Ik heb, denk ik, een virtuele vriendin. Ze reageerde als eerste “onbekende” op mijn blog, maakt me wegwijs in hoe ik hier filmpjes of slideshows moet toevoegen, legt me uit wat pingbacks zijn, en last but not least … ze heeft me in haar blogroll toegevoegd. Voila patat (zoals ze zelf schreef).

Heb naar mijn scherm zitten staren en er zelfs een fotoke van genomen 🙂

Binnenkort vind je hier ook een blogroll met diegenen die me inspireerden om te starten met dit avontuur!

Meerijden met de tractor, welk kereltje van bijna drie jaar kan je daar niet ongelooflijk blij mee maken? Zo ook onze grote kleine man. Staat zonder twijfel op nummer 1 van zijn lijstje favoriete bezigheden. Vorige week reed ik toevallig voor en vond het zo een mooi beeld hoe grote kleine man daar naast zijn grote held zat te genieten, dat ik even onverantwoord een foto maakte in mijn achteruitkijkspiegel. Als je heel goed kijkt zie je hem links van superman zitten. Hij beseft nog niet dat niet alle papa’s een tractor hebben, en het zal niet lang meer duren vooraleer hij zijn plaatsje met kleine kleine man zal moeten delen!

Ik ben nu al meer dan twee maanden aan het bloggen en ik ben in de ban van. Momenten, indrukken, gebeurtenissen, ervaringen … ze veranderen in mijn hoofd in blogpostjes. Ik merk nu hoe graag ik eigenlijk schrijf en haal enorm veel voldoening uit het verwoorden van wat er in mijn hoofd ronddwaalt.

Tot nu toe was het hier redelijk eenzaam in mijn buitenverblijf. Ik wou eerst zelf een beetje wennen aan de nieuwe omgeving. Met mondjesmaat bracht ik mensen uit mijn dagelijkse omgeving op de hoogte. Eerst superman natuurlijk, al snel volgde kleine zus, en toen de meisjes. Vorige week vertelde ik het aan mijn ouders.

Gisteren was echter een keerpunt in mijn prille blogbestaan. Op mijn dagelijks uitstapje naar mijn favoriete buren in Blogland las ik hier een leuk bericht met bijhorende slideshow en besliste een reactie te plaatsen met de vraag hoe je dat precies doet. Diezelfde avond nog ontving ik een duidelijke uitleg en daarbij de eerste reactie van een “onbekende” op mijn blog. Nooit op voorhand gedacht dat mijn hart een sprongetje zou maken bij het lezen van reacties op mijn schrijfsels 🙂

Onze grote kleine man is fan van Pipi Langkous. Vooral die ene film met de piejaten (piraten). De platte lichtbak kan hem nochtans met weinig boeien. Ik merk het verschil goed met kleine kleine man. Die zit al sinds hij deftig rechtop kan zitten gefascineerd mee te kijken, terwijl grote kleine man het amper vijf minuten aan een stuk uithoudt.

Zelfs de welbekende Pixar-film met bliksemsnelle auto’s waarvan alle kleine kereltjes die ik ken fan zijn, bekoort hem slechts matig. Pipi Langkous en de piejaten daarentegen kijkt hij zonder problemen volledig uit, waarbij in een ideale wereld mama de stukjes zonder piejaten zou doorspoelen. Elke keer als ze uit beeld verdwijnen vraagt hij “mama, piejaten nu?” wat de verkorte versie is van “mama, waar zijn de piraten nu?”.

Bovendien kijken we hier de real stuff, de Zweedse Pipi, want superman bracht de piejaten-dvd mee van zijn jaarlijkse business-trip naar Noorwegen. Maakt grote kleine man, en ondertussen ook ons, niets uit dat we er geen snars van begrijpen. We zingen het piejatenlied zelfs al mee als echte Zweden!

Binnenkort geven mama en papa een feestje met als titel “155”. De ene wordt 59, de andere 61 en ze zijn binnen een aantal weken 35 jaar getrouwd. Als je dat optelt, kom je aan 155. Dat is al eens een reden om een feestje te geven.

Mijn familie feest graag, dus geven wij als cadeau voor het feestje van binnenkort een verrassingsfeestje. Een feestje met strik er rond dus. Er werd een gezellig bistrootje in Brussel afgehuurd, een lekker menu gekozen, wijn a volonté besteld, accessoires geknutseld en verzameld, een fotocollage-filmke in elkaar gebokst en gerekend hoeveel auto’s we nodig hadden om het gezelschap naar onze hoofdstad te verhuizen.

Alles perfect geregeld, want onze familie is gezegend met een aantal exemplaren waarbij het organiseren en regelen in de genen ingebakken zit. Handig dat dat is!

Eergisteren was het dan zover. Mama en papa werden elk apart met een smoes naar Brussel gelokt en na een aantal spannende minuten om ze op het zelfde moment op dezelfde plaats te krijgen, was de verrassing compleet. Missie geslaagd dus! Het was gezellig, lekker, en zoals papa zo mooi formuleerde: “een avond vol emotie”. We hebben er weer een mooie herinnering bij!

Superman en ik zijn fan van dit liedje, kochten de cd en draaiden het al grijs. Ik had hier graag zo een youtube-filmpje met de videoclip gepost, maar dat krijg ik nog niet voor mekaar. Dan maar de link. Zo schoon!

Mijn bomma verhuist midden juni naar een serviceflat. Ongeveer twee maanden geleden bracht ze ons op de hoogte van haar besluit.

Dat hadden we nu eens niet zien aankomen. Om verschillende redenen eigenlijk. Ze is eerst en vooral wat we noemen een fitte tachtiger. Zowel fysiek als mentaal. Een dagje shoppen met haar dochter, een driedelig boek over de geschiedenis van België lezen, ze draait er haar hand niet voor om.

Bovendien is ze volledig verknocht aan het huis waarin ze woont. Alle zelfgemaakte meubels zijn nu al bijna 30 jaar een dagelijkse herinnering aan haar man. Ik weet nog van lang vervlogen logeerpartijtjes dat ze graag vanuit haar zetel zijn werk bewonderde. Feestjes liet ze aan zich voorbijgaan, omdat ze liever in haar dierbare huis vertoefde, zich daar het beste voelde.

Maar nu neemt ze dus bewust afscheid van dit huis, van de plek waar ze praktisch gans haar leven woonde. Ze is blij met haar beslissing en kijkt uit naar het moment waarop ze definitief geïnstalleerd zal zijn in haar nieuwe stek. Het kan niet snel genoeg gaan nu. Haar huis staat te koop en ze is bezig met de grote opkuis.

We moesten maar eens langskomen om te kijken of we iets konden gebruiken. Vorige week trokken mama, kleine zus en ik naar daar. Ik kan u zeggen dat het raar is om zo alle kasten van uw bomma op toffe spulletjes te doorzoeken, terwijl uw bomma erbij staat. Tegelijkertijd was het een hele fijne ervaring. Er kwamen zaken te voorschijn waarvan bomma niet meer wist dat ze die had, die herinneringen voor mijn mama ophaalden, en die kleine zus en ik prachtig vonden. Er werden suitekleedjes, mantels, schoenen en handschoenen gepast. Al haar naaispullen werden in de auto geladen. Oude serviezen, speelgoed, kadertjes, telefoons (eentje werkt nog!), koffers en handtassen, allemaal om ter mooist, en nu voor ons. Om de namiddag af te ronden aten we een stukje taart. Eigenlijk fijn om het op deze manier te mogen beleven, in plaats van het binnen zoveel jaar zonder haar te moeten doen. Het is een bijzondere madam ons bomma.

En hupakee, op een week tijd rollen hier de eerste twee woordjes uit kleine kleine man zijn mond. Hij begon met mama (gelukkig maar) en amper een paar dagen later volgde ook papa. Hij heeft ook goed door dat we het schattig vinden en blijft het dus maar herhalen. Het zou leuk zijn voor grote kleine man als zijn naam het derde woord zou worden …

Ondertussen heeft hij ook het kruipen onder de knie, of beter onder de knieën, want hij gebruikt ze nu, in plaats van zich over de grond voort te slepen in ware paracommando-stijl. Een groeisprong, zouden de handleidingen zeggen.

Ik zag het voor het eerst hier, al een tijdje terug. Had er nog nooit van gehoord, maar was fan op het eerste gezicht, zonder er ooit eentje in het echt te doorbladeren. Toen waren ze hier nog niet zo makkelijk te verkrijgen, maar een paar weken later was ik bij mijn zus en wat zag ik daar tussen alle boekskes liggen? Juist ja, een ganse reeks van deze. Mijn kleine zus is namelijk een “rappe” zoals ze hier zeggen. Grof gesteld is ze van ons tweeën altijd met alles eerst, al gans mijn leven (behalve met bloggen, bedenk ik me nu plots).

Soit, kleine zus had plots niks meer aan mijn bezoek, want ik was een paar uurtjes zoet met al dat kijk- en leesplezier. Naast een “rappe” is kleine zus ook een kei in verjaardagscadeautjes uitkiezen voor grote zus. Ze kent me goed, hoe verschillend we ook zijn. Zo gaat dat met zussen. Vorig jaar gaf ze mij een cadeaubon om hier te spenderen, een topcadeautje. Dit jaar verwende ze mij met een abonnement op Flow. Wederom een topcadeautje!

Nu valt hier dus om de zoveel weken een fijn boekje in mijn brievenbus. Eentje dat nooit bij het oud papier zal belanden, want het is zo schoon, zo inspirerend en zo anders. Ik kijk al uit naar mijn volgende Flow, én naar het volgende verjaardagscadeautje van mijn kleine zus!

Als tegengewicht voor al dat mannelijk geweld hier bij mij thuis spreek ik één keer per maand af met de meisjes. Ik denk niet dat we nog onder de categorie meisjes vallen, maar als je elkaar kent van je tienerjaren dan gebeurt er iets wonderlijks tijdens het samenzijn waardoor je vanzelf terug een meisje wordt. Of zoiets 🙂

We zijn met z’n zessen. Sommigen onder ons zijn elkaar ooit een tijdje uit het oog verloren, maar door een samenloop van omstandigheden werden we ongeveer tien jaar geleden opnieuw een hecht groepje.

Tijdens die periode hadden we (bijna) allemaal onze eigen stek in Gent, kwamen we wekelijks samen om gezellig te doen, pasta’s te smikkelen en wijntjes te drinken. Er werd gekletst, gelachen, geklaagd, gezaagd en gesprankeld van geluk.

Toen kwamen er de ware mannen in onze levens, verhuisden we naar verschillende provincies, organiseerden we trouwfeesten en/of baarden we kinderen (niet altijd in die volgorde). En voor we het goed en wel doorhadden zagen we elkaar nog amper in vergelijking met vroeger, en werd het organiseren van een avondje meisjes een waar huzarenstukje.

Maar dat is nu dus anders. Sinds september komen we elke eerste dinsdag van de maand samen. De data staan geblokkeerd in de agenda’s, de wederhelften van meisjes met kinderen weten dat ze de avondshift voor hun rekening moeten nemen. De locatie wisselt zodat niet altijd dezelfden half Vlaanderen moeten doorkruisen. En kijk, we zijn nu bijna een jaar verder en het systeem werkt. Er wordt terug gekletst, gelachen, geklaagd, gezaagd en gesprankeld van geluk!