In een vorig leven was mijn superman bakker. Een hele goeie, naar het schijnt. Ik zou het niet weten, want hij was het lang voor ik hem leerde kennen. Zijn overheerlijke chocolademousse, een bakkersbroek (met wit-blauwe ruitjes), een doos oud bakkersmateriaal (die hij onlangs bij zijn ouders van zolder haalde), en vele verhalen over 3000 boterkoeken draaien op zondag, zijn de voor mij enige overblijvende bewijzen van deze periode.

In tijden van rusteloosheid door jobperikelen heb ik me meermaals afgevraagd hoe het leven als bakkersvrouw zou zijn. Dan leek het me wel wat om in Gent centrum samen met de man van mijn leven een gezellig bakkerijtje te hebben, lekkere broden en mooie taartjes te verkopen. Ik zag het al helemaal voor me. Het zou iets worden in de stijl van het winkeltje van Juliette Binoche in Chocolat 🙂

Maar we wonen dus tussen een half miljoen azalea’s en niet tussen een half miljoen boterkoeken, want de overschakeling van kneden naar kweken is te overbruggen als je ouders en broer in het vak zitten. Toen ik superman leerde kennen, moet ik bekennen dat ik het bloemisten op zich wel sexy vond. De azalea daarentegen iets minder. U heeft ze ongetwijfeld ook, de associaties met oude vrouwtjes, stoffige vensterbanken en ouderwetse “cachepots” …

Over de jaren heen is mijn waardering voor de azalea alleen maar gestegen. U heeft er geen gedacht van hoeveel werkuren er in zo’n plantje kruipen. Maar we blijven toch kieskeurig. Enkel de witte en de rode krijgen hier een plaatsje in een eigentijds potteke. Minstens even schoon als zijn chocolademousse lekker is! En je hebt er vergeleken met een duur boeket snijbloemen twintig keer langer plezier van. Echt waar! Bij deze dus een streepje reclame voor het product van mijn superman! Koop er ook eens eentje. En wie wat onderhoudstips wil, kan bij mij terecht.

Misschien organiseer ik ooit wel eens een give-away waarbij je in plaats van een zelfgemaakte sjakosch een zelfgekweekte azalea kan winnen 🙂

Zie eens hoe schoon!

Wat was het hier (aanrader!) ergens twee weken terug een gezellige avond samen met één van de meisjes! Ik was amper een paar seconden neergeploft op mijn krukje na wat zoeken naar de locatie, toen een jongetje van een jaar of acht naar me toe kwam gerend en me een klein boekje (lees: het betere werk onder de reclamefoldertjes) gaf met als titel: “creatiefschrijven“. Blij als een klein kind was ik met zo’n onverwachts passend geschenkje.

Door te bloggen ontdek ik hoe graag ik schrijf. Ik ben half verslaafd aan het proces op zich, gaande van het ontstaan van het idee, het schrijven en het schrappen, tot het resultaat van een afgewerkt bevredigend postje.

Het geschenkje deed me nadenken over mijn schrijfstijl, over de opbouw van mijn berichten. Ik merk dat er een patroon inzit. Dat maakt natuurlijk dat het mijn stijl is, maar je kan (ik wil) er ook wat creatiever mee omspringen. We hebben dus een plan, alleen nog geen idee wat de aanpak betreft.

Nu vraag ik mij af of dat een bekend fenomeen is in Blogland? Merken tijdens het schrijven dat je vastzit in een schrijfstijl, in een opbouw, in woordkeuze? Evolueert dat vanzelf, of denk je er bewust over na? Ik zou wel eens willen weten wat mijn favoriete vertellers daar over te zeggen hebben ….

Mijn superman zat veilig naast me in de zetel gisteren. Dat was nochtans niet het plan. Hij zou naar Pukkelpop gaan met vrienden. Een drukke bloemisterij stak daar een stokje voor, waardoor hij op het laatste nippertje besloot niet te vertrekken. Ik ben bij deze voor het eerst zijn drukke job heel dankbaar.

We zijn opgelucht dat de vrienden die wel vertrokken, ons nichtje, één van de meisjes en een aantal van hun mannen allemaal ongedeerd zijn. Dat zij ongedeerd is, en ik ken haar niet eens. De gedachte alleen al dat er ook mensen zijn voor wie de opluchting er niet is gekomen …

Een bedenking bij drie. Het zou niet even zijn.

Drie is de nieuwe twee. Als vroeger twee kinderen een mooi gemiddelde was, dan heb ik het gevoel dat we bij onze generatie naar drie zijn geëvolueerd. En dat was ook ons plan. Drie kindjes.

Maar we moeten het bij twee houden. Het is definitief. Mijn hart is letterlijk niet bestand tegen een derde zwangerschap, en superman en ik kunnen ons alleen maar gedwee neerleggen bij dit feit. De beslissing voor een derde kindje was nochtans al genomen, maar tijdens mijn verplichte jaarlijkse controle bij de cardioloog ergens eind maart werd onverwachts duidelijk dat ons plan niet zo vanzelfsprekend is. Na nog een gesprek met de cardioloog en de hartchirurg – mits een hartoperatie zou een derde zwangerschap wel verantwoord zijn -hebben we onze wens wijselijk opgeborgen. We hebben hier immers al twee fantastische pagadders rondlopen.

De rationele beslissing is nu genomen, maar we merken allebei dat de emotionele verwerking een beetje achterop hinkt. Bij aankondigingen van derde zwangerschappen (ik zei het al, het is de nieuwe twee) voelen we dat er nog hoop in onze lijven ronddwaalt, alsof we nog een telefoontje verwachten met de boodschap dat we er toch voor mogen gaan. Er zullen nog een paar maanden moeten overgaan om het besef te doen groeien dat dat telefoontje er niet komt.

En zo zijn we weer een ervaring en een luik empathie rijker, kennen we een fractie van het gevoel om je kinderwens niet te kunnen vervullen. Elk nadeel hep z’n voordeel …

Gisteren stond onze kleine kleine man voor het eerst, ik schat zo ongeveer 10 lange seconden, helemaal-alleen-zonder-steun-recht. Zoals dat gaat met die eerste keren, had hij het zelf niet door. Hij was dan ook te druk bezig met de creatie van een knalrood hoofd door middel van heel hard krijsen met als reden het verbod om de ijskast voor een dertigste keer op rij te openen (één van zijn favoriete bezigheden: ijskast openen en kijken wat er allemaal te smikkelen valt).

Je weet dat wel op voorhand, maar toch. Moederen, het raakt je tot in je allerdiepste zijn. Ik ben niet meer dezelfde sinds die twee kereltjes uit mij zijn gekomen. Je wordt overrompeld door de instant verliefdheid, de constante zorg die een deel van je leven wordt, de eeuwige twijfel over de juiste aanpak, de pieken en dalen van het ene moment ze fantastisch vinden en het andere moment ze naar de maan verwensen (en je daar even later dan weer schuldig over te voelen). Allemaal te verwachten …

Maar je hebt ook de (voor mij althans) verrassende veranderingen. Ik ben nu bijvoorbeeld “een bleiter”. Ik heb nog amper controle over mijn tranen. Ze duiken te pas en te onpas op. Alles wat me raakt, positief of negatief, komt zowat duizend keer harder en intenser aan dan bij mijn vroegere kinderloze ik.

De rolverdeling was nochtans duidelijk: superman was “den bleiter” en ik diegene die een beetje met hem zat te lachen omdat hij weer door het een of het ander met van die waterige ogen zat. Sinds ik moeder ben, zitten we dus samen te bleiten. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat de controle over mijn waterlanders tijdens mijn zwangerschappen naar de placenta verhuisd is, en dus ook bij het medisch afval terecht is gekomen. Of zou het iets met de rechter hersenhelft te maken hebben?

Onze zomervakantie in Toscane/Umbrië is in één woord samen te vatten als ZALIG! Superman zijn jaarlijkse zoektocht naar het perfecte vakantiehuis bracht ons naar een plek waar we ons bij aankomst onmiddellijk in vakantiestemming voelden. Niks nada acclimatisatie nodig, vanaf minuut 1 in onze nopjes. We hadden dan ook de bovenverdieping van een ideaal vakantiehuis ter onze beschikking. Er hoorde een zalig zwembad, een prachtig terras en een fenomenaal uitzicht (vallei met op de flank het dorpje Castiglion Fiorentino) bij. Het staat op mijn netvlies gebrand.

De eerste week hadden we perfect zwembadweer. We leefden 6 dagen aan een stuk onder een helderblauwe hemel waarbij de temperatuur niet onder de 24 graden daalde. Ons terras was de living waar we ’s avonds het felle licht dimden met het groene sponzen jasje van kleine kleine man (hier te zien).

Dinsdag 12 juli was de heetste dag. We haalden net geen 40 graden. Superman haalde die dag wel zijn 40ste verjaardag en dat werd gepast gevierd. Alle verrassingen liepen zoals gepland (enkel mijn eieren en toast waren niet op hetzelfde moment klaar tijdens het alles erop en eraan verrassingsontbijt inclusief vlaggen, hoedjes en ballonnen).

Onze kleine kereltjes waren de schattigheid zelve, amuseerden zich kostelijk in het zwembad, vonden alle pasta’s even lekker en veroverden met hun blonde haren moeiteloos de harten van heel wat la mamma’s. Kleine kleine man schakelde over van poedermelk naar gewone melk. Slechts één weigering van fles, wat één weigering meer was dan bij de overschakeling van grote kleine man, die trouwens voor het eerst in een groot bed sliep. We kennen nu ook het kind-staat-aan-ons-bed fenomeen. De eerste dag stond hij er zo rond een uur of zes. Op mijn vraag of hij wel wist hoe laat het was, antwoordde hij heel serieus: “half negen mama” 🙂

We bezochten Assisi, Cortona, Montepulciano, San Gimignano en Siena, volgden de Chianti-route, bezochten indrukwekkende wijnhuizen en cruisden doorheen het heuvelachtige Umbrië (met dit als achtergrondmuziek).

Zalig zei ik al, maar om dit perfecte verhaal met een realistische toets af te ronden toch ook nog even de mindere momenten meegeven. Met stip op nummer 1 de net niet aanrijding van onze grote kleine man in Assisi, net nadat een oud Amerikaans vrouwtje hem zegende met de woorden “God bless the child”. Ik heb het niet zien gebeuren, en volgens superman was dat maar goed ook … Om maar te zeggen dat je je als ouder geen minuut onoplettendheid kan veroorloven met zo’n klein mannen. Diezelfde dag verkende hij (onder toezicht weliswaar) zonder bandjes het zwembad, wat een tevergeefse zwempoging opleverde, en ’s avonds kotste kleine kleine man hem dan ook nog eens volledig onder. Een ware pechdag voor onze grote kleine man.

Dat was nog niet alles. Een aantal dagen later duwde zijn moeder hem tijdens een schommelsessie iets te enthousiast de hoogte in. Hij kwam met een (in mijn herinnering) ongelooflijke smak op de grond terecht, keek me huilend met van die grote ogen vol ongeloof aan terwijl er een straaltje bloed uit zijn neus liep. Staat ook op mijn netvlies gebrand. En om het nog erger te maken, mompelde ik voor ik hem in mijn armen sloot “maar je zei hoger” … Ik gaf mijn driejarige dan ook nog eens de schuld. Van een lompe moeder gesproken. Als straf kreeg ik de nacht erop af te rekenen met een nachtmerrie om u tegen te zeggen.

Maar voor de rest alles perfect dus 🙂

Omdat het reisverslag nog even op zich laat wachten:

Deze slideshow vereist JavaScript.

Allemaal fotookes genomen met mijn dierbare Iphone. Wie mij in het echte leven kent, valt nu steil achterover om de woorden dierbaar en een gsm-ding samen in een door mij geschreven zin te zien staan. Ik vind een gsm veelal een onding, heb er mij pas twee jaar later dan de meeste van mijn vrienden eentje aangeschaft en sta bekend om mijn selectieve gsm-doofheid. Ik vind het geen fijn fenomeen om altijd bereikbaar te zijn, mijn omgeving weet ondertussen dat ik het ding regelmatig straal negeer.

Mijn allereerste nokiabak deed lang dienst, maar werd vervangen toen superman in mijn leven kwam. Die bleef namelijk maar mooie berichten sturen en aangezien ik wissen om nieuwe berichten te kunnen ontvangen niet over mijn hart kreeg (die nokiabak kon amper 20 berichten opslaan), kocht ik een kleiner nokiabakske met meer geheugencapaciteit.

Begin dit jaar werd een nieuwe job vergezeld door een Iphone. In eerste instantie vond ik hem niet bijster handig. Werken met een aanraakscherm, het vergt in mijn geval wat tijd. Om mijn allereerste oproep te beantwoorden, heb ik toch een aantal aanraakpogingen moeten ondernemen 🙂

Onze band is pas beginnen groeien toen ik de foto-apps ontdekte, onder andere via haar. Ik ben grote fan van Hipstamatic, en in mindere mate van Instagram (zelfde effect als Hipstamatic, maar niet zo gebruiksvriendelijk). Ze vullen samen perfect de gaten in mijn foto-archief die ontstaan door mijn gebrek aan goesting om mijn nochtans geliefde fototoestel overal mee naartoe te sleuren.

We zijn net terug van twee weekjes Toscane/Umbrië. Ik en mijn drie mannen. Een kort verslagje van onze heerlijke tijd daar volgt nog, maar nu alvast even mijn ontdekking met jullie delen. Het is ondertussen een jaarlijkse traditie om een aantal cd’s in de lader van de auto te ploffen als we op reis vertrekken. Exemplaren uit eigen collectie die nog niet beluisterd zijn, opgegaan zijn in de stapel. Zo ontdek ik elk jaar opnieuw een pareltje. Een liedje waar dan gelijk ook alle vakantieherinneringen aan blijven vastkleven. Ik deed zo’n schone ontdekking dit jaar …