rij richting grens met Nederland. Daar heb je geen wachtlijsten en parkeerplaats in overvloed, en het is voor mij qua afstand vergelijkbaar met naar Gent rijden. Ideaal dus.

Maar zoals ik al zei, ik doe het dus heel graag. Ik ben nochtans geen natuurtalent. Tot ver in november had ik elke week opnieuw hulp nodig met het naaiklaar maken van mijn machien, ik ben de koningin van de valse plooien en stel vragen die wenkbrauwen doen fronsen … Maar ik vind het plezant, haal enorm veel voldoening uit iets maken met mijn handen, en het is er zo “ouwerwets” gezellig. Aangezien er daar aan de grens maar weinig inschrijvingen zijn (voor naaien althans), zitten we samen met een groep gevorderden. Madammen die daar al een jaar of 15 naailes volgen, en af en toe, naast vertoon maken met zelfgemaakte naaisels, pronken met zelfgemaakte baksels. Meer moet dat niet zijn 🙂

Ik kom daar tot rust. Tussen de madammen en de beginners, hun getetter en het gekletter van de naaimachines. Onze lerares is de verpersoonlijking van kalmte en wist een niet zo evidente opdracht van tegelijk lesgeven aan beginners en gevorderden tot een goed einde te brengen. De zomer mag nog lang duren, maar ik kijk er toch al naar uit om te starten in het tweede leerjaar 🙂

Ik overtuig mijn mannen nog deze week om te poseren met mijn zelfgemaakte creaties van het voorbije schooljaar en dan krijg je ze hier te zien!

Grote kleine man: “Neen mama, een fles!”

Onze grote kleine man wordt zo groot … Drie eerste keren op amper 24u tijd!

De vraag “waarom?” rolde gisteren voor de eerste keer vlotjes over zijn lippen. Hij wil al een paar weken weten waar alles woont, en nu wil hij ook weten waarom.

Deze namiddag zaten we met ons drietjes op een klein bankje onder een grote boom voor een eerste oudercontact met zijn twee begeleidsters.

En vanavond wou hij plots alleen op zijn potje, want “ik kan anders niet k*k* doen mama” 🙂 Gedaan met onze gezellige babbeltjes, hij zo op zijn potje en ik zo op de rand van het bad.

Is het normaal dat je tranen in je ogen krijgt van het eerste rapport van je oudste zoontje? Gisteren zat zijn allereerste rapport in zijn boekentas. In leefscholen werken ze met woordrapporten. Per periode van het schooljaar worden bepaalde facetten beoordeeld. Aangezien grote kleine man pas gestart is na de paasvakantie kregen we enkel informatie over de eerste fase, zijn “welbevinden, betrokkenheid en functioneren in groep”. Allemaal zonnetjes, behalve voor “afscheid nemen”. Daar staat een grote donderwolk naast, want ook bij hem blijft ’s morgens afscheid nemen een grote ramp …

Het was echter het tekstje van zijn begeleidster Lotte dat me waterige ogen bezorgde. Het is sowieso speciaal om je kind te lezen door de ogen van iemand anders. Iemand die er minstens evenveel (als het niet meer is) tijd mee doorbrengt als jezelf. Als die ogen je kind dan ook nog eens zo juist en herkenbaar in een positief tekstje gieten, dan doet dat iets met mijn week moederhart.

Naast mijn favoriete vertelmadammen heb ik een hele reeks naaisterren die ik volg. Ik herinner me dat het allemaal begon met een internet-zoektocht rond draagdoeken, waardoor ik al snel bij de oppergodin van alle naaisterren terecht kwam. Helemaal onder de indruk van wat ik daar allemaal zag aan creaties ging ik op zoek naar meer. En of er meer was … Er ging letterlijk een nieuwe wereld voor me open. Dit wou/wil ik ook ooit kunnen! De eerste stap in de goede richting is gezet. Mijn eerste jaar naailes zit er bijna op en het begint aardig te lukken. En dan hoop ik hier op termijn ook te kunnen pronken met kleedjes, broekskes, pyramidetasjes, rugzakjes, strandtassen, reversible bags, en ander moois …

Ik heb iets met cijfers, vooral met even cijfers. Mijn lievelingsgetal is 2. Ik denk dat het in mijn genen zit, want nog niet zolang geleden ontdekten kleine zus en ik toevallig dat mama al gans haar kookleven een even aantal aardappelen schilt. Geen haar op haar hoofd dat overweegt om pakweg zeven aardappelen te schillen, dan gaat ze ofwel voor zes ofwel voor acht. Zo erg heb ik het niet te pakken, maar ik heb dus wel een sterke voorkeur voor de even getallen.

Ik vond het dan ook stiekem jammer dat grote kleine man ter wereld kwam op een oneven dag, en dan nog wel een “dertiende”, zowat het lelijkste oneven getal dat er is. Zijn geboortemaand september is ook oneven. Al die onevenheid wordt gelukkig gecompenseerd door een even geboortejaar.

Zelfde verhaal bij kleine kleine man. Oneven geboortedag en -maand, even geboortejaar. Maar, maar, maar … als je beide geboortedata naast elkaar plaatst (13/09 en 19/03) dan merk je een omwisseling van twee cijfers, wat in mijn hoofd een soort van verbondenheid tussen beide data creëert. Zo’n toevalligheid, dat vind ik dus schoon, en daar kan ik kinderlijk enthousiast over zijn. Dat maakt al die onevenheid eensklaps goed!

Ik ben naar aanleiding van mijn eerste opname in een blogroll aan het nadenken over de blogroll die in de kolom hiernaast moet komen. Zet je er alle blogs in die je volgt of enkel deze van wie je echt echt fan bent, deze waarbij er een glimlach op je gezicht verschijnt als er bij het openklikken een nieuw bericht opduikt?

Als ik de glimlach als criterium neem dan vallen mijn favorieten allemaal onder de categorie blog pur sang (denk ik). De echte vertel-blog, waarbij elk stukje een mooi schrijfsel op zich is, waarbij al dan niet alledaagse onderwerpen vanuit een originele invalshoek belicht worden, waarbij je de neiging hebt zinnen of stukjes te herlezen omdat het zo helder, verrassend of gewoon schoon verwoord is. Van mij zouden deze vier geweldige blogmadammen zo een column krijgen in één of ander magazine (als dat al niet het geval is).

Ik ben er zeker van dat er hier in Blogland binnen deze categorie nog voor mij onbekende pareltjes te vinden zijn. Vertel het mij!

Mijn mannen zijn kreuners. Ik weet eigenlijk niet of kreunen de geluiden die ze produceren echt definieert, maar het valt te omschrijven als monotoon en repetitief. Bij superman lijkt het een beetje op neuriën, maar dan zonder melodie. Hij doet het als hij zich in zijn nopjes voelt, aan het genieten is. Ik kan het niet echt storend noemen, al zijn er (zijn zussen) die daar anders over denken.

Kleine, kleine man is de topkreuner hier in huis. Zonder twijfel ook echt als kreunen te definiëren. Hij doet het als hij moe is en zijn knuffeldoekje in handen krijgt. Hij kreunt zichzelf letterlijk in slaap … Gemiddeld duren die kreun-sessies zo’n kwartier tot twintig minuten. Tot over een paar maanden werd ik er zenuwachtig van (het is niet echt het meest aangename geluid als het zo door de babyfoon weergalmt), maar dat is ondertussen verleden tijd. Het is wat het is, en ik weet dat hij uiteindelijk toch in slaap valt.

Grote kleine man was tot voor kort kreunvrij, maar daar is dus vorige week verandering in gekomen. Onze kleine kereltjes slapen namelijk samen in een kamertje. Nu ze ook ongeveer op hetzelfde uur gaan slapen, moet onze grote kleine man de kreun-sessies doorstaan. In eerste instantie vond hij de geluiden die zijn kleine broer produceert vervelend en ontstond er een soort kreun-duel (om ter luidst). Wel grappig om te volgen door de babyfoon. De strijd is echter opgegeven en grote kleine man heeft beslist om gewoon zachtjes mee te kreunen. Veel gezelliger 🙂

Het resultaat is in elk geval twee slapende kindjes. Iedere avond hebben we hier trouwens hetzelfde ritueel. Vlak voor we in bed kruipen, kijk ofwel ik, ofwel superman, en heel af en toe kijken we nog eens samen, naar onze slapende schepseltjes. Soms sta ik ze daar in mijn eentje minutenlang te bewonderen. Het heeft iets rustgevends. Absoluut één van mijn favoriete momenten van de dag, en van wel meer mama’s, denk ik.

Deze slideshow vereist JavaScript.